به پاس رقم

فصل نامۀ توشه ویژه نوروز 1391

2012-01-03T18:18:00.000-08:00

منتشر خواهد شد:

برای اشتراک با شمارۀ
818-714-9417
تماس حاصل نمایید

نکته

2012-01-03T18:16:00.001-08:00

ایران امروز هم لبریز از چلپی ها در خارج است هم آگنده از تخریب حجتیه(طالبان رخنه کرده در ایران). ادعای نجات ایران و سرگرم بودن جماعت خود لقب داده" سیاسی " مادامی که درد اصلی را نشانه نرود هیچ چیز را تغییر نمی دهد. خامنه ای هم بازیگر دستگاه حجتیه هست

قتل امیرکبیر

2011-12-30T20:33:00.001-08:00

قتل امیرکبیر

علی اکبر سعیدی سیرجانی

بس که دارم به سینه بارِ ملال

خسته گشتم ز گردش مه و سال

تنگ بر من شدست راهِ نفس

کاش گفتی اجل که دیگر بس!

زانقلاب چهار موجِ بلا

پسِ این شامِ شومِ وحشتزا

بشکستم سفینۀ امید

گوییا نیست بامدادِ سپید

روزی من ز روزِ اول بود

نقدِ عیشم فلک ربود و فزود

غم بسیار و شادمانی کم

درد بالای درد و غم سرِ غم

نیست جز رنج حاصلم امروز

یکطرف خاطرات هستی سوز

ناامیدم ز راحتِ فردا

یکطرف رنجهای جانفرسا

زندگی نیست این، خدا داند

فارغ از رنج و غم کجا داند

که بُوَد جانِ جاودان کندن

معنی بیست سال جان کندن

چه کنم دلخوشی که دیدستم

دیده ام خوانده ام شنیدستم

ظلمها کینه ها جنایت ها

از جفای جهان حکایت ها

زان ستم ها که اتفاق افتاد

جان بسوزاندم چو آید یاد

زیر این طاق لاجوردی فام

قتل میرِ کبیر در حمام

حکمفرما چو گشت بر دربار

هر کرا شد خلافِ این رفتار

حق کُشی سفله پروری پستی

بایدش دست شستن از هستی

آری آنجا که سفله حکمرواست

خون اگر بارد از دو دیده سزاست

مرگ پاداشن جوانمرد است

چو منش آنکه سینه پر درد است

چشم جانم به هر طرف نگرد

این که بر لوح خاطرم گذرد

خیره از ماجرای تاریخ است

نقشی از سینمای تاریخ است

بینم آنجا به کاخ سلطانی

تا کند دست شه به آسانی

بال تقدیر باز کرده قضا

حکمِ قتلِ وزیرِ خویش امضاء

وانطرف اندکی ز تهران دور

بینم آنجا ز جان خود رنجور

باغ فین است و خطّۀ کاشان

خفته گنجی به گوشۀ ویران

نیکمردی که از بدِ ایام

آفتابی نهان به تیره غمام

خسته در انتظار تقدیر است

آسمان همّتی زمین گیر است

قاصد مرگ می رسد از راه

میر مخلوع را ز خلعتِ شاه

بسته بر چهرِ خود نقابِ امید

می دهد به افسون و حیله نوید

دست اندیشه ام بخشم دَرَّد

چشم در خون نشسته ام نگرد

پردۀ مبهم گذشتِ زمان

داستانی................

لحظه ای بعد از آن شود پیدا

سرگذشتی مهیب و محنت زا

صحنه ای خوفناک و رعب آور

داستانی که هست ننگِ بشر

مانده در کار خویشتن مبهوت

نقش دیوار غرق بهت و سکوت

تیغ در دست دیوِ خون آشام

وحشت افکنده سایه بر حمام

اژدهای دریده کامِ اجل

تا کجا خامۀ دبیرِ ازل

باز کرده است کامِ وحشتبار

درنوردد امیر را طومار

بی رمق همچو صورت دیوار

بر عملشان به چشم نفرت بار

جانیان در کنار گرمابه

خیره نقش و نگارِ گرمابه

باز دست ستمگر دوران

ساعدِ میر و تیغِ خون افشان

کرده تکرار بازی دیرین

لبِ سقراط و جامِ زهرآگین

عامل ظلمِ ناصرالدین شاه

حکم شاه است و عاملی گمراه

حکم قتل امیرش اندر دست

تیغ عریان بدست زنگی مست

چونکه دژخیم شومِ بدبنیاد

با نهیبی مهیب زد فریاد

برد زی تیغ آذرافشان دست

خشمِ وجدان که شرم کن ای پست

مامِ میهن کشید ناله مزن

بسته با جانِ اوست قدرتِ من

این نه شریان اوست جان منست

نامِ او رمزِ هستی وطن است

چه کنی شرم کن مکش در خون

خبرت هست ای ستمگر دون

زین عمل کشتی نجاتِ وطن

می بری رشتۀ حیاتِ وطن

مگر از آهِ من نپرهیزی

این که بر خاکِ تیره می ریزی

که به خونش دلت شتابان است

خونِ او نیست، خونِ ایران است

ننگ بادت ازین جنایتِ ننگ

اینکه بر خونِ او کنی آهنگ

اگر از نام و ننگ آگاهی

گنهش چیست؟ جز وطن خواهی؟

گرچه در مذهب جنایتکار

وانکه را نیست با جنایت کار

مردِ پاکی درون گنهکار است

آخرین پایگه سرِ دار است

اینکه در زیرِ تیغِ خون افشان

بوده تا بوده خادمِ ایران

حکم شه را به مرگ محکوم است

لاجرم از حیات محروم است

تا کَنَد زین دیار بیخِ فساد

تا کُنَد کشوری خراب آباد

روزگاری به جدّ میان بسته است

چشم از هر چه در جهان بسته است

مردِ میهن پرستِ پاک نهاد

نامِ نیکش ز قیدِ ننگ آزاد

فارغ از رنجِ نیش و راحتِ نوش

دل پر از گفتگوی و لب خاموش

به اشارت نمود با جلاد

تیغِ جلادِ بی مروّت، داد

که بکن آنچه باشدت مطلب

بوسه بر بازوان او به ادب

بوسه زد تیغ چون به دست امیر

منشی کارنامۀ تقدیر

از سمن شاخِ ارغوان برجست

دفتر عمرِ نیکنامی بست

چون به سر بود عشق ایرانش

یافت عمری که نیست پایانش

از سر جانِ خود گذشت به عشق

خود نمیرد که زنده گشت به عشق

لاجرم هر که بعد از این بیند

نام این مرد بی قرین بیند

دفتر افتخار نسل بشر

بر سر لوح آن نوشته به زر

گرچه جانی ز تن به آسانی

نرود از ضمیر ایرانی

رفت زی اوجِ آسمانِ اثیر

نامِ فرخندۀ امیرِ کبیر

سیرجان-1331

سرودۀ هیچ پیش آمده

2011-12-27T08:05:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=tYOaRau-ErM

که به تلبیس

2011-11-30T08:07:00.001-08:00

که به تلبیس و...

از کتاب "تهبساط"

اثر "علی اکبر سعیدیسیرجانی"[i]

داستان سليمان و به سرقت رفتنانگشتريش را اغلب ارباب تفاسير آورده اند با الفاظی مختلف و مضمونی واحد ، اماروايت آسيد مصطفای ما از مقولۀ ديگری است.

در تفسيرها آمده است كه سليمانپيغمبر هرگاه به آبخانه می رفت انگشتری خود را كه نقش نگينش اسم اعظم بود و ضامنقدرت بلامنازع سليمانی ، به دست كنيزكی از محرمان حرمسرا می سپرد و چون بازمی گشتمی گرفت و در انگشت می كرد.

قضا را روزی چنين كرد و به آبخانهرفت، ديوی كه در آن حوالی كمين كرده بود نزديك كنيزك رفت و گفت انگشتری باز ده وكنيز كودن بدين گمان كه سليمان است انگشتری بدو داد.(اين هم اصل روايت به نقل ازتفسير سورآبادی:حشمت سليمان در خاتم وی بود كه مهين نام خدای بر آن نقش بود هرگاهكه سليمان آن را در انگشت كردی به لباس حشمت وهيبت پوشيده گشتی چنانكه هيچ ديو وپری و آدمی زهره نداشتی كه در وی نگرستی كه در ساعت صاعقه ای در وی افتادی و بسوختی.و چون آن خاتم با خويشتن نداشتی از ديگر مردمان واديد نبودی. و وی چون در متوضاشدی آن خاتم را در آنجا نبردی تعظيم حرمت نام خدای را؛ وی را كنيزكی بود نام ویجراده ، امينۀ وی بود، آن را فرا وی دادی، چون بيرون آمدی آن را فراستدی و در انگشتكردی.چون وقت زوال ملكت او آمد، در متوضِا شد؛ ديوی بر هييت وی بيرون آمد، جرادهرا گفت "مهر بيار". جراده پنداشت كه وی سليمان است، مهر فرا وی داد. ديوآن را ببرد و بر تخت سليمان بنشست. چون سليمان بيرون آمد مهر طلب كرد. جراده گفت" سبحان الله! نه فراستدی؟". گفت" نستدم". گفت "يا رسولالله، بر من ستم مكن، خاتم فراستدی". سليمان نگه كرد، ديوی را ديد بر جای او،بدانست كه كار از دست بشد، بگريخت...) اما روايت سيد ما بدين گل و گشادی نبود كهجای هزاران چون و چرا داشته باشد، از آن جمله چه شد كه كنيزك نتوانست ديو بدانمنحوسی را از سليمان بدان نازنينی تشخيص دهد، و از آن گذشته اين ديو ملعون درحرامسرای سليمان به چه كار آمده بود و از اين قبيل سوالهايی كه طرحش آسان است وپاسخ گفتنش دشوار.

سيد ما نخست مقدمۀ مفصلی چيد درمعرفی ديو مفسده انگيزی كه اسمش را گذاشته بود الهاك ديو. اسمی كه برای همهمستمعان منبرش آشنا بود، چه در آن روزگاران در ولايت ما هم-مثل شهر و ديار شما- درهر خانه ای كه كوره سوادی رخنه كرده بود، يك جلد "امير ارسلان رومی" همبا خود آورده بود؛ و سيد نازنين ما كه از آفت نكبت زای خواندن و نوشتن مصون بودشرح هنرنمايی های الهاك ديو و مادرفولاد زره را از اين و آن-و بيش از همه از معلمو منبع الهامش عمه كلثوم- شنيده بود.

باری، يك جلسه تمام وقت منبرش راصرف معرفی الهاك ديو كرد و جنايتهايی كه در قرون گذشته مرتكب شده بود و خونهايی كهريخته و هزاران هزار خلق اللهی كه فريب داده و به گمراهی برده، با چنان لحن دلنشينفراوان تاثيری كه غالب مستمعان منبرش ناديده و نشناخته از هر چه ديو و ديوچه استمتنفر شدند و با دندانهای از غضب بر هم فشرده در فضای دودآلود مجلس منتظر ديوی وبچه ديوی بودند كه تنوره كشان فرود آيد تا با چنگ و دندان حسابش را برسند. الهاكديو آسيد مصطفی قرنها و قرنها فهم و شعور خلق الله را دزديده و از گردۀ ناتوانشانسواری گرفته بود. مردم گمراه از همه جا بی خبر به او و بچه هايش حرمت می گذاشتند وبی آنكه از بدنهای پشم آلود و شاخهای بر فرق سر رسته و دم های شلال و سم های گردشاننفرتی داشته باشند، چشم بر حكم و گوش بر فرمانشان بودند، تا روزی كه سليمان نبی برتخت شاهنشاهی جهان نشست و به فيض فره ايزدی از مرغ هوا گرفته تا ماهی دريا مطيعحكمش گشتند؛ از بركت دوران فرخندۀ حكمرانی آن حضرت مردم فهم و شعوری پيدا كردند واز بركت اين فهم بازجسته متوجه قبح اعمال ديوان شدند و شكايت به حضرتش بردند كه:يا رسول الله تا كی الهاك ديو و ديوزاده های بی حد و شمارش بر ما حكومت كنند و برجان و مال و ناموس ما مسلط باشند و از حاصل دسترنج ما كامرانی كنند و ما جرات نفسكشيدن نداشته باشيم؟ سليمان نبی-بخلاف بسياری از حكام روزگار كه گوش تظلم شنيدنندارند و يك بچه ديو بدردخود بند و بست چی را بر صدها آدميزادۀ بی خاصيت ترجيح مینهند- نالۀ متظلمان را شنيد و خيل پريان را مامور دستگيری ديوان كرد و آصف بنبرخيا را مسؤل حسن اجرای فرمانش بگذريم از شرح و بسطی كه سيد در زمينۀ دستگيریديوان می داد كه اگر قرار باشد به نقل جزييات مجلسش مشغول شوم بايد ده صفحه كاغذكمياب و گرانقيمت امروزين و يك ساعت وقت البته بی ارزش خوانندگان را تلف كنم تابدانيد چگونه يكايك ديوزادگان گرفتار شدند و چگونه آصف بن برخيا شخصا الهاك ديو رادستگير كرد و طناب محكمی از پشم بزهای كوهی بهم بافت و در پره های بينی اش كشيد وبا ساطور قصابی شاخهای مخوفش را شكست و دست و پای پشم آلودش را به زنجيری فولادينبست و كشان كشان به اعماق سياه چالی افكند كه به همين منظور در گوشۀ جنوبی قصرسليمانی تعبيه كرده بودند.

بله، اگر خود سيد زنده می بود و بالحن گرم و گيرايش بار ديگر به توصيف جزييات را می نوشتم، تا خواندنش با لحن شيرينو تعبيرات دلنشين سيد حلاوتی داشته باشد. اما از آن تاريخ سال ها گدشته است وحافظۀ تنبل من اگر در نقل اصول داستان خطا نكند، خود معجزه ای است؛ ديگر بازآفرينیصحنه ها و بازسازی جزييات آنهم با اين قلم بی رمق و نثر دلازار ملال انگيز جزدردسر خواننده چه حاصلی می تواند داشته باشد؟

سيد خدا بيامرز، پس از شرح دستگيریديوان، الهاك ديو را در سياهچال سرد و تاريك و نمور قصر سليمان باقی گذاشت-تا بهكيفر جنايات و مفاسدش، سالها در ظلمات فراموشی فرو رود و با جرعۀ آبی و پس ماندۀغذايی بسازد- و خود در مجلس دوم در مقام راهنمای كاركشتۀ پر حوصله ای، تور مسافرتیخيال انگيزی ترتيب داد و مستمعان مجذوبش را از فضای مجلس روضه خوانی با طی الارضدل انگيزی از بندرعباس و دريای عمان و خليج فارس و بحر احمر گذر داد و به سرزمينكوهستانی پر ناز و نعمتی برد به نام سبا. و در آنجا بی هيچ دريغ و مضايقه ایدروازۀ باغ لبريز از گل و گياهی را گشود و خيل همسفران را در اعماق اين جنگل لبريزاز زيبايی ها و نعمت ها گردشی داد و سرانجام به قصر مرمرين سر به فلك ساييده ایدعوتشان كرد تا در آن فضای لبريز از جمال و جلال با چشم خيال تماشاگر دربارباشكوهی باشند كه اژ حاجب و دربانش گرفته تا سپه سالار و وزيرانش همه و همه اژ جنسلطيفند، آنهم چه اجناسی؛ بر تخت مرصعی در صدر تالار با ديدن جمال دلربای بلقيس چشمدلی روشن كنند، و هنوز كام دلی اژ اينهمه زيبايی و جلال برنگرفته با لبان اژ حسرتبازمانده و آب از گوشۀ دهان راه افتاده، درين بهشت لبريز از حور عين، به اشارت سيدنگاه تشنۀ خود را از صحنه هايی بدان زيبايی برگيرند تا بر لبۀ يكی از دريچه هاینيمه باز سقف البته مقرنس بارگاه متوجه جثۀ بی مقدار پرنده ای شوند تا باتاجی بر فرق و برگی در منقار؛ و با توضيحات مفصل اما دلپدير سيد دريابند كه پرندۀموصوف همان شانه بسر خودمانی سيرجانيهاست كه مردم ولايت ديگر در اوج بی سليقگیاسمش را گذاشته اند هدهد.ا

دریغم می آيد تصوير زيبايی را كهسالهاست از آن قصر و بارگاه به مدد لحن خيال آفرين سيد در نهانخانۀ ذهنم نهفته امبا كلمات بی رمق و تعبيرات نارسا درهم ريزم، و گرچه شما خوانندگان برنجيد وخودحواه و راحت طلبم تصور كنيد.

باری سيد جماعت مشتاق را در آنفضای قدسی طوافی داد، و از آنجا كشان كشان و به اكراهشان بيرون كشيد تا خط سيرهدهد خبرچين را دنبال كنند و آزاده تر از نسيم و دوردست تعقيب كنند؛ و زير درختیكهنسال در آن جنگل انبوه به انتظار بمانند تا خشم و خروش عليا مخدره مواجه گردد ومنقارهای تيزتر و درازتر از پاشنه های كفش بعضی دختران حوا؛ و با قبول القاب وعناوينی از قبيل حيزی و ولگردی و سر به هوايي، اين خبر رعشه انگيز را بشنود كهسليمان به سراغش فرستاده است و او در لانه نبوده است؛ و با شنيدن خبری بدين اهميت،گرد سفر از بال و پر نتكانده، از لانه بيرون آيد و با بالهای ظريف خود سينۀ لطيفهوا را بشكافد و جماعت مستمعان منبر سيد را همراه خود به بارگاهی ديگر برد بمراتبعظيم تر و با شكوه تر از آنچه لحظه ای پيش در عالم خيال ديده بودند: بارگاهسليمانی.

سيد مرحوم بقيه وقت مجلس را وقفتوصيف شكوه سليمان كرد و بارگاهی به وسعت خيال كه در آن نمايندگانی از همهجانداران روی زمين صف زده اند و به خدمت ايستاده، از زعفر جنی و هزاران جن كوتاه وبلند همراهش گرفته تا شاه پريان و ايضا هزاران پری رنگارنگ ملازمش، از فيلاندرازخرطوم جنگلهای هند تا شتران دو كوهانه صحاری افريقا، از تمساح های اعماق نيل ومارهای زهری سرنديب تا قناری ها خوشخوان و طوطيكان سخنگوی و طاووسان رنگين پر وبال دكن.

از گور سرد و خاموشت دری بهسرابستانهای رضوان گشوده گردد، سيد نازنين كه چه مجلس با حالی داشتی و چه خيالبلند پرواز صحنه سازی، توصيفات دلنشينت با ما مستمعان دلدادۀ مشتاق، با ما جماعتمحروم از همه نعمات زندگی در عزلت كوير همان معامله ای می كرد كه حسن صباح بامريدان در هپروت رفته اش در آن دره های سرسبز كوهسار الموت. اگر اغلب مستمعانآنروزی مجالس تو امروزه در گوشۀ كلبه های در هم شكستۀ خود غروری دارند كه نه قصرشاهان فريبشان می دهد و نه رفاه نودولتان به تسليمشان می كشاند، اينهمه از بركت آنتوصيفهای جانداری است كه ذهنشان را از شكوه قصر سليمانی انباشته است و به كمتر ازآن قانع نيستند.

در اينجا هم كوتاه می آيم و تجسمقصر سليمانی را در موسم بار عام بر عهدۀ خيال شما خوانندگان می گذارم تا خود بهصحنه سازی پردازيد و جای فيلها و زرافه ها و پلنگها و شيرها را در اطراف مجلس مشخصكنيد. و با نگاهی به ميمنه صف رنگارنگ پريان را شاهد باشيد، و با توجهی به ميسرهانبوه غولان قوی پيكر را، و با سر بالا كردنی صف فرشتگان پر در پر گشوده را، و درمركز اين عرصۀ بی كران مشايخ عظام و سران حضرت را دست تعظيم بر سينه نهاده، و درپيشاپيش صف آصف بن برخيا وزير اعظم را. و پس از سير و سياحتی كه در صفوف مختلفجانداران كرديد به قاليچۀ زرتاری نزديك شويد كه ميان زمين و آسمان معلق است و برفرازش مردی با قيافۀ نورانی به سبك بودا مربع نشسته؛ و تلالو جواهرات تاج مرصع وجبۀ مرواريددوز و شمشير زمردنگار و جقۀ الماس نشانش مثل خورشيد چشمان جماعت راخيره كرده است. و درين جلوه گاه جبروتی كه از هزاران هزار موجودات صف زدۀ به خدمتايستاده صدای نفس كشيدنی هم به گوش نمی رسد، با گوش دل صدای بهم خوردن بالهای ضعيفهدهد را بشنويد كه سراسيمه از اوج آسمان فرو می آيد و پس از طوافی در گرداگردبارگاه، به قاليچۀ در فضا گسترده نزديك می شود و در پيشگاه حضرت-يعنی بر لبقاليچه- با فرود آوردن منقار تعظيمی می كند، و در برابر پرخاش شاهانه كه"كدام گوری بوده ای؟"، با حركتی چاپلوسانه نزديكتر می رود و روی شانۀحضرت می نشيند و منقارش را به گوش مبارك نزديك می كند و با قيافۀ پيروزمند طلبكارانه چيزی در گوش حضرت می گويد كه اثری معجزآسا دارد و يكباره چين های غضب را ازپيشانی مبارك برمی گيرد و بجايش خطوط متحدالمركزی بر گوشۀ لبان آب افتاده اش مینشاند، به نحوی كه موضوع غيبت غير مجاز يكباره به دست فراموشی سپرده می شود، و خودهدهد از مقام خبرچينی ترقی می كند و به منصب بركت خيز دلالگی محبت می رسد، وسرانجام با ماموريتی لذت بخش نامه ای را كه آصف برخيا با مشك و زعفران نوشته استلای منقارش می گيرد و پرپرزنان رهسپار كوی دوست می شود.

در بقيه قضايا، روايت آسيد مصطفایما منطبق است با آنچه ارباب تفسيرها نوشته اند از خواستاری سليمان و آمدن بلقيس وجشن شاهانۀ ازدواج اين دو بزرگوار، با مختصر اختلافی در نحوۀ بيان و آب و رنگدادنهايی كه خاص سيد بود و تقليدش ناممكن، و دست كم برای من ناممكن.

سر و ته مراسم عروسی را سيد درهمين جلسه بهم آورد تا هر چه زودتر بلقيس و سليمان را تبديل به شاه و ملكه كند وبه عبارتی رساتر به زن و شوهر. و بلقيس كدبانوی حرمسرای البته با شكوه سليمانیشود، و روزی برای سركشی به دولتسرای تازه اش يعنی قصر سليمان، باتفاق نديمكان وملازمان و خدم و حشم بعد از گشت و گذاری در اطاقها و رواقها و تالارهای قصر، سریهم به زندان سرای سليمانی بزند و ضمن ملاقات زندانيان چشمش به دهنۀ تاريك سياهچالیافتد و از اعماق آن ناله ای به گوشش رسد و رو به زندانبان كند كه "اين صدایچيست؟"، و از زبان زندانبان پير بشنود كه "الهاك ديو است"؛ و باشنيدن شرح فجايعی كه مرتكب شده است و مجازات سنگينی كه به حكم سليمان نصيبش گشتهبه حكم كنجكاوی زنانه ای-كه جوهرۀ ذاتی دختران حواست- هوس ديدار الهاك ديو به سرشبزند و در مقابل عذر زندانبان كه ورود به سياه چال جز با اجازۀ سليمان ميسر نيستپايش را توی يك كفش كند كه الا و بلا؛ و برآشقته از انكار وظيفه شناسانۀ زندانبان،اشكريزان به سراغ شوهر رود و با اين حربۀ كاری پادشاه قدرتمند ذی شوكتی چون سليمانرا به تسليم وا دارد تا زندانبان را بخواند و فرمان دهد كه علياحضرت ملكهفرمانروای اين قصرند و هر حكمی كه صادر كنند عين فرمان من است؛ و پيرمرد زندانبانآه كشان و غرغركنان كليد سياهچال را از پر شالش بيرون كشد و در متروك زندان را بهروی بلقيس خانم بگشايد، بی آنكه سرش را بالا گيرد و متوجه نگاه لبريز از تمسخر وپيروزی عليامخدره شود.

در اينجا سيد نازنين پای آصف بنبرخيا را به ميان كشيد كه بمحض شنيدن خبر، آسيمه سر به بارگاه شتافته و با عمامۀدر گردن افكنده زير قاليچۀ حضرتی زانو زده و با صدای لرزان ورد گرفته كه"اعلی حضرتا، دستم به دامنت، بلقيس جوان است و از خوی تجاوزگر ديوان بی خبر،او چه می داند كه در سالهای و قرنهای گذشته از ستم الهاك و ايل و تبارش چه كشيدهايم، قيافۀ مظلوم نمای او را می بيند و دلش به رحم می آيد؛ می ترسم كه اين مارسرما زده بلای جانش گردد و بلای جان خلق خدا"؛ و به دنبال نقل تضرعات آصفی،چشمه ای از غضب سليمانی به نمايش گذاشت كه "آصف، بس كن! بلقيس سوگلی حرمسرایمن است و ملكۀ قدرتمند جهان، كمال ناجوانمردی است خواهش بدين مختصريش را نپذيريم،وانگهی ديو دست و پا بستۀ چنگ و شاخ شكستۀ در سياهچال افتاده را چه خطر، چه غلطیمی تواند بكند؟".

جايتان خالی كه منظرۀ ملاقات بلقيسو الهاك ديو را از دهن گرم سيد بشنويد، و ببينيد با وصفی كه از ديو سالها در سياهچال ماندۀ پشم و پت ريخته كرد چه نقش ترحمی بر چهرۀ مستمعان نشاند. يقين دارم وقتیكه سيد ناله های احتضار ديو را مجسم می كردند و از ما مستمعان در مورد سرنوشتالهاك ديو حكمی می خواستند، همه با هم رای بر خلاص او می داديم كه:ديو بينوا كفارۀجنايات و گناهانش را داده است و بيش از اين در بند و زنجير داشتنش خلاف انصاف وعدالت است.

خوب، وقتی ما مستمعانی كهنصفمان-بلا نسبت- مرد بوديم با وصف عجز و افتادگی الهاك ديو حكم بر آزاديش میكرديم چه جای ملامت است بر عمل بلقيسی كه هر چه باشد زن است، وانگهی بجای شنيدنشرح بيچارگی ديو محكوم، بمعابنۀ منظره را مىبيند، و شنيدن كی بود مانند ديدن:اندامی نحيف با چشمانی گود افتاده و شاخهايی از نيمه شكسته و گردن كجی در پالهنگنهفته و دست و پايی به زنجير بسته و نالۀ مظلومانه ای در فضای زندان رها كرده.

در اينجا سيد نازنين با چنان مقدمهچينی ماهرانه ای مظلوم نمايی ديو شياد را مجسم كرد و به نقل مكالمه بلقيس و الهاكپرداخت كه گويی خود در صحنه حاضر بوده است، و از آن بالاتر گويی هنرپيشه ای است برصحنۀ تئاتر نه روضه خوانی بر عرشۀ منبر. ابتدا غروری شاهانه همراه ظرافتی زنانه باصدايش آميخت كه "هان، بدبخت چه كرده ای كه بدين روز افتادی"، و بلافاصلهلحنش را به ناله نوميدانۀ محكوم محتضری مبدل ساخت كه "قربان خاكپای مباركتشوم، بيگناهم، بيگناه ". باز صدايش را آمرانه كرد كه "يعنی چه؟ سليماننبی، شوهر من، پادشاه جن و انس موجود بی گناهی را در همچو سياهچالی میاندازد؟"، و باز رنگ ناله ای به صدايش زد كه "تصدق وجود نازنينت شوم، منو ديو بچه هايم قربانی توطيه شده ايم، جنايتها را پريان كرده اند و به حساب ما وارونهبختان گذاشته اند، ما فلك زده ها لشكر دعاييم".

اين مكالمات را سيد چنان ماهرانهبيان كرده و چنان حاضران را تحت تاثير گرفت كه سرانجام وقتی به تقليد صدای بلقيسلحنش را آمرانه كرد كه "زندانبان، بيا، زنجير از دست و پای اين بيچارهبردار"، نفسهای در سينه حبس شدۀ مستمعان به عنوان ابراز رضايتی شكرآميز درفضای مجلس رها شد؛ و وقتی كه از زبان زندانبان پير به التماس افتاد كه"علياحضرتا، گول زبان چرب و نرم اين ديو خوش خط و خال را نخوريد، اين بیانصاف مردم آزار مار سرما زده است ، اگر آزاد شود روزگار خلق الله را سياه میكند"، نقش نفرتی بر چهرۀ مستمعان نشست و زمزمۀ نفرينی نثار زندانبان سختگيرضعيف آزار كردند؛ و باز با شنيدن اين نهيب كه "پبرمرد احمق، مگر خود اعليحضرتهمين الساعه نفرمودند حكم ملكه حكم من است"، طنين "هوم" هماهنگی بهعلامت پيروزی مظلومان فضای مجلس را پر كرد.

در مقوله گشودن قفل و باز كردنزنجير از دست و پای الهاك ديو هوس مستمع آزاری سيد گل كرد و با چنان آب و تابی بهجزييات پرداخت از قبيل التماسهای زندانبان و لجبازی بلقيس و آه و نالۀ الهاك ديو،و دست و پای در كند و زنجير از رمق رفتۀ زنداني، و زخمهايی كه بر اثر فشار دانههای زنجير در بدن پشم آلودش پديد آمده بود و دمی كه بعلامت التماس بر زمين می زد وناله های سوزناكی كه می كشيد و سيل اشكی كه به عنوان حقشناسی از چشمانش سرازير بودو قطرات اشك ترحمی كه از مژگان سياه و بلند بلقيس آويخته بود و زمزمۀ شكايتی كه ازقساوت سليمان زير لب داشت و مقولاتی از اين دست، كه نه من همه را به خاطر سپرده امو نه اگر به خاطر داشتم اهل بازگفتنش بودم كه نقل خاطره چيزكی است و داستانسرايیچيزی.

باری، سيد با توصيف جاندارش پس ازگشودن دست و پای ديو، به شرح احساسات ظريف بلقيس خاتون پرداخت و دل نازكی كه برحال زار الهاك ديو و بی كس و كاری و بی پشت و پناهيش رقت آورده است، تا آنجا كه درپاسخ استرحام الهاك رو به زندانبان كند كه "اين بيچارۀ ستم رسيده پس از سالهاتحمل سياه چال نه كس و كاری برايش مانده است و نه قوت و بنيه ای، بفرستش آن گوشۀباغ برای خودش آلونكی بسازد و باقيماندۀ عمرش را به دعا و عبادت بگذراند"، وبا شنيدن التماس زندانبان كه يك شبه جان می گيرد و با قوت ديوانه اش بلای جانخلايق می شود"، لبی به انكار و تمسخر برچيند كه "چه می گويی پيرمرداحمق، اين موجود فلك زده در حال احتضار است چه خطری برای كسی می تواند داشتهباشد؟"، و در مقابل التماس زندانبان كه "قربان خاك پايت گردم، اين جانورملعون از جنس آدميزادگان نيست كه بعد از تب يك شبه ای گرفتار نقاهت ده روزه شود،نگاه به وضع حالش نكنيد، در يك چشم بهم زدن جان می گيرد و دم علم می كند و عالمیرا به خاك و خون می كشد"، ابروان وسمه كشيده اش را در هم كشد و با اشاره ایبه هيكل نحيف ديو بغرد كه " اين بيچارۀ فلك زده به حال و روزی افتاده كه صدسال ديگر هم اميدی نيست بتواند روی پايش بايستد، چه رسد به اينكه..." و ايندفعه با چهره ای برافروخته از خيره سری زندانبان كه "علياحضرتا، فريب موشمردگی او را نخوريد، چندان هم بی كس و كار نيست، علاوه بر صدها ديو بچه ای كه درزندانهای حضرتند، هزاران راس هم قيافه عوض كرده اند و در گوشه و كنار مملكتسليمانی آمادۀ خشم و خروش و انتقامند، نديمان و خدمۀ شما هم غالبا از نسل جوانند،و بی خبر از سوابق ديوان. می خواهيد بدانيد الهاك ديو و بچه هايش اگر آزاد شوند چهبروزگار مردم خواهند آورد تشريف ببريد از پير و پاتالها بپرسيد، دور و بری ها ونديمه های جوان شما از روزی چشم به جهان گشوده اند كه ديوان اسير و زندانی بودهاند، چه می دانند چه جانوران خطرناكی هستند".

سرانجام سيد با آب و تابی بلقيسپيروزمند را به حرمسرا برگرداند و به انتظار بازآمدن سليمان نشاند، و مستمعان رابار ديگر به تماشای مظلوم نماييها و موش مردگيهای الهاك ديو برد تا ببينند چگونهنفس زنان و ناله كنان هر پله سياهچال را با كمك عملۀ محبس بالا می آيد و روی هرپله ای خودش را بر زمين پير كار افتاده هم خارخار شكی در دلش پديد آيد كه"عجبا، اين بيچاره ديگر نای نفس كشيدن ندارد تا چه رسد به مردم آزاری".

سيد با همين طول و تفصيل ديو را بهآلونك دور افتاده ای در انتهای باغ رساند و به حال خود گذاشت و مستمعان مشتاق رابار ديگر به دربار سليمانی كشاند تا شاهد ختم مراسم بار عام باشند، و در التزامموكب شاهانه روانۀ كاخ اختصاصی شوند و در آستانۀ حرمسرا كنجكاوانه اش شبی را بهانتظار بگذرانند تا در تاريك و روشن سحرگاهی سليمان به عادت معهود از حرمسرا بيرونآيد و برای تطهيری به طرف آبريزگاه قصر روانه شود، و در رواق سرپوشيدۀ آبريزگاهانگشتری مقدس را از انگشت خود برآورد و به عادت هميشگی آن را به خاتمدار سلطنتیبسپارد؛ و كنيزك خاتمدار كه وظيفه اش منحصر بدين است كه در دالان آبريزگاه خاتم رانگه داری كند و چون سليمان از بيت الخلوه خارج شود با تعظيم غرايی آن را در سينینقره به حضور آرد -آری كنيزك وظيفه شناس خارج شود با تعظيم غرايی آن را در سينینقره به حضور آرد- آری كنيزك وظيفه شناس را با سينی سيمين و خاتم مقدس به انتظاربازگشت قبلۀ عالم برپا بايستاند؛ و ديگر باره با گريزی كوتاه مستمعان را به انتهایباغ بكشاند و آلونك معهود، تا در اوج حيرت ببينند كه جا تر است و بچه نيست. آلونكنيمه ويران و تشك پوشالش بر جای است و الهاك ديو ناپيدا. و در اينجا با سوالیمستمعان را مخاطب كند كه:"حدس می زنيد الهاك ديو كجا رفته است؟"

و در ميان جملات نامفهومی كه ازگوشه و كنار مجلس به گوش می رسد با حركتی ساده لوحانه با دستش به دالان خانه اشارهكند و صدايش را بلندتر كند كه:"آنجاست، بله همانجاست."

و مردم با گردش هماهنگ سرها رو بهجهتی كنند كه سيد با دستش نشان داده است و با ديدن قيافه اعيان و سرشناسان ولايتكه به علامت عرض اخلاصی فروتنانه در مجلس عزای حسينی در صف فعال نشسته اند، شليكخنده را بشدتی در مجلس رها كنند كه سيد حيرت زده و بی خبر از همه جا نگاه ماتش رابر سطح مجلس بپاشد و پس از لحظه ای سكوت چون پی به علت خندۀ مردم نبرده است، دنبالۀكلامش را بگيرد كه:"بله، آنجاست، منظورم آبريزگاه قصر سلطنتی است، همانجايیكه هر روزه پيش از طلوع آفتاب سليمان يكه و تنها برای تطهير و تجديد وضو می رود.بله، الهاك ديو كه چون كسی ناظر اعمالش نيست با چابكی و سرعت بوزينه از ديوار بيتالخلوه بالا رفته و از آن طرف فرو آمده و به انتظار آمدن سليمان در گوشۀ دهليزكمين كرده است."

در اينجا سيد به حاشيه رفت ومعلومات ديوشناسی خود را -كه ظاهرا به روزگار كودكی، در شبهای سرد و سياه زمستان،زير لحاف هزار وصلۀ يخ زده از لای لبان چروكيدۀ عمه اش كلثوم بيرون كشيده و بهخاطر سپرده بود- به چشم و گوش مستمعان كشيد كه:بله، ديو غير از آدميزاده است،آدميزادۀ بيچاره يك جان دارد و سگ هفت جان و ديو هفتصد هزار جان، مادام كه شيشۀعمرش را پيدا نكنيد و بر سنگ نزنيد نمی ميرد و گرچه همۀ تيرها و شمشيرها و خنجرهایعالم هستی را در قلبش بنشانيد. با هر ضربه ای كه بر تن منحوسش فروآيد قوتش بيشترمی شود و شرارتش هم بيشتر.

و پس از شرح مستوفايی در باب شيشۀعمر ديوان و طرق جستن و يافتن آن ، جماعت حيرتزده را به دهليز آبريزگاه كشاند تاشاهد حركت ديو باشند كه با يك جست در آبريزگاه را از بيرون بسته است و خود مقارنلحظه ای كه قرار است سليمان بر طبق معمول همه شب از بيت الخلوه بيرون آيد و بهدهليز قدم نهد، قدم در دهليز تاريك نهاده است و با استفاده از تاريكی شب در برابركنيزك خاتم دار ايستاده و دست پشم آلود خودش را به طرف سينی نقره دراز كرده است وخاتم مقدس را برداشته و با خونسردی هر چه تمامتر در انگشت كرده و به طرف حرمسرایسليمانی به راه افتاده است.

سيد نازنين با توصيفی خيال آفرينديو سليمان شده را به حرمسرای سلطنتی رساند و با اختصاری تعجب انگيز مستمعان رابار ديگر به دهليز آبخانه برگردانيد تا شاهد فريادهای غضب آلود سليمان باشند ازپشت در بستۀ آبريزگاه و مشت بر در كوفتنها، و شاهد وحشت كنيزك خاتم دار باشند كهبا شنيدن صداهای نامعهود به سراغ نگهبانان قصر رفته است و جمعی را با خود به محوطۀآبريزگاه كشانده تا چفت از بيرون بستۀ در را بگشايند، و مرد زندانی شده را كه جزسليمان بی نگين -و البته بی قدرت- كسی نبود نزد رييس خود برند كه "اين مردغريبه جسارت كرده و به قصد سويی قدم به آبريزگاه حضرتی گذاشته" و مقام رياستبا شنيدن شهادت كنيزك خاتمدار كه "سليمان لحظه ای پيش بيرون آمد و خاتم درانگشت كرو و به حرمسرا رفت"، فريادهای غضب آلود "من سليمانم، كنيزكديوانه! چه می گويی" را ناشنيده گيرد، و با حكم قاطعی به ماجرا خاتمه دهد كه"بزنيد اين ديوانه را از قصر بيرون كنيد". و به قصد تسويه حسابی با رييسكل قراولان فريادش را رساتر كند كه "قضيه ای بدين مهمی همين الان بايد به عرضملك برسد، مگر قصر سليمانی كاروانسرای بلخ است كه هر كس و ناكسی سر زده واردشود".

سيد، با توصيف مفصل اين صحنه هایپر هيجان مستمعان را به بيرونی حرمسرای ملك برد و در تالار ديوان خاص به تماشایمنظره بديعی واداشت از جلسه ای اضطراری با حضود آصف بن برخيايی كه دستها را بهعلامت حرمت زير بغل گذاشته و گردن چروكيده اش را به نشان عذرخواهی كج گرفته است ومحاسن سفيد انبوهی كه از بيم غضب سليمانی به ارتعاش افتاده است؛ و رييس كلقراولانی كه با سر برهنه و دستان از پشت بسته بر كف مرمرين بارگاه زانو زده است؛ وجلاد سرخ پوش سبيل از بناگوش گذشته ای كه نوك خنجر درخشانش را بر حلقوم او نهاده وچشمان خون گرفته اش را بر دهان ملك دوخته؛ و ديو سليمان شده ای كه پشت پردۀ گلريزظريفی بر مسند فرمانروايی جهان تكيه زده است و با انگشتان دست راستش حلقۀ خاتم رادر انگشت دست چپ می چرخاند و كف ريزان و عربده كشان مشغول اشتلم است؛ و بلقيس وحشتزدۀ اشكريزانی كه لای چادرش را زير دندان گرفته و با دو دست دامن ردای او راچسبيده و هق هق زنان می نالد كه "ملك رحم كن، ترا به تربت پاك پدرت داود عفوشكن، چه معلوم كه آن قراولان بی شعور و آن كنيزك ابله خيالاتی شده باشند، رييسقراولان مرد وظيفه شناسی است، اگر بيگانه ای به قصر آمده است پس كجاست، آب شده بهزمين رفته يا دود شده و به هوا؟ الامان، الامان".

در پرداختن اين صحنه، سيد شيرينسخن چنان چاشنی ذوق و ظرافتی بكار برد كه مزۀ پردوامش را من و غالب مستمعان آنجلسه هنوز در كام جان داريم. با توصيف جانداری حالات متناقض الهاك ديو را بنحویبيان كرد كه گويی مرد به مكتب نرفتۀ از دروازۀ سيرجان قدم بيرون ننهاده سالهامشاور تولستوی و داستايوفسكی بوده است و در مجهزترين آزمايشگاهای آن سوی جهانحالات روانی آدمهای دو شخصيتی را به مشاهده و تجربه آزموده است.

از يك سو كف ريختن ها و عربدهكشيدنهای الهاك سليمان شده را وصف كرده و از ديگر سو خطوط اضطراب بر چهره نشسته اشرا كه نكند صاحب اصلی تاج و تخت در چهارچوبۀ درگاه تالار ظاهر شود و فرياد زند كه:بگيريد اين دزد ملعون را، بگيريد اين ديو افسونگری را كه طلسم قدرت را ربوده است وخودش را بجای من قالب زده.

مستمعان همراه صحنه سازيهای سيد بهمعاينه می ديدند كه چگونه آثار ترديد و وحشت بتدريج بر اثر تعظيم های متوالیدرباريان از چهرۀ سليمان دروغين محو می شود و بجايش علايم قدرت و اعتماد به نفس مینشيند كه هر فرمانی می دهد بلافاصله اجرا می شود و از آن جمله دستور بزن! كه هنوزكلمه در فضا طنين افكن است كه سر رييس قراولان مثل گوی بر سنگ فرش كف تالار میغلطد، و هنوز فرمان بيا! لبانش را ترك نگفته است كه رييس گربه های روی زمين ازدودكش بخاری فرو می آيد و با يك ليس خونهای بر زمين ريخته را چنان پاك می كند كهگويی فرامرز هرگز نبود.

سيد آن شب ديو مست قدرت را بهحرمسرای سليمانی فرستاد تا از بوی گند بدنش نازنينان حرمخانۀ سلطنتی چهره درهمشكنند و در راس همه بلقيس نازپرورده با آن شامۀ تيزش از بوی نامطبوع بی سابقه ایكه به دماغش رسيده است به حال تهوع افتد و حيرت زده از اينكه چرا سليمان بدانخوشبويی و مطبوعی چنين نامطبوع و بوگندو شده است، به بهانه ای زنانه از خوابگاهبگريزد و به اطاق اختصاصی خود پناه برد و همه نفرينهای عالم را نثار هدهدی كند كهاو را بدين روزگار انداخت. سيد پس از شرح مفصلی از برخورد ديو با اهل حرم حرمت، بهسبك پاورقی نويسان جرايد يوميه با اين سوال جلسه را ختم كرد و عطش كنجكاوی را درضمير مستمعان دامن زد كه: ايها الناس امشب به خانه هايتان برويد و بجای خوابيدنبنشينيد و مجسم كنيدد كه ديو لعنتی از فردای به قدرت رسيدن چه دسته گلهايی به آبخواهد داد و چه به روز خلايق از همه جا بی خبر خواهد آورد، برويد و فكر كنيد اينملعون ازل و ابد چه اراذلی را به جان مردم بيچارۀ بی پناه خواهد انداخت.

ظاهرا همين عبارت آخری بود كه مردمرا به هيچان آورد و در لحظه ای كه سيد از منبر فرود می آمد-و به عادت ديرينه بمحضبه زمين رسيدن پايش عمامۀ ژوليدۀ سياهش را از سر برمی داشت و آن را در عبای وصلهدارش می پيچيد- زمزمه ای در مجلس پيچيد و مردم بعضی با در گوشی و بعضی با ايما بهرد و بدل كردن اشاراتی پرداختند كه در آن سن و سال بكلی برای من بی سابقه ونامفهوم بود. و اگر شامگاه همان روز در خانۀ ما هم مثل بسياری از خانه های شهرصحبت منبر سيد به ميان نمی آمد و اهميت اشاره ای كه به سلطۀ اراذل و اوباش كردهبود، اين معما در ذهن ساده كودكانۀ من همچنان لاينحل می ماند.

آن شب عده ای از خويشان و همسايگاندر خانۀ ما مهمان بودند، و بحث مجلسشان تعبير و تفسير اشارات سيد بود و مناقشه برسر اين مسله كه سيد آيا دانشته و سنجيده نيش خودش را زده است، يا اين نظر جدش بودهكه همچو كلمه ای بر زبانش جاری گردد و بی آنكه خود متوجه اهميت موضوع باشد چنانمورد توجه خلايق گردد كه در فاصله از منبر تا درگاه خانه مردم در مسير عبورش راهباز كنند و همصدا برايش صلوات بفرستند. آنشب دنبالۀ بحث موافقان و مخالفان كشيد بهزياده رويههای قارداش قلی خانی كه همين چهار روز پيش بی هيچ مقدمه و اطلاعی بهعنوان فرماندار تازه با دو نفر تفنگچی وارد شهر شده است و يكراست به محل فرمانداریرفته و فرمان عزل فرماندار سابق را به دستش داده و طبق دستورالعملی كه از مركزداشته است او را توقيف كرده، و بعد هم دار و دستۀ چاقوكشان "احمدو"را به عنوان مشاوران و ماموران حكومتی برگزيده و به جان مردم انداخته است تابگيرند و بزنند و غارت كنند.

بی بی فاطمه كه دو روز پيش قدارهبندان حكومت تنها پسرش را به جرم مطالبۀ پول گوشت گرفته و از دكان قصابی اش با ضربچماق و سرنيزه به زندان برده بودند، دل پرخونی داشت كه: عجب دنيای بی حساب و كتابیشده، مرد كه تا ديروز ياغی دولت بود و سر گردنه بگير، حالا شده فرماندار شهر وصاحب اختيار جان و مال مردم. يك نفر هم پيدا نمی شود كه جلوش در بيايد و بپرسدقارداش قلی خان تو فرمانداری يا عزراييل؟

و ميرزا ابوالحسن كلاهدوز به تاييدحرف بی بی آمد كه: از اين بدتر رفتاری است كه با حاكم بی آزاری مثل حاجی كرده، بهدو تا تفنگچی همراهش دستور داده همانجا توی دفتر فرمانداری در حضور كارمندان دولتو چند نفر از اعيان و محترمين شهر دستهای پيرمرد را از پشت با طناب ببندند و او راكشان كشان ببرند و گلاب به روی همه تان توی مستراح زندانی كنند.

و با عبارت ترديدآميز ملاعبدالخالق كه: اينها ديگر از آن صفحه هايی است كه مردم می گذارند و يك كلاغ چهلكلاغ می كنند، مگر می شود به همين سهل و سادگيها مردی را كه تا ديروز فرماندار شهرو نمايندۀ شخص شاه بوده است به اين صورت بگيرند و ببرند توی مستراح زندانی كنند.

حاج علی خان پيشخدمت فرمانداری كهتا آن لحظه ساكت وصامت نشسته بود لبهای سياهش را غنچه كرد و هوای در سينه انباشتهرا با سوت ممتدی بيرون داد و سخن ملا را بريد كه: كردند و شد، خود من حاضر بودم وبا همين جفت چشم های باباقوری گرفته ام ديدم كه قارداش قلی خان با چه رذالتی زدتخت سينۀ قاسم آقا رييس دفتر، و وارد اطاق شد و رو كرد به فرماندار كه " بلندشو از آنجا" و دست كرد توی جيب بغلش و پاكتی بيرون آورد و داد به دستفرماندار؛ و هنوز فرماندار بدبخت خواندن ابلاغ را تمام نكرده بود كه رو كرد به دوتا تفنگچی همراهش كه " بگيريد اين پدر سوخته را ببريد زندان".

عمويم رو به حاجی علی خان كرد كه:چطور از ميان چند نفر اعيان و ريش سفيدانی كه توی دفتر حاضر بودند كسی شفاعتی ووساطتی نكرد.

و حاجی لبخند تلخی بر لب آورد كه:چرا قبل از همه حاجی اعتماد دستهايش را از آستين عبا بيرون آورد و روی سينه اشضربدر كرد و بعد از تعظيم غرايی كه تحويل قارداش قلی خان داد حلو چشم همه افتادروی زمين و سجدۀ شكری كرد كه "الحمدلله، جان مردم سيرجان از دست ستم اينجانور خلاص شد"، و دنبال سرش هم آنهايی كه تا دقيقۀ پيش مجيز فرماندار را میگفتند و هی در مقابلش دولا و راست می شدند دستهاشان را رو به آسمان گرفتند و شروعكردند به دعای عمر و عزت تحويل دادن به حاكم جديد.

عبدالخالق كه می ديد در مقابل نصروايت جای شبهه ای باقی نمانده است، شروع كرد به غرغر كه:آخر اين هم شد مملكت، اينهم شد دولت، بگير و بيندازدش توی مستراح. خوب، دولت مركزی از نحوه عمل فرمانداریناراضی است احضارش كند ببردش تهران هر بلايی می خواهد به سرش بياورد، نه اينكه جلوعده ای سر و همسر آبروی سيد محترمی را ببرد.

ملا عبدالجواد ضمن سر تكاندنفيلسوفانه ای با لحن غرورآميزی گفت:مگر يادتان رفته شش ماه پيش كه شاه با آن قدرترا آوردند و از همين شهر خودتان بردند به بندرعباس و گذاشتندش توی كشتی و بردندشآنجايی كه عرب نی انداخت، من گفتم بعد از اين خدا بسازد به حالمان، برای من از روزروشنتر بود كه ديگر سنگ روی سنگ بند نمی شود، مركزيها كه دلشان در بند ملت و مملكتنيست، هر چه پول بدهی آش می خوري، قاراش قلی خان هم كه ماشاالله در اين پنج شش ماهدست كم صد تا قافله را زده و حسابی بارش را بسته می تواند هر چه بخواهند بدهد وحكومت سيرجان كه سهل است حكومت كل ايران را هم بخواهد بگيرد.

عباسقلی خان تلگرافچی حرفش را بريدكه: مثل اينكه قارداش قلی خان حسابی سركيسه را شل كرده والا محال بود همچو حكمی باآنهمه اختيار بگير و ببند بدهند به دستش و روانه اش كنند تا مثل اجل معلق به جانمردم بيفتد.

و در پاسخ فاطمه خانم كه می گفت"تا چشم اين مردم بی غيرت چهارتا بشود، چرا نمی ريزند توی تلگرافخانه و شكايتنمی زنند به تهران كه ای شاه ای دولت ای رييس الوزرا اين تحفه ای كه به اسمفرماندار برای ما فرستادی از سرمان زياد است مال بد بيخ ريش صاحبش" خندۀ تلخیسرداد كه: بی بي، صدايت از جای گرمی می آيد، اين سيم تخته سرشدۀ تلگراف الان چهارروز است كه قطع است ، درست از شب همان روزی كه قارداش خان با حكم فرمانداری واردشد سيم تلگراف هم قطع شده بود و جناب رييس هنوز دارد دنبال آدم و وسيله می گردد كهبرود و ببيند از كجا پاره شده است.

و عبدالخالق بار ديگر آه نوميدانهای كشيده كه:غير از سيم تلگراف هم كه هيچ وسيله ای نيست تا مردم بتوانند صدايشانرا به گوش دولت برسانند، راه هم كه بسته است، همين سه روز پيش توی گدارخانه سرخجلو كاميون را سنگچين كردند و سر راننده و شاگرد و هفت تا مسافرش را مثل دستۀ گلبريدند و هر چه توی ماشين بود غارت كردند.

و در جوال فاطمه خانم كه با تعرضیحرفش را بريده بود كه "گيرم راه كرمان را دزد بسته است، راه نيريز را چه میفرماييد؟" آهی كشيد كه:عجب از عقل شما، بی بی، با اين باران مفصلی كه آمده جنو پری هم نمی تواند از روی كفۀ نمكی عبور كند تا چه رسد به اسب و ماشين.

اما بی بی فاطمه كه هنوز بر بیهمتی مردم اصرار داشت گفت:خدا نگهدارد جادۀ بندرعباس را. آنجا كه ديگر نه كفۀ نمكیهست و نه قافله ای را زده اند. اگر مردم شهر غيرت داشتند پولی روی هم می گذاشتند وچند نفر را اجير می كردند و راه می انداختند تا بروند به بندرعباس و از آنجا عرضحالشان را تلگراف بزنند به مركز. اين كه نشد زندگی ، مرد كه چهار روز است فرماندارشهر شده يك دفعه همۀ شهر را كن فيكون كرده، رييس نظميه را برداشته و جايش احمدو راگذاشته، رييس دادگاه را هم داده است زندان كرده اند و در محكمه را تخته كرده است،آجانها را هم انداخته توی هلفدونی و هر چی دزد و چاقوكش توی زندان نظميه بودهدرآورده و اختيار جان ومال مردم را داده به دستشان، آنها هم كارشان از صبح تا غروبچاپيدن مردم است و به زور فحش و كتك پول گرفتن.

بار ديگر حاجی علی خان لبخند تلخحكيمانه ای بر گوشۀ لب نشاند كه: والله از قراری كه می گويند سمبۀ يارو پر زوراست، پارتيهايش در تهران از آن دم كلفتها هستند، قنسول انگليسها هم در كرمان سفت وحسابی پشت سرش واستاده، به اين سادگيها نمی شود تكانش داد؛ اگر پشتش حسابی گرمنبود با اين هارت و هورت به ميدان نمی آمد و به جان خلايق نمی افتاد.

و عبدالرزاق به تاييدش آمد كه:مشكل همين جاست، اگر دمش به دم تهرانيها بند نبود كه مردم چلاق نبودند، می ريختندو يك ساعته حسابش را می رسيدند. اما مردم كه نمی توانند با دولت طرف بشوند، با شاهمملكت بجنگند، به نظر من بايد تحمل كرد و دم نزد، مگر نديديد همين ديروز چطوری تویفلكۀ دم بازار سيد صحيح النسبی مثل آقا سيد محمد رضا را خواباند و به فراشها دستورداد با شلاق به جانش بيفتند. بيچاره سيد الان با پشت و كفل ورم كردۀ زخم و زيلیتوی رختخواب افتاده و دارد جان می دهد.

و سپس در حاليكه به شيوۀ معهودشبشكن می زد با آهنگ مخصوصی شروع كرد به خواندن كه: جايی كه شتر بود به يك غاز...

اما نهيب بی بی ماه جان به تصنيفخوانيش پايان داد كه: دست بردار آعبدالرزاق. اين حرفها چيه، تهرانی ها چه داخلآدمند، هر چه می كشيم از بی غيرتی و بی رگی مردهای خودمان است. اكر توی شهرمان دهتا مرد داشتيم هرگز قارداش قلی خان جرات هفت پشتش هم نبود كه اين جور تركتازیبكند. بخدا قسم اگر پول و پله ای داشتم برای همۀ شما باصطلاح مردها از پستا نفریيك كلوته می خريدم و به سرتان می كردم. مگر خودتان تعريف نكردی قارداش قلی خانروزی كه وارد شد فقط دو نفر تفنگچی همراهش بود، چطور شد كه هزارها نفر مردم شهرهمه ماستها را كيسه كردند و مثل گربه های كوكی شروع كردند به سر تكان دادن و مثلعنتر حاجی خان لوطی بازی كور عاجزم بالله درآوردن. ديروز تا رضا شاه بود شعبان خانآجان و ميرزا حسين مفتش توی سرتان می زدند، و امروز هم قارداش قلی خان بچاقلوی دزدبه جانتان افتاده است. چرا يكی تان راه نمی افتد برود خودش را به كرمان برساند وبه استاندار بگويد اين فرماندار تازه چه به روزگار مردم آورده است. گيرم تفنگ وپنج تير نداريد، قمه و ساطور وچاقو و چماق را كه ازتان نگرفته اند؛ چرا حركت نمیكنيد بريزيد توی فرمانداری و قارداش خان و اين چند تا اراذل نانجيبی را كه دورخودش جمع كرده تكه تكه نمی كنيد.

بار ديگر حاجی علی خان در لباسوكيل مدافع ظاهر شد كه:بی بی صحبت يكی دو نفر نيست، قارداش خان الان دست كم صد نفراز ولگردهای شهر و دزدهای سابقه دار و عشاير سرگردنه بگير زير حكمش دارد، دست كمبيست و سه نفرشان زندانيهای نظميه هستند، از دزد بخو بريده گرفته تا قاتلی كه پنجشش تا خون كرده. تفنگ های آجانها را گرفته و داده تحويل اينها. از اينها بدتر ايلو عشيره اش هستند كه پريروز وارد شهر شده اند و رسما و علنا افتاده اند تویكاروانسراها و هر چه مال التجاره هست بار می زنند و می برند، به كجا؟ خدا می داند.

و همين جا بود كه ميرزا علی آقا،از خويشاوندان دور ما كه مقيم كرمان بود و هفتۀ پيش برای خريدن كرك و پشم بهسيرجان آمده بود، وارد بحث شد كه:خوب، با اين وضعی كه تعريف می كنيد هنوز هم عقيدهداريد كه آسيد مصطفی بی هيج عقل و منظوری شروع به قصه گفتن كرده و اين حرفها راروی منبر می زند؟ عجب از عقل شما. او هم هر چه باشد توی همين شهر خراب شدۀ قارداشزده زندگی می كند و می بيند اين جماعت اوباش خدانشناس چه به روز مردم آورده اند.او هم دل خونی از زورگوييها دارد، او هم كاسۀ صبرش لبريز شده است، تنها تفاوتش باشما سيرجانيهای ترسو بی غيرت اين است كه از جانش گذشته است و بيش از اين نمی خواهدتحمل خواری كند، می رود روی منبر و هر چه دلش می خواهد می گويد. من دو سه مجلسقبلی را نديده بودم، اما منبر امروزش را كه ديدم محال است باور كنم كه ندانسته بهجان حضرات افتاده باشد. همه حرفهايی كه دربارۀ ديوها و بچه ديوها می زد مربوط بهقارداش قلی خان بود و دار و دسته اش. حتما می فهمد چه می گويد و خيلی هم خوب میفهمد.

اما صدای اعتراضی كه از چهار گوشۀمجلس برخاست جمله مرد غريبه را ناتمام گذاشت. و عمويم تندتر از همه به انكاربرخاست كه: شما اهل اين ولايت نيستيد، آسيد مصطفی را از نزديك نمی شناسيد، نمیدانيد چه سيد سادۀ عوام بی سوادی است. هر را از بر تشخيص نمی دهد. شغل اصليش خاككشی است با دو راس خر مردنی و دو خورجين صد وصله و بيل و كلنگی از كار افتاده. سرو كاری با مردم شهر ندارد، صبح سحر راه می افتد می رود به سراغ گودالهای نزديكشهر، خاك رس بار خرهايش می كند و برای بام اندود خانه های شهر می آورد. روزی دوراه خاك می آورد و چهار قران می گيرد، دو قران خرج علوفه خرهايش می كند و با دوقران ديگر زندگی خودش و زنش را می چرخاند. اصلا روحش خبر ندارد كه چه در شهر میگذرد، نه دكانی دارد كه اجناسش را دارو دسته "قلو" غارت كرده باشند، نهباغی دارد كه درختهايش را بريده باشند، و نه پيله ور است كه تنخواهش را وسط كوچهاز دستش گرفته باشند، و نه مالكی است كه جو و گندمش را چرانده باشند. برای آسيدمصطفی اوضاع بهيچ وجه فرقی نكرده است. همان خر سياه و همان راه آسيا.

و پدرم به كمك برادرش آمد كه:وانگهیاگر دو ساعت با سيد بنشينيد ملاحظه خواهيد فرمود كه از سادگی گذشته خنگ است، دوكلمه حرف روزمره اش را نمی تواند بزند.

و در پاسخ سؤال تعجب آميز مهمانكرمانی كه "عجب؟ مردی كه با اين فصاحت روی منبر صحبت می كند و هزارها آدم باشور و اشتياق مستمع منبرش هستند نمی تواند حرف يوميه اش را بزند؟" با لبخندیافزود كه:بله، مشاهده همين اختلاف وضع است كه همۀ ما را حيران كرده است، همۀ اهلشهر حيرانند كه چگونه مردی بدين سادگی و بی سوادی و بی استعدادی بمحض اينكه پايشروی پلۀ منبر می رسد با آن فصاحت و گرم و گيرايی صحبت می كند آنهم نه ده دقيقه كهيك ساعت و گاهی دو ساعت تمام. همين امر باعث شده كه خيلی ها معتقد شوند كه مرد نظركرده است و هر چه بر زبانش می گذرد الهام غيبی صبح روز بعد پدرم آمادۀ خروج بود كهصدای "ياالله" كل ميرزا از دالان خانه در فضا پيچيد، و بعد از صلای"بفرماييد" پدر وارد شد و بی هيچ مقدمه ای شروع كرد كه:آميرزا، دستم بهدامنت، فراش حكومتی آمده در خانه و خبر داده كه قارداش قلی خان خيال دارند تشريفبياورند به مجلس روضه خواني، ترا به جدۀ مادرم فاطمه زهرا بيا و به دادم برس.

و با مشاهدۀ نقش استفهامی بر چهرۀپدر به توضيح پرداخت كه: منظورم آسيد مصطفی است. ديروز ديدی چه حرفهای بوداری میزد، قبول دارم كه خودش عقلش به اين چيزها نمی رسد اما كليد خورش خوب است، بچه هاحسابی كليدش داده اند و كوكش كرده اند. اگر امروز كه قرار است خان حاكم به روضهبيايد سيد باز هم روی منبر شروع به پرت و پلا گفتن بكند تكليف من چيست، چه خاكیبايد بر سرم بريزم؟ خودت بهتر از من خبر داری كه هر كه توی اين شهر دستش به دهنشمی رسيده الان توی زندان است، پنج شش نفری هم كه آزاد شده اند آنهايی هستند كه بعداز يكی دو روز حبس و شكنجه حاضر شده اند دار وندارشان را بدهند و سرشان را بخرند.من بدبخت فلك زده را هم اگر تا حالا نگرفته اند علتش اين است كه خودم شب اول باپای خودم رفتم به حضور خان و دو هزار تومان پول نقد و سينه ريز طلای زنم را تقديمكردم و قول دادم هر امری بفرمايند اطاعت كنم. امروز هم كه قرار است تشريف بياورندبرای كسب ثواب و شركت در عزاداری نيست، منظورشان پيشكش و حق القدم است، نرخش را همفراشی كه همين امروز صبح آمده بود و خبر آورده بود تعيين كرده است، بايد صد دانهاشرفی تقديم كنم باضافۀ چهار هزار تومان وجه نقد. حالا اگر اين سيد جد به كمر زدهباز برود سر منبر و شروع كند به گوشه كنايه زدن هيچ بعيد نيست كه خان فی المجلسحكم غارت صادر كند و مرا هم بفرستد كنار دست فرماندار بدبخت.

پدرم خنديد كه: خوب، چه كاری ازدست من ساخته است. خودت می دانی كه آسيد مصطفی چه سيد يكدندۀ لجبازی است. بمحضاينكه بگويند امروز منبر نرو، می رود سر كوچه روی چارپايه و شروع می كند به دریوری گفتن.

. هر چه باشد سيد با شما همسايهاست، رفيق قديم و نديم است، اگر حدس می زنيد گوش به حرف نمی كند می توانيد برایناهار دعوتش كنيد و مهمانی را آنقدر طول بدهيد كه خان حاكم بسلامتی بيايد و برود،بعدش هم من همين امروز به ملاها می گويم اعلان كنند كه روز ختم مجلس است و پنج روزباقيمانده را می گذارين برای ايام فاطميه. تا آن وقت خدا كريم است و از اين ستونتا آن ستون فرج. به هر حال با اين زبان بی صاحب ماندۀ سيد، آنهم در اين اوضاع واحوال كه فراشهای حكومت دنبال بهانه می گردند اصلا صلاح نيست روضه خوانی ما ادامهپيدا كند.

پدرم خنديد كه:حاج آقا، خودت بهتراز من می دانی كه سيد بخلاف انتظار اهل ضيافت و مهمانی نيست. خانۀ ما هم بيايد سرساعت دو بعد از ظهر برمی خيزد كه بايد بروم. ايل بهارلو هم نمی توانند جلوش رابگيرند. مجلس روضۀ شما از دو ساعت بعد از ظهر شروع می شود تا نماز مغرب. قارداشقلی خان هم اگر بيايد خيلی كه بنشيند نيم ساعت است، هر قدر هم زود بيايد زودتر ازدو ساعت به غروب نمی آيد، بايد ترتيبی بدهی كه منبر رفتن سيد يا پيش از آمدن خانباشد يا بعد از رفتنش.

.گرفتم همچو ترتيبی داديم تكليف منبا زبان صاحب مرده و دهان بی چاك و بستش چيه؟

. آنهم علاجش ساده است، سيد اشتياقزيادی به خواندن حديث كسا دارد و ختم امن يجيب. بهتر است وقتی كه می خواهد به منبربرود خود شما به بهانۀ اينكه مريضی داريد و نذر كرده ايد از او بخواهيد كه بعد ازخواندن حديث كسا ختم بردارد.

.فكر بدی نيست، اما می ترسم تویحديث كسا هم دخل و تصرف كند و باز گوشه و كنايه ای بزند و مايۀ دردسری بشود. كارخان و اعوان و انصارش در همين سه چهار روز حكومت بجايی رسيده كه اگر عطسه ای همبكنی می گويند منظورت مسخره كردن ما بوده است، مگر نشنيده ای چه به روزگار اكبروآوردند؟

.كدام اكبرو، اكبرو ملا فاطمه؟ چیشده؟

هيچی، ديروز غروبی طفلكی اكبرو زيرساباط خانه شان داشته آواز می خوانده كه من از عقرب نمی ترسم ولی از مار می ترسم،يكی از تفنگچی های خان از آنجا رد می شده، می شنود می رود جلو گزلكش را می كشد وجفت گوشهای طفل معصوم را می برد و می گذارد كف دستش كه حالا كه از مار می ترسیزهرش را هم بچش. آميرزا، گرفتار بد دوره ای شده ايم، از چپ و راست شكن پاره میكنند، گوش می برند، زبان از حلق بيرون می كشند، خدا عاقبتمان را بخير كند

ظهر آن روز پدرم زودتر از معمول بهخانه آمد و بعد از مختصر غذايی نماز ظهر و عصرش را با عجله خواند و دست مرا گرفت وراه افتاديم به طرف مجلس روضه خوانی كل ميرزا. با اينكه بيش از دو ساعت از ظهر نمیگذشت همۀ اطاقها و صحن حياط لبريز جمعيت بود و " سيد روتي" بر عرشۀ منبرداد دلی می داد كه ملاي" پيش خوان" بود و هرگز تعداد مستمعان روضه اش ازبالاترين عدد يك رقمی تجاوز نمی كرد. اكنون كه مجلسی بدين انبوهی می ديد زده بودزير آواز و مثنوی پيچ مخصوص به خودش را می خواند و كيفی می كرد، بی توجه بدين كهاحدی اعتنايی به هنرنماييهايش ندارد، و حاضران در گروههای چند نفری گرم گفتگويند وتعبير و تفسير مقالات سيد.

آنروز از بركت ازدحام خلايق توفيقیاجباری نصيب ما شد كه عبارت بود از تكيه بر جای بزرگان زدن و در مجلس عزای سيدالشهدا در دالان خانه همرديف اعيان و اشراف شهر نشستن. روضه خوان پنجم روی منبربود كه ديدم رنگ كل ميرزا . كه به عنوان صاحب مجلس دم در خانه ايستاده و يك چشمش بهكوچه بود و يك چشمش به مجلس. مثل گچ سفيد شد و به طرف كوچه حركت كرد و دقيقه ایبعد در التزام آسيد مصطفی كه مشغول تكاندن گرد و خاك سر و ريشش بود ظاهر شد، درحاليكه سرش را بيخ گوش سيد برده بود و با قيافۀ استرحام آميزی چيزی می گفت و سيدهم سری تكان می داد. در دالان خانه، سيد و صاحب مجلس از يكديگر جدا شدند. مردم باديدن آسيدمصطفی بی اعتنا به روضه خوانی كه سر منبر ذكر مصيبت می كرد شروع كردند بهصلوات فرستادن و سيد بی اعتنا به سلام و صلوات خلايق به پيشروی ادامه داد تا رسيدكنار منبر و بيخ دست يكی از چاووشان نشست؛، و دقايقی بعد كه ملا عبدالله روضه خوانفرود آمد، مقارن برآمدن آواز چاووشان از جايش بلند شد، كلاه لبه دار چركينش را ازسر برداشت، بسته ای را كه زير بغل داشت گشود، پارچۀ مشكی را با بی مبالاتی نماياندور سرش پيچيد و عبای پاره پورۀ پر وصله را بر دوش انداخت و در ميان صلواتهایهماهنگ مردم قدم بر نخستين پلۀ منبر نهاد و بمحض جلوس بر پلۀ دوم مطابق رسم معمولشصلواتی طلبيد، و بی هيچ خطبه ای و مقدمه ای به معذرت خواهی پرداخت كه علت ديرآمدنش جر و بحثی با حسين خان آجان بوده است كه " اصلا زبان حاليش نمی شود،جلو دو تا خر زبان بستۀ مرا گرفته و پايش را توی يك كفش كرده كه توی كوچه ها جاینگهداری الاغ نيست، خرها را ببر به خانه ات برسان و برگرد و بيا روضه ات را بخوان،و من هر چه التماس كردم كه آميرزا حسين خان، همه كوچه های ولايت لبريز خر است وهيچكس حرفی نمی زند، چه شده كه دو تا الاغ زبان بستۀ من سيد اولاد پيغمبر حقندارند سركوچه بايستند، به خرجش نرفت كه نرفت؛ و من پيرمرد خسته و مانده كه از صبحسحر تا سه ساعت به غروب توی كلندونهای بدرآباد بيل می زدم و خاك بار می كردم مجبورشدم برگردم و خرهايم را ببرم به طويله برسانم و بيايم كه هم شما را به فيضی رساندهباشم و هم خودم را. اما الان كه وارد مجلس می شدم صاحب مجلس محترم التماس دعايیداشتند، ظاهرا مريضه ای دارند و می خواهند حديث كسانی خوانده شود و ختم امن يجيبیبرداريم...

جملۀ سيد تمام نشده بود كه ناگهاناز گوشه و كنار مجلس عده ای فرياد زدند "الهاك ديو، الهاك ديو"، و در پیآن همه مجلس يكصدا شدند، گويی سالها تمرين ذكر دسته جمعی "الهاك ديو"كرده بودند.

سيد كه ميان خواهش صاحب مجلس واصرار مستمعان حيران مانده بود، دستش را به عنوان فرمان سكوت بالا برد و پس ازآنكه سكوتی يك پارچه بر فضا سايه افكند، مشكل را بدينسان حل كرد كه در اين جلسه بهدنبالۀ داستان بپردازد"بشرط آنكه همۀ حاضران، زن و مرد، صغير و كبير قولبدهند كه امشب بعد از نماز مغرب و عشاٍ هر نفر ده بار ختم امن يجيب بردارد و برایبهبود حال مريضۀ منظور دعا كند".

و درهمين اثنا بر اثر حركت سر پدرمبار ديگر متوجه كل ميرزا شدم كه روی سكوی دم خانه چمباتمه زده بود و شقيقه هايش راميان دو انگشت شصت و سبابه گرفته و با كف دست ديگر روی كاسۀ زانويش می كوبيد.

آنگاه سيد رو به مستمعان كرد كه"نمی دانم ديروز تا كجای سرگذشت ديو مسلمان شده رسيده بوديم" چند نفریاز مستمعان پای منبر همصدا به پاسخ گويی آمدند كه چون صداها درهم و بر هم بود نهما كه در دالان خانه نشسته بوديم شنيديم و نه سيد متوجه شد، اما صدای قربانعلیگلكار كه می گفت "الهاك ديو را در حرمسرا ول كردی كه هر چه دلش می خواهدبخورد" در فضا پيچيد، و سيد همين جمله را دستمايۀ سخن كرد كه:"ای كاشديو خونخوار سليمان شده به همين اكتفا كرده بود كه در حرمسرای پر ناز و نعمتسليمانی هر غذايی كه می خواهد كوفت كاری كند و هر شرابی كه می خواهد زهر مار و هرخاكی كه می خواهد به سرش بريزد. اگر اين ديو لعنتی خودش بود و بس، رعايای حضرتسليمان چه غمی داشتند. هر چه بود يك نفر بود، و يك نفر و گرچه ديو ملعونی مثلالهاك باشد چه غلطی می تواند بكند. خيلی بخورد به اندازۀ صد نفر می خورد، بهاندازۀ هزار نفر می خورد. خيلی ستم و تجاوز كند به صد نفر و دست بالايش به هزارنفر می كند. اگر الهاك خودش تنها بود كه نقلی نداشت تا پس از هزاران سال من و شمااينجا بنشينيم و به حال ملت و مملكت سليمان تاسف بخوريم. خير، بلای وجود الهاك ديومنحصر به اين مختصرها نبود. ديو نابكار در نخستين روز حكمرانيش، با اهن و تلپ آمدو روی تخت سليمانی نشست و نگاه تحقيرآميزی بر ملازمان و حاضران بارگاه انداخت و بااشارۀ دست آصف بن برخيا را به حضور طلبيد و رو به او كرد كه "آصف، همينالساعه فرمان داديم هر جا بچه ديوی در زندان است فوری آزاد شود وخلعت بپوشد و درميدانگاه جلو قصر به حضور ما شرفياب شود". آصف پير به تصور اينكه فرمان راعوضی شنيده و محال است سليمانی كه تا همين ديروز با ديوها و ديوبچه ها بدان خشونترفتار می كرد يك شبه بدينسان تغيير عقيده دهد با صدای لرزانش پرسيد " سر وجانم به فدای قبله عالم، فرموديد بچه ديوها را آزاد كنيم؟حضرتتان بهتر از من میدانيد چه فسادي..."، اما بقيۀ كلامش با نهيب الهاك بر لب خشكيد، و فرمان"جلاد بيايد!" در فضای تالار پيچيد، حاضران از ديدن اين منظره ماستها راكيسه كردند. نفسها چنان در سينه ها زندانی شد كه اگر فخرالشعرا، شاعر رسمیدربارسينه ای صاف نمی كرد و همراه تعظيم غرايی قدمی پيش نمی گذاشت بعيد بود دم هایفرو رفته برآيد و مفرح ذات درباريان شود.

سيد در اينجا قصيدۀ مفصلی خواند ازقول فخرالشعرا كه بنده به عنوان راوی هنوز هم نمی دانم از آثار كدامين شاعر است.خود سيد تا آنجا كه خبر داشتيم اهل شعر و بيت و اين حرفها نبود خيلی كم بر منبرشعری می خواند و بندرت درست می خواند. يا كلمه ها را جابجا می كرد و وزن را در هممی پاشيد يا مصراع اول را در بحر رمل می خواند و مصراع بعدی در بحر متقارب. امااين قصيدۀ ده پانزده بيتی را هم بی غلط خواند و هم به آهنگی شمري، تمام ابياتقصيده به خاطرم نمانده است، اما دو سه بيتی را كه ببركت حافظۀ عهد كودكی به خاطرسپرده ام اكنون باز می گويم تا اگر گوينده را شناختيد برای آنكه حقی از كسی ضايعنشده باشد با ذكر نامش به من مدد رسانيد، قصيدۀ فخرالشعرا خطاب به الهاك سليمانشده چنين شروع می شد:ای شهنشاه جهان ای پيشوای انس و جان-ای ز عدالت مار و مور وديو و جن اندر امان، سايۀ فر همايی بر يمين و بر يسار-مايۀ لطف خدايی در زمين وآسمان، تو امام دهر و ما افتادگان ره نشين-تو ولی امر و ما فرمانبران جانفشان،توشبان خلق و خلقان گوسفندان مطيع-تو امير وحش و مردم جمله گاوان و خران،تابع حكم رفيعتجن و انس و وحش و طير- بندۀ طبع منيعت مهر و ماه و بحر و كان.پس از خواندن قصيده،سيد صحنۀ حيرت انگيزی ساخت از بچه ديوان از قيد و بند جستۀ خلعت پوشيدۀ حنا بستهای كه با هلهله و خروش سوار بر گردن آدميزادگان وارد بارگاه می شدند، و كبوترانزيبايی كه بال در بال گسترده بر سرشان سايه می كردند، و پريان نازك اندامی كه باشانه های عاج مشغول آراستن پشم های انبوهشان بودند، و جماعت بوزينگانی كه پيشاپيشاين موكب باشكوه رقاصی می كردند، و فيل های كوه پيكری كه با خرطوم های پر آب وظيفۀآب زدن راه را بر عهده گرفته بودند.

در اينجا لحن سيد عوض شد و بهعنوان جمله ای معترضه به توضيح اين مطلب پرداخت كه ديوها و ديوبچه ها با اينكه دستو پايشان صحيح و سالم است عادت به پياده روی ندارند، اگر آزادشان بگذارند اهلسواری گرفتنند و آنهم تا از نسل آدم دياری بر عرصۀ زمين باشد محال است بر گردۀ اسبو الاغ و قاطر سوار شوند، كه از آدم سواری لذتی می برند. و در تعقيب اين توضيح روبه مستمعان آورد كه:مردم، وصف ورود ديو بچه ها از عهدۀ من ساخته نيست، شما هركدامتان تصوری از شكل و شمايل ديو داريد، با همان تصوير كه در ذهنتان نشسته استصحنه را مجسم كنيد، منتها يادتان باشد كه هر ديو و بچه ديوی مثل آدمی زاده ها رویدو پا راه می رود، و هيكلش دو برابر آدم معمولی است، تفاوت عمده ای كه با آدم هادارند يكی بدن پشمالود است و ديگری دم بلندی كه اگر رهايش كنند پشت سرشان روی زمينكشاله می شود و گرد و خاكی به هوا می كند كه نگوييد و نپرسيد، و علاوه بر اينها يكجفت شاخ تيزی كه از شاخهای گاو ملا عباس تيزتر و خطرناكتر است، و غالب ديوها از آندم بلند پشمالود برای پوشاندن اين شاخهای آدم رمان استفاده می كنند، دم را بالا میآورند و از پشت گردن می گذرانند و دور شاخهايشان می پيچيند و گلمپك سر دم را مثلچتری رو به بالا نگه می دارند، شبيه جقه ای كه بر تاج قبلۀ عالم است، تا هم تيزیشاخها را بپوشاند و هم جلوه ای به جمالشان دهد.

ديو بچه ها وارد شدند، هلهلۀ جمعيتدر فضای بارگاه پيچيد، قاضی القضاه ملك سليمان، پيرمردی سفيد موی و خميده قامت،مشغول ماليدن چشمهايش بود و زمزمۀ اين كه می بينيم به بيداری است يا رب يا بهخواب، كه يكی از بچه ديوها پريد و ريش سفيد بلندش را گرفت و روی گردنش سوار شد،مرد سالخورده عاجز از تحمل جثۀ سنگين بچه ديو نقش زمين گشت و بچه ديو از پشت گردنشفروغلطيد و با سر به زمين آمد و فريادش به آسمان رفت. الهاك ديو با ديدن اين منظرهبرآشفت و به علامت صدور فرمان دستی را كه خاتم سليمانی در انگشتش بود بالا برد، واثر خاتم آشكار شد، ناگهان سكوت سنگينی فضای بارگاه را فرا گرفت. الهاك جارچیدربار را به حضور خواند و چيزی در گوشش زمزمه كرد و جارچی صدايش را بلند كرد كه:ای معشر جن و انس، آمادۀ شنيدن فرمان سليمان باشيد. با شنيدن اين جمله همۀ موجوداتحاضر در بارگاه به خاك افتادند؛ و بار ديگر صدای جارچی در فضا پيچيد كه: فرمانسليمان است كه از اين ساعت همۀ آدمی زادگان چهار دست وپا روی زمين راه روند تا بچهديوان مظلوم بتوانند براحتی بر پشتشان سوار شوند. سپس به علامت خاتمه ابلاغ فرماندر بوقی كه بر كمرش آويخته بود دميد و با صدای بوق موجودات بر خاك افتاده تكانیخوردند و همه آدمی زادگان روی چهار دست و پا مثل اسب و الاغ و فيل و زرافه شروع بهحركت كردند.

الهاك ديو با مشاهده نفوذ فرمانشنگاه رضايتی بر نگين خاتم افكند و بار ديگر دستش را در هوا بلند كرد و بار ديگرحاضران به علامت اصغای فرمان بر خاك افتادند و بار ديگر صدای جارچی بلند شد كه:ايها الناس از اين ساعت فرمان سليمان چنين است كه گاوها و گوسفندان منحصرا استخوانبجوند و سگها و گرگها و شغالها فقط به خوردن علف اكتفا كنند. و در حاليكه با گوشۀچشم نگاه غروری به كران تا كران بارگاه افكند و با تمسخر تلخی برخاسته از كينه ایديرينه قيافه های درهم شكسته و چهره های عرق ريز آدميزادگان را ديد كه قامتشان زيرهيكل درشت بچه ديوهايی كه بر پشت گرفته بودند خرد و منحنی شده بود، به صدور احكامشادامه داد كه: اين موجودات از خود راضی تنعم طلب هم بايد باد هوا بخورند و مركبرهوار ديوزادگان باشند.

سيد سپس به شرح مفصلی پرداخت درمقولۀ اشتهای ديوان كه به حكم طبيعت سيری ناپذير خويش هر چه بخورند گرسنه ترند وتوصيف جانگدازی كرد از مملكت پر ناز و نعمت سليمانی كه بر اثر تسلط الهاك ديو وديوبچگان گرفتار كمبود و قحطی شده است و كسی جرات ندارد لب به اعتراض بگشايد.

و بعد از توصيفی كامل از آشفتگیاوضاع و نابكاری ديوان ، توجه خلايق را به زاويه ای در حرمسرای سليمانی كشاند كهآصف هراسان و وحشت زده بر اثر پيغام استمداد بلقيس بدانجا آمده است تا از زبان بهتپق افتادۀ بلقيس بشنود "بگمانم شيطان سليمان را سر به نيست كرده و خود درقالب او رفته"، و در مقابل تعجب انكار آميز آصف بر قاطعيت لحن بلقيس بيفزايدكه " آصف، آنچه می گويم عين حقيقت است، ما زنها بهتر از هر حكيم و طبيبی نبضطبيعت مردانمان را در دست داريم. سليمانی كه من می شناختم و سالها همسر و همبسترشبودم مظهر مهر و عطوفت بود. از صدور فرمان كشتن وحشت داشت، حتی راضی به كشتن الهاكديو هم نشده بود، با جن و انس رفتاری پدرانه داشت. اين جانور خونخواری كه بر تختسليمان نشسته است در اين چند روز يك لحظه زبانش از فرمان قتل آرام ندارد، حتی درخواب هم متصل می غرد و بجای خروپف كلمۀ "بكشيد" را تكرار می كند. آصف،دستم به دامنت، اگر اين وضع ادامه يابد تا سال ديگر جز ديو بچگانی كه به فرمانمنحوس او بر امور جهان مسلط شده اند در سرتاسر عالم دياری باقی نخواهد ماند".

و بعد از شرح مفصلی از مذاكراتمحرمان ۀ بلقيس و سليمان، سيد با طلب صلواتی صحنه ای ديگر آفريد از بارگاه سليمانیو بار عامی برای رفع مظالم، و آصف بن برخيايی كه بعد از يك شب تفكر، با بلقيس همعقيده شده است كه اين جانور محال است سليمان باشد، و در اوج فداكاری تصميم گرفتهاست به قيمت جان عزيزش هم باشد قدم در مركز بارگاه نهد و...

در اين اثنا همهمه ای كه از دالانخانه برخاسته بود باعث قطع كلام سيد شد و سرهای مستمعان با حركتی يكنواخت به طرفدر خانه چرخيد تا شاهد ورود قارداش قلی خان حاكم باشند كه قدم از آستان ۀ در بدرونگذاشته است و می رود تا بر مسندی كه روی كرسی در دالان خانه برايش ترتيب داده اندجلوس كند.

سيد،بعد از مكث كوتاهی با صدایغرايی كه می كوشيد بر همهمۀ برخاسته از دالان خانه غلبه كند، دنبالۀ سخنش را گرفتكه: بله، قدم جلو گذارد و فرياد زند ای مردم، ايها الناس، اين جانوری كه بر شماحكومت می كند، اين دزد خونخواری كه بر جان و مال شما مسلط شده است حكومتش قلابیاست، مردم همت كنيد، برخيزيد و بگيريد اين شيطان دغلباز متقلب را.... ا

كه ناگاه خان حاكم در حال جلوس بركرسی مثل فنر از جايش پريد و با گفتن "ای ناسيد جد به كمر زده" پا بهفرار گذاشت. تا مردم از اين حركت غير منتظر ۀ خان بخود آيند و به دنبالش بدوند، اوبسرعت برق و باد بر پشت اسبش جسته و سر به فرار گذاشته بود

فردای آن روز، نجات فرماندار واقعیاز محبس و رسيدن فوج امنيه ای كه از كرمان برای دستگيری قارداش قلی خان ياغی اعزامشده بودند و راه افتادن دستگاه تلگراف و پاسخ استاندار كرمان كه خان بچاقل
و بهجعل فرمان پرداخته است، به شايعات و حدسيات گوناگون خاتمه داد. ا

-کتاب "تهبساط" به زودی توسط انتشارات کتاب سایه در امریکا بنابر آخرین نسخۀ تصحیح شدهتوسط علی اکبر سعیدی سیرجانی در سال 1372 منتشر خواهد شد.[i]

یادمان باشد

2011-11-18T07:29:00.001-08:00

بیچاره اسفندیار

2011-11-09T07:21:00.001-08:00

" گزیده ای از کتاب "بیچارهاسفندیار" به قلم "علی اکبر سعیدی سیرجانی"

شاه پس از بازگشت به پای تخت فتح نامه ای بهمرزداران و شاهان می نویسد تا به شکرانۀ فتوحات نمایان شاهنشاه هدایائی به آتشکدهفرستند...

چه اندیشۀ بدیعی در آداب کشورداری. مردمی که هزارانجوان نازنین خود را فدای فرمان شاهانه کرده اند، اکنون باید بشکرانۀ فتوحات شهریاریبا آخرین رمق هستی خود به تدارک هدایائی پردازند و توشۀ آخرت را به آتشکده فرستند؛و آتشکده هم یعنی خزانۀ شاهنشاهی.

به هر بهانه و مناسبتی "ملّت" را بایددوشید. به نحوی که هفت خانه به کاسه ای محتاج آیند؛ تا مبادا رفاه و استغنا بهطغیانشان کشاند. گشتاسب عاقل تر از آن است که با سپاسی از خانواده هایِ جوان دادهو ملّتِ در جنگ پیروز آمده، را بر توقعات مردم بگشاید و از بدهکاران همیشگیطلبکارانی مدّعی بتراشد.

چه بهتر که مردم بجای مطالبۀ غنایم به تقاضای تخفیفآیند. و چه داستان کهنی است این قصۀ به مرگ گرفتن و به تب راضی شدن.

اکنون اسفندیار دشمن را درهم شکسته و جنگ را باپیروزی به پایان برده، به انتظار وفای عهد شاهانه است و مشتاق تصرف تاج و تخت، وغافل از این واقعیت که هیچ عاقلی در اوج پیروزی دست از مقام و منصب نمی کشد.

شاه که در چهرۀ فرزند نقش تقاضایش را بروشنی میبیند، برای دفع شرّش چاره ای می اندیشد.

بدو گفت شاه "ای یک اسفندیار- همی آرزو بایدتکارزار؟"

سؤال جالبی است، هم طرز مطرح کردنش زیرکانه است و همزمان طرحش. جوان در میدان جنگ هنرنمائی ها کرده است و به پیروزی رسیده، همۀ غرورشدر بازوی شمشیرزن است و روح پیکارجو. خوب، اگر از پهلوان مبارزی با این خصوصیات درمجلسی که سران ملک و سرداران سپاه جمعند، شاه مملکت بپرسد که: فرزند، هوس جنگنداری؟ دلت نمی خواهد در میدان کارزار عرض اندامی کنی و زور بازوئی نشان دهی، چهجوابی می توان انتظار داشت؟

یل تیغ زن گفت"فرمان تراست- که تو شهریاری وگیهان تراست"

جز این جوابی ممکن است؟ وگرچه مرغ دلش در هوای رسیدنبه تخت و تاج شاهی بال و پر زند؟

با شنیدن پاسخِ ناگزیر فرزند، لبخند رضایتی بر لبانپدر می نشیند و وظیفه ای مقدس بدو محول می کند:

درفشان بدو داد و گنج و سپاه - "هنوزت نبُد گفت هنگام گاه

برو گفت و پا را به زین اندر آر – همه کشورت را بهدین اندر آر"

آری حق با گشتاسب است. هنوز سن و سال اسفندیار مناسبتاج و تخت شاهی نیست...چه بهتر او را بنحوی از مرکز مملکت دور کند و تماسش را باموبدان و ارکان دربار قطع، تا مبادا به فکر توطئه ای افتد؛ و چه بهتر از این کهبرای دفع شرّ این جوان جسورِ جاه طلب بهانه ای پیش آرد که اسفندیار یارای مقاومت وسرپیچی نداشته باشد. مگر غیر از این است که شخص شاهنشاه به حقانیّت زردشت ایمانآورده است و خود را حامی دین بهی خوانده و با انتخاب عنوانی بدین اهمیت بر جنبۀتقدس فرمانروائی خود افزوده است؟ مگر نه این است که هر کس در راه دین بهی کوتاهیکند نه تنها لایق پادشاهی و فرمانروائی که مستحق زیستن و نفس کشیدن هم نیست؟ خوب،با همچو مقدماتی چرا با مأموریتی مقدّس اسفندیار را به اطراف جهان نفرستد؟

در نظر گشتاسب امر از دو حال خارج نیست، یا اسفندیاراز جهاد در راه دین تن می زند و در نتیجه با رگبار طرد و لعنتی که موبدان بر فرقشخواهند بارید از چشم خلایق می افتد و دیگر خطر بالقوه ای برای پدر نخواهد بود، یامی رود و در مأموریتی بدین خطرخیزی و گستردگی کشته می شود و او با کسب عنوانافتخارآمیز "پدرِ شهید" پایه های قدرت خود را استوارتر خواهد کرد.

اما قضیه شقّ سومی هم دارد:

اسفندیار که می داند زبان گویای شمشیر از هر استدلالو برهانی در تبلیغ دین خدا مؤثرتر است با لشکری انبوه و مجهز حرکت می کند و بر همهممالک آباد روی زمین می گذرد، و سران و بزرگان این کشورها از برکت برهان قاطعِاسفندیاری چون برگ خزان در مقابل آتش مقدس در خود می خمند و به قبول دین حق گردنمی نهند و مراتب ایمان بی شائبه خود را به پیشگاه شاهنشاه عرضه می دارند.

همه نامه کردند زی شهریار - که "ما دین گرفتیم ز اسفندیار

ببستیم کُشتی و بگرفت باژ - کنونت نشاید ز ما خواست باژ

که ما راست گشتیم و ایزدپرست- کنون زند و اُستا سویما فرست"

چنانکه می بینید این حکمرانانِ نودین تقاضاینامعقولی هم کرده اند که چون به دین حق آمده اند دیگر نباید باجی به شاهِ شاهانتقدیم کنند.

دقیقی به پاسخ شاهانه در این مقوله اشارتی ندارد، بهروایت او:

چو شه نامۀ شهریاران بخواند- نشست از برِ گاه ویاران بخواند

فرستاد زندی به هر کشوری – به هر نامداری و هر مهتری

بفرمود تا نامور پهلوان - همی گشت هر سو به گرد جهان

آری موبد و مبلّغ به همه جا می فرستد و به اسفندیارهم دستور می دهد که مأموریتش را در اقصای جهان ادامه دهد، بی آنکه اشاره ای به عفوباج و جزیه داشته باشد.

براستی چرا شاعر زردشتی ایرانی این مورد را به سکوتبرگذار کرده است؟ نکند در محظوری بوده است؟ اگر بیتی می افزود بدین مضمون کهشاهنشاه سران ولایت و مردمِ به دین گرویده را از پرداخت باج و جزیه معاف کرد، آیابا توجه به شرایط زمانه مورد عتاب و خطاب خلفای بغداد و نمایندگان صاحب قدرتشان درسرزمین خراسان واقع نمی شد و به اشارۀ مبلغان حکومت عرب، عوام خراسان بر او نمیشوریدند که "تو گَبرَکِ آتش پرستِ کافر می خواهی رفتار خلفای پیغامبر گرامیاسلام را تخطئه کنی؟" آخر اینان به فرض آنکه خودشان ندیده باشند، قطعاً ازپدرانشان شنیده اند که چون مردم بخارا مسلمان شدند و جزیه نپرداختند خلیفۀ پیغمبراسلام- که با شنیدن خبر می دانست چه منبع عایدی مهمی را از دست داده است- برآشفتکه اسلامشان قبول نیست، باید بر دین آبا و اجداد خود بمانند و جزیه بفرستند. یککافرِ آتش پرستِ جزیه فرست به از صد مسلمان مؤمن نمازگزار.

اگر هم شاعر بیچاره در گزارش پاسخ ملوکانه بدین نکتهاشارت می کرد که ذات مبارک شهریاری برآشفت که "خیر، باید باجتان رابفرستید"، آیا حکام عرب و فرمانروایان عرب مآب در پاسخ مسلمانان معترض بخارابا استناد به همین بیت دقیقی استدلال نمی کردند که جزیه خواستنِ مؤمنان رسم بدیاست که اجداد خودتان نهاده اند و ما هم مطابق سنّت ملی خودتان رفتار می کنیم،اسلامتان را نمی پذیریم و جزیه را می طلبیم. با توجه به این موارد جز طفره ایشاعرانه راهی متصوربوده است؟

آنچه گفتم احتمالهائی است که در مورد دقیقی شاعر یاکاتبان بعدی شاهنامه به ذهنم می گذرد و شما درقبول یکی یا ردّ هر دو مختارید. نظرقطعی نیست و سؤال است؛ وانگهی دقیقی شاعر هم نه توفیق تشرّف به اسلامی نصیبش شدهاست و نه بر مسند حکومتی شرعی نشسته که زیر سؤال بردن اعمالش از معاصی کبیره باشدو دلیل بر ارتداد. باری، حاشیه را بگذاریم و برویم به سراغ اسفندیاری که به فرمانپدر و به سودای تصرف تخت و تاج –وشاید هم درک ثواب جهاد فی سبیل الله- در اکنافجهان گرمِ تاختن است و بتخانه پرداختن و آتشکده ساختن و مردم را به دین بهیآوردن....

خوشه چینان انقلاب فرهنگی

2011-11-09T03:56:00.001-08:00

خوشه چینان انقلاب فرهنگی

این اسفندیارهای مروج این چنین دینِ بهی در جنگ باخِرَد محکوم به شکست خواهند بود.

دریغ که جوان را به جانِ جوان انداخته اند. تولیداتبی وقفۀ آدم نمایانی تهی از مغز محصول سالها شیادی انقلاب فرهنگی تراشان بوده و بس. این تیم احمدی نژاد که خود را صدالبته! نسل سومی می خواهند تولید خالص و ناب این شیادی است. جوانکی را از تیمخبرگذاری( نهادی که تمامی این سالها بازوی ساواما بوده) به استانداری فارس مینشانند و این روزها هم با منصب میراث دار فرهنگی! راهی سفر به پاریس. نه اینکه یکبازوی سازمانِ البته ملل به گزارش خطرناک بودن اینان می پردازد، آن دیگر بازویصدالبته فرهنگی به کمک محمد پروین نامی دعوت کننده روح الله احمدزادۀ کرمانی (زادۀمشهد! نمی دانم چرا اسم این مشهد که می آید ناخودآگاه یاد آستان قدسش و سِر گشتنخیامی توسط دولت فخیمه می افتم) به فرانسه می شود. حالا این احمدزاده کیست؟ جوانکیتولید دانشگاه امام جعفر صادق(دانشگاه غصبی که به خط تولید مستقیم تیم وزارت خارجه و وزرایکه البته به جهانِ آزاد بایست در ارتباط باشند ) که هنر مهمش دیوار کشیدن میانجماعت "مؤنثه" و "مذکره" در مدرسه خبر بوده و همزمان امکانات "یاهو 360" در اختیارشانگذاشتن! حالا روشن می شود که روزهای شنبه، اول هفته صد البته "کاری"،اینترنت در مرزهای انقلاب فرهنگی جمهوری اسلامی در دست چه افرادی است؟ بیچاره خودشاذعان داشته که سر ذوقکی با "شعرای ایرانی دارد اما هوای اسلامیت و جمهوریت"...چنان بر جانش چنگ انداخته که خلاصی از آن مگر با لحظه ای به دور از این همه شستشویمغزی امکان پذیر باشد.

دیروز عنوانخبری (توسط همان گروهی که سالها ریاستشان را در دست داشته) منتشر شد با هزاراتتازیانه دیگر بر پیکر "زرتشت". قعر بیسوادی و رقم زدن واژگانی مندرآوردی را سالها در همان دیوارهای عقیدتی جعفر صادقی تمرین کرده اند، ساده و راحتدر زبان شیرین فارسی "زرتشتی" را به "زرتشتیسم" تبدیل کرد وادعای آنچنانی عقیده به وحدانیت و باقی درسهای دیکته شده. البته در تیتر خبر بهقول خودشان نشانی رد گم کنی داده اند که اعراب با شمشیر مسلط شدند!

و ما نشسته ایم. مردم عادی که بیش از سه دهه بویی ازآرامش ندیده اند از هر شرّ و شوری به دور باشند اما آنها که وجودشان را عجین گشته با"آزادگی" یافته اند، بایست رُستمِ زمانه باشند. تلخ است وقتی جوانی ازسرزمینت اینگونه بی مغز بنا به فرامین وصد البته تشنگی قدرت چنین بی مهابا جوانان آزاده را در بند کرده، جسم پیران بخرد رانابود کرده و هنوز با این درشکۀ زنگ زده بی رحمانه می تازد و صد البته تلخ تر کهبنا بر خواب دردناکی که برای ایران و ایرانی دیده اند بایست در برابر تهاجمی اینچنینبا "جوانی" بپردازی.

شیرۀ این همه سال کینه و حقارتِ ستیز با فرهنگ ایران را جماعتیرقم زدند که شاید خود نمی دانستند نتیجه کار عبثشان چه خواهد شد. این"احمدو" و تیمش همان نسل سوم این جماعت هستند. نمودِ روشن بی مغزانی کهبه دست درازی چنان خو گرفته اند که الفبایی جز آن نمی شناسند.

"امیدرضا میرصیافی" را تهدید کرده بودندیا با ما هستی و از این کفّار خبر می آوری یا می کشیمت. "بهروز جاوید تهرانی"جوان خوشفکری که سالها در زندان جمهوری اسلامی است، و بسیار بسیار جوانان اینسرزمین که این "ماران" توانِ خوردنشان را ندارند تیر "گَزی"هستند بر چشم اسفندیار زمان. اینها ناتوانند در از میان برداشتند جوانان آگاه،دیگر نه بهانۀ جنگی است نه حتی حربۀ بیکاری و اعتیاد کارایی دارد. تمامی شغلها رامیان خودشان تقسیم کرده اند تا "جوان" به استیصال بیفتد، غافل از اینکه"نبضِ ایران" زنده است.

سایه – 18 آبان 1390

پیش به کدام سو؟

2011-10-17T06:49:00.001-07:00

جمعیت قاتل؟ نیروی قوی تر؟

و سردرگمیدر میان واژه ها

سایۀ سعیدی سیرجانی

به این واژگان نظری بیفکنید: اپوزیسیون، حقوق بشر، سکولاریسم،مدرنیته، ..

به این ابزار نیز نگاهی: اپوزیسیون، حرکت ملی، جریانهدایت شده....

به این اهداف هم نظری: دیکتاتوری یا دموکراسی

حال به صحنه روزگار برگردیم و از نیرو، برآوردیداشته باشیم.

تا وقتی "دام" اصلی کران تا کران گسترده استو دلمشغول بازی با آن واژگان بالا در بدبختی و مرگ جامعۀ ایران بر همین پاشنهخواهد چرخید.

دام اصلی برچیدن "قاتلان حرفه ای و واقعی"جایگیر گشته زیرِ عبای جمهوری اسلامی است. همانهایی که مردم عادی جامعه ابدا ازوجودشان هم نه اسمی شنیده ای نه خبری. اگر هم خبری باشد در حمایت از حقوقشان هست وبس! همان برنامه ریزان کشتار افرادِ "مؤثر" در بیداری ایرانیان. همان دوچهرگان که امکان شناختنشان برایت پیش نخواهد آمد مگر، تنها مگر به دامشان افتادهباشی و جستی زده باشی.

در اخبار البته حقوق بشری در میان صدالبته اپوزیسیونآمده بود که محسن آرمین زندانی است. باورم نمی شد چند بار متن را خواندم دیدم درستهمین اسم را آورده اند. اگر خبر واقعیت داشته باشد معنی آن را اینگونه برای خودمنمودم: پس تیم احمدی نژاد که آلودۀ این جماعت هستند و خوب صد و هشتاد درجهچرخیدنها و نان به نرخ روز خوری قاتلان حرفه ای را از نزدیک دیده اند دارند بی صداانتقام ملتی را از آنها می گیرند.

اما طبالان حرفه ای به خارج خزیده تیتر خبری می زنندو از زندانی شدن نمایندۀ سابق مجلس خبر می دهند! نکند مردم بویی ببرند که اصلاقاتلی بوده یا نبوده! اصلا آبی از آب تکان خورده یا نخورده!

نکته اینجاست: بحث ابدا سر سکولار یا غیر سکولار،دیکتاتوری یا دموکراسی، و واژگان دیگر نیست. کار اینجاست: این حلقه و گروه خطرناکبر جان و مال ایرانی مسلط گشته بایست برچیده شوند. بدون برچیدن این تیم سخن از هرمدینۀ فاضله ای لطیفه ای بیش نیست.چه کسی می تواند و دارد این گروه خطرناک را نفربه نفر برمی دارد؟همانها که از سابقه و امروز آنان آگاهند.

اما این همان شمشیر دودم هست. یعنی قدرت خارجی همراهبا گروهی از قدرت داخلی در پی جمع کردن همان نوچه هایی هستند که سالها پیش لباستروریستی را از آنها در ظاهر گرفتند و به ردای وکالت و وزارت نشاندند! مگر صلح درمنطقه رقم بخورد! خوب این قدرت مافوقِ این جنایتکاران من و تو ملّت که نیستیم. اگردر این میان هوا را بر ما بردارند! یا بهتر بگویم هوا برشان دارد که خوب از همینگروه همکار داخلی دیکتاتوری محبوب می تراشیم تا مردمِ ترسان از بی نظمی و آشوب،آرام بگیرند، شما و من چه کاری از دستمان ساخته است؟

اگر این زمان واقعیت را آنگونه که هست و برگ به برگبیان نکنیم: یعنی نگوییم این زمانِ بیش ازسه دهه کدام گروه و چه افرادی در پشت برنامه ریزی این همه جنایت بوده اند، گیرماگر برگ برگشت و بازویی قوی تر از آنان در پی برچیدن این قاتلان افتاد، تکلیف بهقدرت کامل خزیدن و مهر تقلبی دیکتاتوری محبوب یا دموکراسی البته همراه با مدیریتبحران! چه خواهد شد؟

یاد دو خط از سرودۀ حمید مصدق افتادم که:

... چه کُند می وزی تو ای نسیمِ بی تلاش بِوَز!

و این تنِ فسرده و عصای موریانه خورده را فروبپاش.

همین بازویاندکی قوی تر، که سر به انتقام گیری برداشته، به کمک نیروی خارجی که به سودای صلحمنطقه باز به یاری آمده، به گونه ای همراه سرپوش بر آنچه واقع شده می گذارند. پاک می مانی که حتما خواب آشفته ای برای فردایمان دیده باشند.نکته در کنترل بازوی قدرت داخلی است: تیم در آب نمک خوابانیده جنبش سبزی رفراندومیبا یک نهیب آن گروه داخل سرِ جای خوشِ معاملات ملکی خارج خواهند نشست، اما چه و درچه زمانی بایست که و کدام گروه بر قدرت مطلق گرفتن این بازوی داخلی فائق آید؟

یادمان باشد، این بازوی داخلی است که دارد ملّتی رااز شرّ یک گروه آدمکش حرفه ای راحت می کند. اما خود این بازوی داخلی مادامی کهالبته اپوزیسیون به فکر بحث بر سر واژه های سرگرم کنندۀ خویش باشند به آرامی درلباس محبوبیت خزیده و باز آش همان آش می شود و کاسه همان.

گزارش تلویزیون صدای امریکا از مراسم روز بیست و چهارم سپتامبر- سوم مهرماه 139

2011-10-12T14:48:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=hHPciFPVh0g&feature=channel_video_title

سرودۀ خداناشناس از سعیدی سیرجانی با صدای حسن خیاط باشی

2011-10-12T14:45:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=T8k6vwEAhME&feature=share

توشه شمارۀ 8 زمستان 1390

2011-09-27T18:28:00.000-07:00

در آذرماه 1390 منتشر می شود

برای اطلاعات بیشتر با شمارۀ
818-712-9417
در امریکا تماس حاصل فرمایید

گزارشی کوتاه از جلسه ای پربار

2011-09-27T17:59:00.001-07:00

گرامیداشتهشتادمین سالِ زندگی علی اکبر سعیدی سیرجانی

به تاریخشنبه 24 سپتامبر- 3 مهر ماه 1390 ،باشگاه نویسندگان امریکا، ساعت 4- 8

صدا وتصویر حسن خیاط باشی که "شیخ صنعان" را می خواند مهمانان را به سالنسخنرانی دعوت می کند..

هماسرشار، گردانندۀ جلسه، آغاز برنامه را اعلام داشته و

حسن خیاطباشی، با سخنان خود و خواندن سرودۀ "هیچ پیش آمده کز هستی دلگیر شوی"علی اکبر سعیدی سیرجانی، برگ نخست برنامه را می گشاید.

جلسه باسخنرانی:

ناصر فرخ(نقشۀ راه و توشه)

احمداحرار( نامۀ احمد احرار برای این شب و بزرگداشت)

دکتر مهدیهرندی( سرودۀ عقابی دیگر و نگاهی به مقدمۀ وقایع اتفاقیه)

گلاویژمعتمدی( قلم و رقم سعیدی سیرجانی)

عادل شجاعپور( سرودۀ آزادی)

مژگانمظفری( نقاشی و نقد آن در توشه)

نادرصدیقی (پیامی به منظور یادآوری)

منوچهرهدایتی ( حافظ ،خانلری، و ایستادن سعیدی بر نو کیسه گان زمان)

زبیدهجهانگیری "شبنم" (نامۀ زبیده جهانگیری از تهران، یادآور خواندنیها ویغما )

پخش فیلمسخنان سعیدی سیرجانی در سفر به امریکا و آخرین سخنرانی سعیدی سیرجانی (زمستان1372) در تهران

ناصررستگارنژاد ( کوروش و مدعیان راهِ زنی و شهامت سعیدی)

سعید نیازکرمانی ( سرودۀ "سر کشیم از این حصار تنگ")

سایۀسعیدی سیرجانی

سرودۀ"خدا ناشناس با اجرای حسن خیاط باشی"

نکته:کاوۀ فرنام و جلال افتخاری با تأخیر در گرفتن ویزا روبرو شدند. پیام مردو آناهید،بی بانو بهشتی، محترم مؤمنی روحی و بصیر نصیبی همراه توشۀ زمستان 1390 خواهد بود.

هشتادمین سال زندگی علی اکبر سعیدی سیرجانی

2011-09-20T06:39:00.000-07:00

هشتادمین سال زندگی علی اکبر سعیدی سیرجانی را گرامی می داریم

فصل نامۀ توشه، شرکت انتشارات سایه و کتاب گویا

با حضور شما و سخنان نویسندگان "توشه"

شنبه سوم مهرماه 1390- بیست و چهارم سپتامبر 2011

ساعت 4-7 بعدازظهر

ورود برای عموم آزاد است

نشانی:

Writers Guild Theater

135 South Doheny

Beverly Hills, CA 90211

تلفن تماس و اطلاعات بیشتر:

818-712-9417

توشۀ شماره 7 منتشر شد

2011-09-20T06:28:00.000-07:00

توشه شماره 6 منتشر شد

2011-05-12T08:49:00.000-07:00

این شماره با همکاری:حسام ابریشمی، دکتر روشنک آمرین، مردو آناهید، احمد احرار، جلال افتخاری، پیروز افشارلو، نادره افشاری، محمود بدّوحی، دکتر اکرم بهرامی، کیخسرو بهروزی، م. پژواک، دکتر احمد پناهند، نادر پیمایی، اسماعیل جسیم، زبیده جهانگیری، دکتر ایرج خادمی، پیروزه خسروانی، ایراندخت دل آگاه، محسن دها، رامین، دکتر رضا رضازاده، رهی رستخیز، ناصر رستگارنژاد، دکتر محمدحسن سالمی، سایه سعیدی سیرجانی، خیال شبدیز، عادل شجاع پور، ماندانا طورانی، ف. عاشق، ع. ف ، فرح فرخ، ناصر فرخ، کاوه فرنام، ماندانا فریور، غلامرضا محبّی، محمود مستجیر، مژگان مظفری، محترم مؤمنی روحی، فرهاد ناجی،بصیر نصیبی، سعید نیاز کرمانی، جهانگیر هدایت، منوچهر هدایتی، دکتر مهدی هرندی، دکتر اسد همایون، اسماعیل هوشیار

و آثاری از : دکتر پرویز ناتل خانلری، علی اکبر سعیدی سیرجانی، مهدی حمیدی شیرازی و رهی معیری فراهم آمده است.

برای اشتراک توشه با شمارۀ

818-712- 9417

به پاس "راستی" و برای "امیدرضا"

2011-03-28T06:31:00.000-07:00

برای خواندن آخرین نوشته های امیدرضا میرصیافی عزیز روی عکسهای او کلیک کنید.

کهنۀ ریاآلودی بنام عیدی!

2011-03-25T10:37:00.000-07:00

فصل نامۀ توشه آغاز سال دوم

2011-02-07T07:43:00.001-08:00

فصل نامۀ "توشه"
شمارۀ 5
ویژۀ نوروز 1390
به زودی منتشر می شود

در این شماره، از قلم:

دکتر روشنک آمرین

مردو آناهید
حسام ابریشمی
احمد احرار
مهرگان اسکوئی
جلال افتخاری
نادره افشاری
محمود بدّوحی
دکتر اکرم بهرامی
کیخسرو بهروزی
دکتر بی بی بانو بهشتی
دکتر احمد پناهنده
اسماعیل جسیم

پیروزه خسروانی
ایراندخت دل آگاه
رهی رستخیز
ناصر رستگارنژاد
دکتر رضا رضاپور
دکتر محمد حسن سالمی
سایه سعیدی سیرجانی
خیال شبدیز
عادل شجاع پور
جهانگیر صداقت فر
دکتر نصرت الله ضیائی
ماندانا طورانی
فرح فرخ
کاوه فرنام
فرهاد فروتنیان
بهرام کیانی
م. گیلک
حمید محرابیان
محمود مستجیر
مژگان مظفری
محترم مؤمنی روحی
فرهاد ناجی
شهباز نخعی
بصیر نصیبی
جهانگیر هدایت
دکتر مهدی هرندی
می خوانیم. این شماره همراه سروده و نوشته هایی از زنده یادان دکتر پرویز ناتل خانلری وعلی اکبر سعیدی سیرجانی است. همچنین یادداشتی بیادماندنی از رحیم شریفی همراهِ "توشه" است.

برای اشتراک فصل نامۀ توشه با شمارۀ:
1-818- 712 -9417
( در آمریکا) یا نشانی پست الکترونیکی:
Nasser @ Farrokh . US

نمایندگان فروش "توشه":
کلبۀ کتاب، کتابسرا، شرکت کتاب، کیومارکت در لس آنجلس
انتشارات پگاه در تورنتو
کتابفروشی ملی ایرانیان در اروپا

فصلنامۀ "توشه"

2010-09-28T14:32:00.000-07:00

فصلنامۀ "توشه"
شماره 4 زمستان 1389
منتشر می شود

با آثار:
روشنک آمرین
مردو آناهید
حسام ابریشمی
احمد احرار
جواد اسدیان
جلال افتخاری
نادره افشاری

ایراندخت دل آگاه
محمود بدوحی
دکتر اکرم بهرامی
کیخسرو بهروزی
بی بی بانو بهشتی
دکتر احمد پناهنده
رحیم رستخیز
ناصر رستگارنژاد
دکتر رضاپور
محترم مؤمنی روحی
امیر ساقریچی
دکتر محمدحسن سالمی
خیال شبدیز
عادل شجاع پور
ف. عاشق
کاوه فرنام
فرهاد فروتنیان
ستارۀ کویر
م. گیلک
محمود مستجیر
مژگان مظفری
مصطفی موسوی
فرهاد ناجی
دکتر محمدعلی نجفی
شهباز نخعی
بصیر نصیبی
دکتر مهدی هرندی

همراه گزیده ای از آثار علی اکبر سعیدی سیرجانی

به مدیریت : ناصر فرخ
طراحی: فرح فرخ
سردبیری: سایۀ سعیدی سیرجانی

برای تهیه این نشریه به کتابفروشی های:
خانه کتاب، شرکت کتاب و کتابسرا در لس آنجلس-کتابفروشی ملی ایرانیان در اروپا وانتشارات پگاه در کانادا سری بزنید.

فرم اشتراک پیوست می باشد.

جمع حزب تودۀ روزنامه نگار شده و دلالان محبت بنیاد علوی در کنار مطالعات ایرانی!

2010-05-18T09:12:00.000-07:00

http://www.iranianstudies.com/conferences/2010/program

سه جلسۀ جانانه برای لس آنجلسی ها گذاشته اند. درست در جایی که بیشترین تعداد رادیو و تلویزیونهای فارسی زبان است. احدی از هموطنان خبر ندارد که بلیط ورودی چنین جلسه ای دویست دلار است و چه افرادی اینجا مدعی ایران شناسی برای غرب شده اند.

در کنار علاقمندان به فرهنگ و ادب ایران اسامی تیم دلالان بنیاد علوی و حزب توده زیر عبای روز آن لاین و مخنث های جمهوری اسلامی: امثال چون حکاک، دباشی، علمداری، هرمز حکمت، پرتو نوری علاء، مهناز افخمی، شهرنوش پارسی پور،هما ( همایون کاتوزیان) و دیگر برسید به نوچه های نوپایشان چون... که بهتر است اسمشان آورده نشود تا احساس بزرگی ای اینجا پیش نیاید، حضور دارند.

خواهشم از هموطنان در لس آنجلس این هست که خبر دار باشند و بدانند اینها تنها با حضور و تعبد شما مهر دکان خود را زده اند..

تصمیم با خودمان

توشه شماره دو

2010-04-28T09:51:00.001-07:00

شمارۀ دوم فصلنامه "توشه"
تابستان 1389
با همکاری این نویسندگان منتشر می شود:

مردو آناهید
احمد احرار
جواد اسدیان
دکتر محمد استعلامی
نادره افشاری
دکتر اکرم بهرامی
بی بی بانو بهشتی
احمد پناهنده
رحمان حسینی
دکتر ایرج خادمی
ناصر رستگارنژاد
دکتر محمد حسین سالمی
امیر ساقریچی (رها)
محمود سراجی (م. س. شاهد)
سایه سعیدی سیرجانی

ف. عاشق
نورمحمد عسگری
فرهاد فروتنیان
ستاره کویر
مژگان مظفری
عباس منصور
فرهاد ناجی
دکتر محمدعلی نجفی
شهباز نخعی
بصیر نصیبی
مستانه نویدی م.
دکتر مهدی هرندی

همراه با داستانی از داستانهای شاهنامه اثر دکتر احسان یارشاطر.
و با یادِ دکتر پرویز ناتل خانلری: نوشته هایی از دکتر خانلری، سعیدی سیرجانی و اخوان ثالث.

برای اشتراک "توشه"
در امریکا شمارۀ:
(818)-346-8338

در اروپا " کتابفروشی ملّی ایرانیان" :
http://www.iranianbookstore.com/

برای اشتراک توشه در اروپا

2010-03-20T23:36:00.001-07:00

http://www.iranianbookstore.com/index.php?option=com_virtuemart&page=shop.browse&category_id=66&Itemid=12&lang=en

فرم اشتراک فصلنامۀ توشه

2010-03-07T20:29:00.000-08:00

نخستین شمارۀ توشه منتشر شد

2010-03-02T14:40:00.000-08:00

نخستین شمارۀ فصل نامۀ
توشه
منتشر شد
این فصل نامه با هیچ گروه سیاسی و مذهبی پیوند نخواهد داشت
کتابی ویژه فرهنگ و ادب ایران در262 صفحه
صاحب امتیاز: ناصر فرخ
سردبیر: سایۀ سعیدی سیرجانی
صفحه آرایی: فرح فرخ

دربرگیرندۀ جامی دو بر مهمان و:
۱: " نکته" : برای مقالات،
۲: " بادۀ کهن" : سروده ها،
۳: "ناوک نامه": طنز،
۴: "آیینۀ زمان" : تاریخ،
۵: " خیال": طرح و نقاشی،
۶: " نارنج و ترنج" : حکایت، مثل و نوشته ای از داستانی کهن برای کودکان،
۷: " کوی دوست": گشت و گزارشی فرهنگی،
۸: " قند پارسی": گزیده متون ادبی و سرمقالات قدیم،
۹: " رود": موسیقی،
۱۰: " ریشه در خاک": گزیده متون کهن،
۱۱: " یاد" : اثرگذاران،
۱۲: " راز" : پرسشی در پی یافتن معنای واژه ای کلیدی در ادبیات،
۱۳: " تزویر نامه": اشاره ای به دست درازی های البته فرهنگی،
۱۴: " سرِ سودایی": کوتاه و بدون شرح،
۱۵: " سخن دوست" : نقد و نامه ها،
۱۶: " زیر و بم" : مصاحبه،

نویسندگانی که با این شماره همراهی نموده اند:
نعمت آزرم
مردو آناهید
احمد احرار
جواد اسدیان
دکتر محمد استعلامی
نادره افشاری
بی بی بانو بهشتی
نادر پیمایی
منوچهر جمالی
دکتر محمد حسن سالمی
سایۀ سعيدی سیرجانی
هرمزان فرهنگ
ستارۀ کویر
امیدرضا میرصیافی
بصیر نصیبي
مستانه نویدی. م
دکتر مهدی هرندی

برای اشتراک فصل نامه توشه می توانید با این شماره( در امریکا) تماس بگیرید:
818-712-9417

گربه رقصان: عابد و مسلمانا و یکباره رهبر اپوزیسیونا

2010-02-02T07:30:00.000-08:00

اگر اخبار این چند ماهه برای بسیاری از هموطنان نوید شوق و پیام آور امید تغییری بوده برای من نبوده. با خودم کلنجار می روم که چطور لذت نمی بری از فحاشی های علنی به خامنه ای و فریادهای مرگ ِ بر او. باخودم کلنجار می روم که چرا دلت خنک نمی شود و رو سیاهی به دستگاههای تو خالی قضا و مجلس و نظمیه ، البته با در پرانتز نهادنِ دستگاههای خامنه ای مانده و بس.چرا دلم روشن نمی شود از این همه فعالیت و بیانیه و امضا و اعتراض و فریاد های همصدا شده تلویزیون ها که همگی در ظاهر نوید بسته شدن پرونده جمهوری اسلامی را می دهد. با خودم می گویم چطور هست که وقتی یکباره همه علم حسینی را به علم سکولاریسم تغییر داده اند ذوق زده نمی شوی از این همه درایت و فهم.راستی آخر چرا؟ و به خودم می گویم وقاحت پیشگی بر "جماعت" است. همان جماعتی که سالها بیداد را دیدند خفه خون گرفتند سالها کشتار را توجیه کردند سالها تهمت زنی و دروغ گویی را انتشار دادند چون مصلحت "نظام"اشان در آن بود امروز شده اند برایت رهبر ایرانیان خارج از کشور. همان ایرانیانی که سالها موی دماغ جمهوری اسلامی بودند و بودجه ها بایست صرف می شد تا به صراط مستقیم رهنمودشان کنند. حالا می بینی چه هیجان زده خود همین ایرانیان خارج نشین شده اند ابزار دست ِ " جماعت". ابزاری برای تداوم جااندازان هیولایی چون جمهوری اسلامی. آری خامنه ای شد مرکز اَخِ و بیداد و بس. مرتضوی هم شد جنایتکارش احمدی نژاد هم بای بای. و صد سلام و صلوات سکولاریسمی به همه آنان که اسمشان معرف حضور و همنشین جلسات این چند ساله بوده.جااندازان جمهوری اسلامی در این چند سال ضربآهنگ تغییر را بدست گرفته اند. سوارِ سر ایرانیان در خارج گشته اند. روزنامه های اینترنتی راه انداخته اند جایزه بگیران بین المللی را به کمک همین خارج نشینان ساخته اند و این روزِ روز هم بی آنکه ما " حالیمان باشد" مبلغ اخبار اینان شده ایم! تیتر می زنند فلان عضو "کانون نویسندگان" دستگیر شد. بی آنکه بدانیم داریم فریب بزرگی را منتشر می کنیم یکباره حس انسان دوستی مان پررنگ می شود و تند و تند همان خبر را تکرار می نماییم.عزیزان، حالیمان هست؟ داریم برای جماعت تبلیغ می کنیم؟ آنهم برای این غربیان عاشق "نهاد سازی". که می پندارند به به چه مدینه فاضله ای بوده که ما خبر نداشته ایم. اینان نه تنها جنبش سبز دارند بلکه مانیفست نویس و سکولاریسم ساز نو دارند. روزنامه های اینترنتی دارند. کانون نویسندگان دارند. جایزه بگیر برای حقوق بشر دارند. هزار و یک نوع " اِن. جی. او" دارند. پس دیگر چه غمی است؟هموطنان: مگر نه این است که نمی خواهیم شیفته نقش مار شویم و خود مار را دیگر نادیده نگیریم. مگر نه این است که این نوچه زادگان سالها بیداد را رقم زدند. مگر نه این است که پیام آوران مرگ همین داربستان بودند و بس. پس چرا خودمان را دوست داریم "رنگ" کنیم. چرا خط را نداریم. اصل نداریم. توان تشخیص مان قربانی هیجان زدگی ای ثانیه ای می شود....ماه هاست صحنه های کتاب " شیخ صنعان" در چشم دلم نمایان می شود و این روزها خصوصا آن صحنه ای که قمه بدستان داس و چکش بدستان ریش دار منکر شیخ کش تا هوا را پس دیده اند یکباره ریش ها را زده اند و می خواهند با مردم شوند. ببخشید می خواهند " سوارِ سرِ مردم" شوند..... اینجا ست که با درک درستی و با اصل واقعی می توان دری که بر پاشنه ای تکراری همواره چرخیده را با پاشنه اش از جا برداشت.....امیدکه هیجان زدگی بلای دوبارۀ جانمان نشود

حواسمان هست؟

2010-02-01T21:38:00.000-08:00

این بازی مسخره جنبش سبز و سرگرم کردن مردم و از بین رفتن بسیاری را چه گروهی دارند بر طبل می کوبندش؟ نگاه کردن به امضاء ها و بیانیه ها آیا نشانگر این واقعیت نیست که مردم را به بازی گرفته اند. این البته جنبشی که هم حقوقدان دارد هم بلندگو دارد هم ده ها سایت دارد هم خبرنگار دارد ... همه روزن ها را در اختیار گرفته که مباد غیر خودی نفوذ نماید چه هدفی را دنبال می کند جز دو دستی چنگ انداختن به آن همه برو بیایی که داشته اند و حفظ متافع سابق و حاضرشان. یادتان هست هوشنگ اسدی خان نفوذی حزب توده به ساواک و خوش خرامان شدنش به فرانسه و راه انداخت سایت ... راستی این هزینه سایت خبری را چه کسی برای ایشان و دهها دیگرانی چون اکبر گنجی ها فراهم نمود؟ راستی چرا متوجه نیستیم برای فریب نخوردن از بازی های تکراری با همان مهره ها نمی شود طرحی نو ریخت. چرا متوجه نیستیم با این جماعت تکراری امضا گذار چه نقشه ای برایمان دارند می ریزند و به هیجان می آییم و می خواهیم بله می خواهم یکشبه آنهم مثلا در فلان روز مشخض نکبت جمهوری اسلامی را بدست همین داربستان! محو نماییم! تنها نگاهی به این امضا ها بیاندازید. برای تجدید خاطره بد نیست. روزی به اسم انقلاب فرهنگی ریختند و زدند و بردند امروز نیز در لباس دفاع البته از حق بشر .... قسمتی برگرفته از چندین سایت پیشوند و پسوند سبز دار! ! ۸۲ نفر از روزنامهنگاران، فعالان حقوق بشر و دموکراسیخواهان در بیانیهای، به روند دادگاههای فرمایشی و احکام اعدام تعدادی از متهمان وقیع اخیر اعتراض کردند. امضاکنندگان، اعدام جوانان، صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی و عقیدتی، و نیز برگزاری دادگاههای غیرعلنی را محکوم کرده و مخالفت خود را با مجازات اعدام اعلام میکنند، و خواستار واکنش همه نهادهای مدنی و حقوق بشرر جهانی شدهاند. خودنویس: حکومت جمهوری اسلامی برای سرکوب جنبش سبز ایران به خشونت عریان متوسل شده است و جوانان ایران زمین را در دادگاههای فرمایشی به طور غیر علنی محاکمه و به اعدام محکوم میکند. دو تن از این جوانان اعدام گردیدهاند، ۹ تن دیگر در انتظار تائید حکم اعدام هستند، و چند تن دیگر قرار است در هفته جاری در دادگاههای فرمایشی غیرعلنی به اتهام محاربه محاکمه شوند. تمامی این احکام غیر انسانی نه فقط با اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی که به امضای دولت ایران رسیده است مغایرت دارد، بلکه با قانون آئین دادرسی و قانون مجازات اسلامی جاری در ایران نیز در تعارض است. روشن است که اعمال این گونه خشونتهای عریان برای رعب افکندن در دل مردم و به خاموشی کشاندن جنبش دموکراسی خواهی آنان است. امضا کنندگان این بیانیه اعدام جوانان، صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی و عقیدتی، و نیز برگزاری دادگاههای غیرعلنی را محکوم کرده و مخالفت خود را با مجازات اعدام اعلام میکنند، و از تمامی نهادهای مدنی، حقوق بشری، نیز تمامی اعضای مسؤول جامعه جهانی میخواهند که علیه این اقدامات ناعادلانه و غیرانسانی شدیداً واکنش نشان دهند. اگر دولت ایران گمان میکند که میتواند از طریق حکومت ترور و وحشت صدای آزادیخواهی و دموکراسی طلبی مردم ایران را خاموش سازد، بهتر است که به سرنوشت تمامی حاکمان دیکتاتور به دیده عبرت بنگرد، و ببیند که چگونه آن حاکمان خودکامه سرانجام جملگی در برابر مطالبات برحق مردم کشور خویش سر تسلیم فرود آوردند. جنبش آزادیخواهی و دموکراسی طلبی در ایران چشمه پاکیزه و روانی است که موانع سخت و سنگی را از پیش پای خود برمیدارد، و دیر یا زود تمام ایرانیان را از جویبار زلال خود سیراب خواهد کرد. ما امضاکنندگان این نامه به سهم خود از مردم رشید و آگاه ایران دعوت میکنیم که در مراسم سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ بار دیگر با حضور آرام و مسالمت آمیز خود صلای عدالت خواهی و آزادی طلبی خویش را به گوش جهانیان برسانند، و بار دیگر به حاکمان خودکامه نشان دهند که جنبش حق جویی ایرانیان فرهیخته را هرگز نمیتوان با تیغ خشونت و ترور به مسلخ برد، و اعدام جوانان بیگناه ایرانی و رفتارهای خشونت آمیز و ناعادلانه کودتاگران در عزم ملّی ما ایرانیان برای تحقق دموکراسی، رعایت حقوق بشر، و احترام به کرامت انسانی همه شهروندان ایرانی، صرفنظر از جنسیت، دین، عقیده، و قومیت ایشان، خللی وارد نخواهد کرد. امضا کنندگان: ۱-یرواند آبراهامیان.۲- داریوش آشوری. ۳- مستوره احمدزاده. ۴- تقی اسدی. ۵- فرامرز اصلانی. ۶- محمد اعظمی. ۷- علی افشاری. ۸- بابک امیر خسروی. ۹- آسیه امینی. ۱۰- مهران براتی. ۱۱- منیره برادران.۱۲ – رضا براهنی. ۱۳- محمد برقعی. ۱۴- مهرزاد بروجردی. ۱۵-علی بنوعزیزی. ۱۶- سهراب بهداد. ۱۷-آصف بیات. ۱۸- میثاق پارسا. ۱۹- شهرنوش پارسی پور. ۲۰- علی پرسان. ۲۱- فؤاد تابان. ۲۲- نیره توحیدی. ۲۳- مهدی جامی. ۲۴- میهن جزنی. ۲۵- رامین جهانبگلو.۲۶ – علی اصغر حاج سید جوادی. ۲۷- فاطمه حقیقت جو. ۲۸- مهدی خانبابا تهرانی. ۲۹- بهروز خلیق. ۳۰- ودود خسروشاهی. ۳۱- کامران دادخواه. ۳۲- حمید دباشی. ۳۳- مهین دخت دقیقی. ۳۴ – مصطفی رخ صفت. ۳۵- حسین زاهدی. ۳۶- مینا زند. ۳۷- آرش سبحانی. ۳۸- اکبر سردوزامی.۳۹- فرج سرکوهی. ۴۰- ابراهیم سلطانی. ۴۱- بیژن شاه مرادی. ۴۲- معصومه شفیعی. ۴۳- شهلا صالح پور. ۴۴- فرهاد صوفی. ۴۵- حسین ضیایی.۴۶- شهلا طالبی. ۴۷- رضا علامه زاده. ۴۸- کاظم علمداری. ۴۹- مسیح علی نژاد. ۵۰- رضا فانی یزدی. ۵۱- مهدی فتاپور. ۵۲- رضا فراهانی ۵۳- فرهاد فرجاد. ۵۴- هادی قائمی. ۵۵- فیروز قریشی. ۵۶- کیان کاتوزیان. ۵۷- ناصر کاخساز. ۵۸- کاظم کردوانی. ۵۹- علی کشتگر. ۶۰- عبدی کلانتری. ۶۱- حسین کمالی. ۶۲- نیک آهنگ کوثر. ۶۳- اکبر گنجی. ۶۴- عفت ماهباز. ۶۵- مجید محمدی. ۶۶- رضا معینی. ۶۷- فرشاد ملک احمدی. ۶۸- مجتبی مهدوی . ۶۹- منصور معدل. ۷۰- علی میرسپاسی. ۷۱- روزبه میرابراهیمی. ۷۲- عباس میلانی. ۷۳- محسن نامجو. ۷۴- ابراهيم نبوی ۷۵- شاهین نجفی. ۷۶- فرهاد نعمانی. ۷۷- شیرین نشاط. ۷۸- محمد رضا نیکفر. ۷۹- فرزین وحدت. ۸۰- نادر هاشمی. ۸۱- حسن یوسفی اشکوری. ۸۲- بهزاد یغمائیان.

فصلنامۀ توشه

2010-01-25T17:12:00.000-08:00

اولین شماره فصل نامه توشه
اول بهار ۱۳۸۹ مارچ ۲۰۱۰منتشر خواهدشد
این فصل نامه با هیچ گروه سیاسی و مذهبی پیوند نخواهد داشت
کتابی ویژه فرهنگ و ادب ایران در۲۴۰صفحه
صاحب امتیاز: ناصر فرخ
سردبیر: سایۀ سعیدی سیرجانی
صفحه آرایی: فرح فرخ

دربرگیرندۀ
۱: " نکته" : برای مقالات،
۲: " بادۀ کهن" : سروده ها،
۳: "ناوک نامه": طنز و کاریکاتور،
۴: "آیینۀ زمان" : تاریخ،
۵: " خیال": طرح و نقاشی،
۶: " نارنج و ترنج" : حکایت، مثل و نوشته ای از داستانی کهن برای کودکان،
۷: " کوی دوست": گشت و گزارشی فرهنگی،
۸: " قند پارسی": گزیده متون ادبی و سرمقالات قدیم،
۹: " رود": موسیقی،
۱۰: " ریشه در خاک": گزیده متون کهن،
۱۱: " یاد" : اثرگذاران،
۱۲: " راز" : پرسشی در پی یافتن معنای واژه ای کلیدی در ادبیات،
۱۳: " تزویر نامه": اشاره ای به دست درازی های البته فرهنگی،
۱۴: " سرِ سودایی": کوتاه و بدون شرح ( چه متن چه تصویر)،
۱۵: " سخن دوست" : نقد و نامه ها،
۱۶: " زیر و بم" : مصاحبه،
نویسندگان و اساتید که با ما همکاری خواهند کرد به ترتیب حروف الفبا
دوستانی که ظرف این دو روزِ نخستِ اعلام ِ"توشه" دست همکاری داده و مطالب خود را در اختیارگذارده اند:
(با در نظر گرفتن این نکته که اسامی کاملتر خواهد شد و برای آگاهی خوانندگان وعلاقه مندان منتشر خواهد شد)

احمد احرار

ایرج ادیب زاده
نعمت آزرم
جواد اسدیان
دکتر محمد استعلامی
نادره افشاری
منوچهر جمالی
دکتر محمد حسن سالمی
امیر ساقریچی
سایۀ سعيدی سیرجانی
هرمزان فرهنگ
بصیر نصیبي
دکتر مهدی هرندی

برای علاقمندان به اشتراک فصل نامه توشه برگ اشتراک ضمیمه می باشد
تاریخ انتشار روز ۲۱مارچ ۲۰۱۰ به پست سپرده خواهد شد

Voice of America in Persian and the same old trap...

2010-01-19T10:03:00.000-08:00

VOA PNN: Are you knowingly promoting Islamic Hejab?
VOA PNN should not forget compulsory hejab for Iranian women is a BLOODY POLITICAL ISSUE.
You see the resistance and fights of the Iranian women over enforcement of the Islamic Republic rules over Hejab, and in respect to the public opinions in Iran who dislike Hejab, acting unwisely by sending wrong messages to Iranian women that: "Don't raise your voice”, there is no matter to have hejab. Unfortunately, VOA Farsi Zane-emrooz's on Mon. Jan. 18, 2010, was deceptive, unfair, and unbalanced.
How do you let a dishonest woman Mrs. Fariba Davoudi Mahajor preaching nonsense and promoting Islamic Hejab in governmental TV channel as VOA Zane-emrooz program by saying "here in USA, we don't have problems with hejab"? You are not doing good job when all of you (Management and staff) knowing, she is not wearing any headscarf in public here in Washington, DC. Only when she needs to show-off as a "Moslem woman" in front of the camera, she is wearing headscarf.
Mrs. Mohamadi, don't you feel embarrassed and insulted when she was fabricating everything to you on the show? What happened to the trustworthy of VOA? Why you are misleading the viewers and destroying VOA relations with the viewers? Are you getting special orders from the "Administration or some NGO's such as NED, Freedom House..." to have these liars in your shows? If it is true, should be announced on the show, and your viewers should know what is the deal behind these silly comments. I wish VOA PNN management could understand all of the issues related to this kind fabrications.

by:MITRA Ketabi

شیادی

2010-01-19T10:01:00.000-08:00

متن پیوست نوشته ای از میترا کتابی است که حرف دل من نیز هست:

اشکال بر سر این است که تعدادی از امضا کنندگان بیانیه زنان راه حل پنج ماده ای ما زنان برای برون رفت از "بحران"! دو دوزه بازی میکنند. این خانم فریبا داودی مهاجر معلوم نیست کیست؟ یک روز چادری است و یک روز بی حجاب و به اسم زن مسلمان محجبه در امریکا در حال کلاشی. تا وقتی که کسانی مثل ایشان نامشان در زیر بیانیه ای باشد ما در امریکا نسبت به صداقت و اصالت آن بیانیه تردید میکنیم. ایا خانم شادی صدر مطالب خانم داودی مهاجر را در رادیو فردا دیده اند؟ همین یک هفته قبل بود که این خانم گفته بود "برای احترام به زنان داخل ایران در رسانه های امریکایی روسری بسر میکند!!!" که دروغ محض است و این خانم از این روسری برای خودش درآمد درست میکند. نمونه اش کمکهایی است که از "خانه آزادی" و"بنیاد حمایت از دمکراسی" دریافت کرده است. فقط برای یک مطلب آبکی این زن مسلمان محجبه 50 هزار دلاردریافت کرده است. باید به خانم شادی صدرآگاهی داد که با تامل بیشتری قدمهای بعدی را بردارند تا متهم به همراهی با این ریاکاران نشوند.

Please be informed of an Illegitimate act on FACEBOOK

2010-01-18T20:55:00.000-08:00

Aliakbar Saidi Sirjan's page on FACE BOOK is FAKE.

www. ssirjani. com is UNAUTHORIZED and ILLEGITIMATE .

the admin of this page and site is a HACKER from islamis republic.

This happened in the U.S.: years ago www.portnet.net/established in Portland oregon by an Iranian information technology student. this company has been sold to another iranian... 6 years ago this so called Iranian went back to Islamic Republic/ the administrator of unathorized website: ssirjani.com has been listed portnet.net if you click on www.portnet.net you will see a site totally based in islamic republic.... U.S. should be aware of these frauds .... Please be AWARE: this illegitimate site has been registered by these names: Pujan Ziaee Nima Ravaei both have face book accounts and none of them are in the U.S.

گزیده ای از مقدمۀ " وقایع اتفاقیه"

2010-01-09T15:13:00.000-08:00

با استنباط از همین گرازشها پی می برد که استبداد به جنون کشده ناصرالیدن شاهی و درباریان غارتگر مظفرالدین شاهی و درباریان غارتگر مظفرالدینشاهی بنای ستم و غارت را به حدی برافراشته اند که جز در غلطیدن و از بیخ و بن فروریختن سرنوشتی ندارد و این بنایی است که البته خلل خواهد کرد مردم به جان آمده اند و خواه و ناخواه به حکم همدردی متحد شده اند و قیام خواهند کرد و قیام مردم از جان گذشته به برکت اتفاقشان قطعا موفق خواهد شد. با این پیش بینی سنجیده و متکی به گزارش های دقیق واقعیات، چه بهتر که از قدرت محکوم به زوال طرفداری نکنند و به محرومان در آستانۀ قدرت بپیوندند تا بتوانند بر سفره ای که عنقریب گسترده خواهد شد مسند نشین محترمی باشند. این شیوه همیشگی حکومت استعماری بریتانیا بوده است و امروز نیز حقه مهر بدان مهر و نشان است که بود. اگر دولت انگلیس به حمایت مشروطه خواهان آمد و جراید لندن فریاد عدالتخواهی نویسندگان ستم رسیده ایران را منتشر کردند و سفیر انگلیس پذیرای مهمانان ناخوانده شد، نه برای سعادت ایران دلش سوخته بود و نه از حالِ زارِ ملت ستم رسیده تأثری داشت. حکومت بیدادگری که صدها میلیون مردم استعمارزدۀ هند را در اعماق جهل و بی خبری نگه می دارد، محال است هوادارِ ِ ایران و ایرانی باشد و حتی یک قدم صمیمانه در راه ترقی این ملت عقب مانده بردارد، که نکند گرگِ پوستین دوزی. از نظرگاه دولتی تاجرپیشه و استعمارگر چه بهتر که سروکارش در ممالک عقب افتاده با یک نفر باشد، که همیشه تهدید و تخویف یک نفر به مراتب آسانتر است تا یک ملت و گرچه بی سواد و جاهل و افسون پذیر، که به هر حال خالی از سرهای پرشور و دلهای جسور و مغزهای متفکر نیست. اما در شرایطی که پایه های حکومت فردی متزلزل شده است، چاره ای جز همراهی و همدردی به ملت طغیانگر نیست. کاروان ستم رسیدگان و دادخواهان به حرکت در آمده است و دیگر افسون ساعت سعد و نحس در دلهای مشتاق کاروانیان مؤثر نیست، در چونین شرایطی شرط عقل و مصالح عالیۀ امپراطوری فخیمه در این است که همگام کاروان حرکت کند، حتی منصب چاووشی کاروان را برعهده گیرد تا سرانجام در فرصتی مناسب و برسر دو راهی تاریخ، مستان ِ بادِ غرور را در درکاتِ استبدادی دیگر به چنگ رهزنانی دیگر بسپارد.....

in simple words

2009-12-28T20:29:00.001-08:00

more than 30 years of TERROR against Iranian People and the "FREE" world were ignored. On the other hand for the past couple of hours all the major broadcasting media in the US are shocked by terrorist attacks against the air passengers/PBS and CNN ;BBC and Rafsanjani's gang are trying their best avoiding "Islam" as a TERRORIST sheild: by usage of two fake phrases: " soft islam" and " radical islam". Islam is radical. Islam is nothing but a noturious IDEOLOCY.neither Karoubi,Mousavi ,Khatami,Rafsanjani ,Yazdi nor NIAC, Khayami,Milani are OPPOSITION of the Islamic republic … As long as YOU do not take a CLEAR policy against ISLAM and Islamic Government, the terrorists attacks will continue. Seyyed Hossein Nassr and Abdolkarim Soroush were not in Najaf but Harvard University. Alavi Foundation and Iman Foundation are in New York and Los Angeles and not in Sudan or Pakistan. You gave the Nobel Peace Prize to Ebadi, who believes Islam and Human rights are not at all in any conflict! You have supported Ibrahim Yazdi and his FAKE organization “ freedom movement” for at least four decades… You have supported Gary Sick and his Gulf project by ignoring years and years of torture and murder of Iranian People. You are budgeting VOA PNN and Radio Farda to promote Mousavi as the opposition leader. You are doing NO GOOD in following the old policy of England towards Iran…

گره تاریخی ما

2009-12-20T12:02:00.001-08:00

نوز نگشوده ز افسانه و افسون گرهی
هدف ناوک مرد افکن تفکیر شوی*

دوستان اگر به تاریخ با نگاه پرسش به پاسخهایمان بنگریم در تکرار بازی های نمایشی جماعت شرکت نخواهیم جست. امید این سه نوشته که نگاهی به شانزده آذر سی و دو دارد یاری باشد به بازی تکراری دلالان نفت : بازی حزب توده و دلالهای انگلستان و بودجه بگیران اطلاعات آمریکا... با امید روزی که دست نان به نرخ روز خورانی مانند ابراهیم یزدیها ، محمود خیامی ها و سیاهی لشکر خشونت و تعصب دست دراز به مغز جوانان از سرزمین ایران کوتاه گردد....سر نخ تمام این سیه روزی ها را بیابیم و به خود آییم.

از سرمقالۀ شاهد 12/9/1332 در مورد تجدید رابطه با انگلستان
دشمن چو از همه حیلتی فروماند سلسلۀ دوستی بجنباند
دستی که برای دوستی دراز شده جهت خفه کردن نهضت ملت ایران است.
ملت ایران نسبت به سیاستمداران و سیاست انگلیس بدبین است حق هم دارد که بدبین باشد- این بدبینی که در واقع بحد تنفر رسیده است بقدری حقیقت و واقعیت دارد و به اندازه ای متکی بدلایل و علل و معقول و محسوس است که سیاستمداران و صاحب نظران انگلیسی من جمله آقای ایدن وزیرامورخارجه فعلی انگلستان هم به آن معترف بوده و می باشند لذا وقتی جناب آقای مصدق السلطنه نخست وزیر سابق قطع رابطه سیاسی را با انگلستان اعلام نمودند مورد تایید افکار عمومی قرار گرفت و در این مقوله می توان ادعا کرد که بستن قونسلگری های انگلیس و بعدا قطع رابطه دیپلماتیک تحت فشار افکار عمومی بعمل آمده و مطلوب ملت ایران بوده است.
علت این امر هم بنظر ما روشن است و درباره آن به تفصیل بحثها کرده ایم وقتی دولت انگلستان به حمایت از یک شرکت استعمارگر که تاکنون هیچ کس وحتی هیچ فرد انگلیسی مطلع جرأت نکرده است از نحوه اعمال آن در ایران دفاع بنماید برخلاف تمام موازین و اصول عدالت و حقوق بین الملل دست به ایجاد (حالت جنگ بدون اعلام جنگ) می زند و یک کشور ضعیف را ( که جز حق خود چیزی نخواسته) محاصره می نماید اموال و داراییش را ضبط می کند البته ارجح و احوط است که با او بکلی قطع رابطه شود و حتی المقدور از اخلالها و انتریکهای او جلوگیری بعمل آید. البته ایرادهایی بعمل آقای مصدق السلطنه وارد است انگلیسیهایی را که صاحب گذرنامه انگلیسی بودند از ایران بیرون نمود ولی انگلیسی هایی را که با شناسنامه ایرانی در این کشور زیست می کنند و هزار بار از آنها خطرناکتر و کثیف تر هستند در کنار تخت خواب خود جا می داد و از نظراتشان پیروی می کرد.
ولی موضوع بحث ما این نیست؛موضوع مورد بحث ما تنفر شدید مستدل و بحق و بجای ملت ایران از انگلیس و سیاست انگلیس است. بطوریکه می بینیم ومی شنویم دولت انگلیس اکنون چندیست که نهایت علاقه را نشان می دهد که با ایران تجدید رابطه کند وزیر خارجه اش بقول خود دست دوستی بطرف ایران دراز می کند ملکه اش در نطق خود از اشتیاق بدوستی و حسن روابط با ملت ایران صحبت می کند....
ولی هیچیک از این کارها بدبینی و تنفر ملت ایران را از انگلیس و آنچه منتسب بانگلیس است رفع نمی نماید برای اینکه دروغ زیاد شنیده اند و بیش از یک قرن رابطه ظاهرا دوستانه بایشان ثابت کرده است که دروغ و تزویر و ریا مقتضای طبیعت ( انگلیس ) است.
آخرین اضهاراتی که آقای ایدن در مجلس عوام کرده است ثابت می کند که بازهم دروغ می گویند و این دستی که ظاهرا برای دوستی دراز شده است جهت خفه کردن نهضت ملت ایران می باشد.
در سرمقاله شنبه گذشته نطق آقای ایدن مورد بحث و تحلیل قرار گرفت با وجود اینکه بیش از شش ستون روزنامه به این مطلب اختصاص داده شده بود هنوز نکاتی باقی مانده است که باید مورد دقت قرار گیرد.
( مستر ایدن بسخن خود ادامه داده گفت ملی کردن بناچار مربوط است با قضیه غرامت و من خیال نمی کنم حالا که وارد مذاکرات جدیدی با دولت ایران می شوم مطلوب باشد که این قضیه را بوجه شدید مطرح کنیم...)
این یعنی چه؟ آقای ایدن چه می خواست بگوید؟ آیا غیر از این است که می خواهد بفهماند حالا که وارد مذاکرات جدیدی ( برای رابطه دیپلماتیک) هستیم و باید طرف را نرم کنیم صلاح است که صدای موضوع ملی کردن و غرامت را درنیاوریم و صبر کنیم که این مذاکرات به نتیجه برسد آنوقت البته قضیه را بوجه شدیدی مطرح و خواهید دید که چه ها خواهیم کرد؟ آیا این جمله آقای ایدن می تواند غیر از این معنی داشته باشد؟ آیا با وجود این ما حق نداریم فکر کنیم و صریحا ننویسیم این دستی که ظاهرا برای دوستی دراز شده جهت خفه کردن نهضت مقدس ملت ایران می باشد؟...
مستر ایدن گفت نه دولت فعلی و نه دولت قبلی هرگز تاکنون قانونی بودن عمل دکتر مصدق را تصدیق نکرده بود.
کدام عمل دکتر مصدق؟ اگر مقصود ملی کردن نفت باشد که آن عمل شخص دکتر مصدق و هیچ شخص دیگر نیست و اتفاقا دولت فعلی و هم دولت سابق انگلستان آن را برسمیت شناخته – آیا این حرفها این اظهارات همه دلیل تذبذب و دروغگویی و تزویر انگلیسیها نیست؟
آیا ملت ایران حق ندارد بیش از پیش به انگلستان بدبین باشد؟ و حق ندارد گفته مرحوم شیخ را بیاد بیاورد که ( دشمن چو از همه حیلتی فرماند سلسله دوستی بجنباند آنگاه بدوستی کارها کند که هیچ دشمنی نتواند).
روزنامه های دیشب اعلام داشته اند ( تا 48 ساعت دیگر استقرار روابط سیاسی ایران و انگلیس اعلام می شود) از دولت خواسته ایم و باز هم می پرسیم آیا باندازه کافی بمقصود طرف اندیشیده است؟
آیا بطرف فهمانده است که آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت انحصار فورش نفت ایران به هیچکس داده نخواهد شد؟ در مورد غرامت پس از احتساب دعاوی مقابله هیچ اصل و اساسی را جز آنچه طبق شئون یک ملت آزاد و مستقل است نخواهید پذیرفت؟ حاضر نخواهد گردید از رای دیوان دادگستری بین المللی لاهه چشم بپوشد؟
ما از نقش امریکا در این میان اطلاع کامل و درستی نداریم آیا امریکا می داند که نتیجه وساطتش در این مورد ممکن است آخرین توجهی را که هنوز در ایران نسبت بملت امریکا وجود دارد بکلی زائد سازد؟
در هر صورت ملت ایران هنوز از هر چه انگلیسی و منتسب به انگلیسی است بشدت متنفر است اگر دولت انگلیس هنوز تصور می کند که با همان روش و سیستم سابق می تواند آب رفته را بجوی بازگرداند و حیثیت استعماریش را که هم اکنون مخصوصا در شرق میانه وجود خارجی ندارد احیاء نماید و کمافی السابق باستثمار ملل شرق بپردازد اشتباه می کند برای او بلکه برای تمام جهان بسیار گران تمام خواهد شد.
هیچ دولتی اقلا در ایران حتی اگر صدها ملیون دلار برای حمایت و نگهداریش خرج شود بدون تایید و پشتیبانی افکار عمومی قادر بدوام نیست آنهایی که ملت و افکار عمومی را در اطاقهای دربسته به هیچ می انگارند فراموش می کنند که حتی امروز هم جرأت بیان نظریات خود را در مقابل عام ندارند و هرگز هم نخواهد داشت.
آنهایی که در انتظار ورود نماینده ارباب ذوق زده شده اند و اختیار خود را از دست داده اند در خوشرقصی و خوش خدمتی سعی می کنند از یکدیگر گوی سبقت بربایند و ما را منفی باف می خوانند اگر جرآت دارند اگر صادق هستند نظریاتشان را برای مردم تشریح کنند و ملت ( بیسواد) ایران را هم از فیض فهم و تشخیص خود بی نصیب نگذارند.

اعلامیه
حزب زحمتکشان ملت ایران
تجدید روابط بلاشرط با انگلستان بمنزلۀ تسلیم ننگین در برابر دشمن متجاوز است
ملت اجازه نخواهد داد که نهضت پرافتخارش لکه دار گردد و میهن بدست قوای نامرئی استعمار اشغال شود. حزب زحمتکشان ملت ایران با تجدید روابط با انگلستان بترتیبی که در روزنامه ها منعکس شده است شدیدا مخالف می باشد. حزب زحمتکشان ملت ایران معتقد است که تجدید روابط با انگلستان با این عجله و بدون بعمل آمدن مطالعات کامل و فراهم شدن زمینه صحیح برخلاف منافع سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و حیثیت و شرافت ملی ایران می باشد حزب زحمتکشان ملت ایران نطق مورخه 25 نوامبر وزیر امورخارجه انگلستان را در مجلس عوام آن کشور (کان لم یکن) تلقی نموده و آن را یک خدعه ننگین سیاسی می شناسد.
زیرا دولت انگلستان دوبار صراحتا اصل ملی شدن صنعت نفت ایران را شناخته است. مشروط نمودن این شناسایی نقض عهد ننگین دولت انگلستان بشمار می رود.
حزب زحمتکشان ملت ایران اصولا مانعی برای تجدید روابط با انگلستان نمی بیند ولی مشروط برآنکه مقدمات آن بطوریکه در اعلامیه مورخه آبان 32 وزارت خارجه ایران آشکار شده است فراهم گردد.
در اعلامیه مزبور چنین گفته شده است:
"... با توجه به اینکه اختلاف موجود بین دولت ایران و کمپانی سابق نقت می باشد، دولت ایران میل دارد چنین تصور کند که بین ایران و انگلیس کدورت اساسی وجود ندارد که نتوان برفع آن توفیق یافت تنها توقع دولت این است که برای اختلاف نفت قوانین مصوبه کشور محترم شمرده شود و اصل حیثیت و شرافت ملی ایران محفوظ و اساس عدالت و انصاف در رفع اختلاف رعایت گردد."
تصور می رود که بمحض فراهم شدن این مقدمات دیگر هیچ اشکالی برای تجدید روابط سیاسی بین دو کشور نخواهد بود. ( نقل از اعلامیه مورخه 9 آبان 1332)
با توجه بنکات مندرجه در اعلامیه فوق برای برقراری روابط همان طور که سابقا هم در روزنامه ارگان حزب زحمتکشان ملت ایران توضیح داده شده :
اولا- دولت انگلیس سیاست خود را از اختلاف موجود بین ایران و کمپانی سابق نفت تفکیک نماید.
ثانیا- اختلافات غیراساسی بین دولتین ایران و انگلیس رفع شود.
ثالثا- در موضوع نفت مسئله فروش نفت از مسئله غرامت تفکیک گردد.
رابعا- دولت انگلستان برای اثبات حسن نیت خود از اشکال تراشی هایی که تاکنون برای جریان آزاد نفت ایران می کرده است خودداری نماید تا ایران بتواند نفت خود را مطابق قوانین مصوبه بفروش برساند و بالنتیجه توقع دولت ایران راجع به محترم شمردن قوانین ما از طرف انگلستان برآورده شده و حیثیت و شرافت ملت ایران محفوظ بماند.
در صورتیکه مقدمات مذکور فراهم گردد و فقط در این صورت اشکالی برای تجدید روابط سیاسی بین دو کشور در بین نخواهد بود و آن وقت ممکن است مسئله غرامت براساس قوانین مصوبه مستقیما مورد مطالعه و مذاکره نمایندگان طرفین قرار گیرد.
در غیر این صورت و بدون فراهم شدن مقدمات مذکور تجدید روابط با انگلستان بمنزله تسلیم ننگین در برابر دشمن متجاوز تلقی خواهد شد و هر نوع عدول از جواب مندرج در اعلامیه مورخه نهم آبان دولت ایران نمودار بر فشارها و تحمیلات و تهدیدهای عوامل استعماری خواهد بود و هیچ عذر و بهانه ای از طرف ملت پذیرفته نخواهد شد.
ملت قهرمان و فداکار ایران اجازه نمی دهد که نهضت پرافتخارش لکه دار گردد و این کشور یکبار دیگر بدست قوای نامرئی استعمار اشغال شود. مبارزه حزب زحمتکشان ملت ایران برای حفظ نتایج حاصله از نهضت ملی ادامه دارد و ملت ایران را برای حصول پیروزی نهایی رهبری خواهد کرد.
حزب زحمتکشان ملت ایران
دکتر مظفر بقایی کرمان

نامه سرگشاده دکتر مظفر بقایی کرمانی به نیکسون
جناب آقای ریچارد نیکسون
بر دامن این لباس سه لکه خون دیده می شود:
جناب آقای ریچارد نیکسون معاون محترم رییس جمهور آمریکا
... دیروز بمناسبت اعطای درجه دکترای افتخاری به جنابعالی مجلس جشنی در دانشگاه تهران ترتیب داده بودند و جنابعالی هم با منتهای صمیمیت و صداقت در آن مجلس حاضر شدید ولی آیا می دانید دولت ایران و اولیای دانشگاه تهران برای تهیه این جشن چه افتخار بزرگی به جنابعالی دادند؟ مقصود ما افتخار اعطای درجه دکترا نیست زیرا جنابعالی به هر جا تشریف ببرید این درجه افتخاری را دریافت خواهید داشت ولی در مراسم دیروز یک چیزی بود که هیچ جای دیگر دنیا نخواهید دید دیروز در دانشگاه برای اعطای درجه دکترای افتخاری جنابعالی را به لباس استادی دانشگاه تهران ملبس کردند آیا لباسی را که پوشیدید متوجه تمام خصوصیات آن شدید؟ آیا دقت کردید که بر دامن این لباس سه لکه خون دیده می شود آیا هیچ دانستید که چرا این لباس خونین بود؟ این خونها علامت همان افتخاری است که دولت ایران و اولیاء دانشگاه تهران برای تشرف فرمایی جنابعالی قائل شده اند. برای اینکه جنابعالی به راحتی موفق باخذ دکترای افتخاری بشوید دولت ایران با همراهی اولیای دانشگاه پیش پای جنابعالی سه نفر دانشجو را در محیط دانشگاه در سالن درس بوسیله مسلسل قربانی کردند و لکه های خونی که بر دامن لباس دکترای جنابعالی بود خون پاک و مقدس همین جوانان بود.ما یقین داریم که شخصا در این فاجعه تقصیری ندارید ولی این فاجعه برای ورود جنابعالی انجام گرفت. زیرا سیاست استعماری انگلستان تصمیم گرفته بود قبل از آمدن جنابعالی موضوع تجدید رابطه با ایران را تمام کند. و چون می دانست که ملت ایران به آسانی زیر بار این ننگ نمی رود که تسلیم برقراری روابط بدون قید و شرط بشود لذا لازم بود زهرچشمی از مردم بگیرد و بهترین نقطه را از برای گرفتن این زهر چشم در دانشگاه تشخیص دادند و این جوانان بیگناه ما را کشتند تا دیگران تکلیف خودشان را بفهمند!
جناب آقای ریچارد نیکسون، جنابعالی که خود را تربیت شده مکتب واشنگتن، جفرسن، لینکلن و امثال آنها می دانید باید از این دکترای افتخاری ننگ داشته باشید. جنابعالی باید ننگ داشته باشید در محلی حاضر شوید که پیش پای شما جوانان بیگناهی را مانند گوسفند بکشند و بعد هم جسن بگیرند- جنابعالی دیروز در ضمن نطق خود در دانشگاه گفتید:
"خیلی خوشوقتم که می بینم ملت ایران مصمم بحفظ استقلال سیاسی و تمامیت ارضی کشور خود می باشد و همچنین با عزم راسخ برای پیشرفتهای اقتصادی و اجتماعی در محیط نظم و قانون کوشش می نماید..."
جناب آقای ریچارد نیکسون، اگر به جنابعالی اینطور وانمود کرده اند که به یک کشور دموکراتیک و آزاد تشریف می آورید باید بدانید که جنابعالی را فریب داده و دروغ گفته اند. اما همانطور که گفتید کاملا صحیح بود. "ملت ایران کاملا مصمم بحفظ استقلال سیاسی و تمامیت ارضی کشور خود می باشد..."
دکتر مظفر بقایی کرمانی
نقل از روزنامه شاهد شماره 1108
21/9/1332

* از سرودۀ سعیدی سیرجانی با عنوان هیچ پیش آمده

مجلۀ آزاد اندیشان؟ یا تداوم انقلاب البته فرهنگی جماعت؟

2009-12-07T11:01:00.000-08:00

دوستان متن پیوست دو هفته پیش برای سردبیر "ره آورد" فرستاده شد :. پاسخی از سردبیر مجله گرفته نشد. هرچند مسئله مدیریت انتشارات کتاب دیگر مطرح نمی باشد... اما از اینرو که سخن سردبیر در شماره هشتاد و هشت هم بر روی "فیس بوک" هم در تارنمای ره آورد موجود می باشد، خواستم این نکته را با خوانندگان در میان بگذارم: "در شماره هشتاد و هشت مجله ره آورد به عنوان سخن سردبیر یا پيش گفتار نوشته ای آورده شده است با امضا شخصی به نام " امیر سپهر"....بدون اینکه نشانی از اين شخص داده شود تا خواننده بداند با شخصی حقیقی روبرو گشته با نوشته ای که مهر تأیید مدیر ره آورد را به همراه دارد روبرو می شود بدون ذکر مرجع خطوط چاپ شده ... از آنجا که مدیر فصلنامه ره آورد نیز در کار انتشار آثار نویسندگانی چون سعیدی سیرجانی درگیر بودند و همزمان با این کار به نشر نوشته ای از فردی دیگر می پردازند که جابجا سخن از نوشته های کتاب همان نویسنده را دارد بی هیچ ارجاع و یادداشت ضمیمه ای... خواهشمندم مرا روشن کنید که بدانم آیا مدیر مجله ره آورد چه مسئولیتی در انتشارات کتاب سایه دارند. اميد که اين تناقض به زودی از میان برداشته شود با سپاس از توجه شما"

سید حسین نصر را بشناسد

2009-11-24T19:42:00.000-08:00

The non-persian readers should read the translation of this article to find out who is the father of Vali Nasr / President Obama's advisor on Iran!
SHAME/ nothing but SHAME

ایران شناسی
ویژه پژوهش در تاریخ و تمدن و فرهنگ ایران و زبان و ادبیات فارسی
دورۀ جدید
سال بیست و یکم، شماره سه پائیز 1388 (2009 میلادی)

جلال متینی

در حاشیۀ مصاحبۀ روزنامۀ اطلاعات با استاد

سرویس "نظرها و اندیشه ها" ی روزنامۀ اطلاعات، تهران، "در مسیر گفتگو با متفکران و اندیشمندان در باب " زندگی"، این بار به سراغ دکتر سید حسین نصر، پاسدارِ " سنّت جاویدان" رفته و با وی مصاحبه کرده است¨.
در مقدمۀ این گفتگو، توضیح داده شده است، "سنّت" که در اصطلاح سنّت گرایان، باید آن را در زبانهای اروپایی با حرف بزرگ "Tradition" نوشت و در زبانهایی مانند فارسی و عربی آن را با اوصافی چون " سنّت ازلی" یا " سنّت جاویدان" به کار برد، اشتراک چندانی با فهم متعارف از اصطلاح " سنّت" ندارد..." سپس مصاحبه کننده اظهار نظر کرده است: " دکتر سید حسین نصر که می توان گفت برجسته ترین سنّت گرای زندۀ روزگار ماست، در آثار مختلف برای ارائۀ تعریفی از سنّت که دقیقا آن را نه فقط از تجدّد بلکه از سنّت به معنای معمول کلمه نیز متمایز سازد، در راه شناساندن "سنّت جاویدان" کوشیده است."

چند کلمه دربارۀ مکتب "سنّت جاویدان"
پیش از آن که به نقل بخشهایی از این مصاحبه که یک صفحۀ روزنامه را به خود اختصاص داده است بپردازم، لازم می دانم مکتب فلسفی جدیدِ "سنّت جاویدان" را که در قرن بیستم میلادی به توسط یک فرانسوی "جدید الاسلام" در غرب تاسیس شده است، بر اساس آنچه جهانگیر شمس آوری در مقالۀ خود در ایران شناسی به تفصیل شرح داده است، به اختصار معرفی کنم¨.
این مکتب که به نامهای "سنّت گرا"، "حکمت خالده" یا "جاودان خرد"، و "دین سرمدی"، و "دانش سرمدی" نیز خوانده شده است، با فلسفۀ جدید و علم جدید تجربی سخت مخالف است و آن را گمراه کننده می داند¨.

مخالفت دکتر نصر با علوم جدید و تکنولوژی
"نصر در مقدمه ای که خود بر ترجمۀ فارسی کتابش، نیاز به علم مقدس، نوشته به این موضوع بدین شرح تصریح کرده است:
گروهی با تکیه به علوم امروزی و ادعای علمی و منطقی بودن می کوشند تیشه به ریشۀ تمام معارف دینی بزنند و آن را به عنوان نسبی بودن و زادۀ زمانهای خاص بودن از مشروعیت ساقط کنند. یا: انسان متجدد هم اینک هماهنگی کلی نظام طبیعی را به مخاطره افکنده است. در حقیقت بسیاری از منتقدان فناوری جدید در غرب، در این که تمدن انسانی بتواند از این مهلکه جان سالم به در ببرد، تردید بسیار دارند، مگر آن که به آن خطری که جهان جدید خوانده می شود، از جمله به علم و فناوری آن یکسره خاتمه بخشیده شود¨.
وی به علاوه در سخنرانی خود در انجمن اسلامی دانشجویان MIT، در زیر عنوان " اسلام و علم جدید"، به صراحت در مضّارعلم جدید تجربی سخن گفته است:
...از زمانی که دانش آموزان در کلاس مدرسه فرامی گیرند که نبا به قانون لاوازیه آب مرکب از اکسیژن و هیدرژن است، عصر که به خانه برمی گردند، نماز خواندن خود را ترک می کنند. کشوری در جهان اسلام وجود ندارد که در واقع به نخوی شاهد تأثیر علم جدید بر ایدئولوژی دستگاه فکری جوانان خود نباشد¨.
این که مصاحبخ کننده نوشته است: "دکتر سید حسین نصر که می توان گفت برجسته ترین سنّت گرای زندۀ روزگار ماست"، به این سابقه برمی گردد که مردی فرانسوی به نام رنه گنونRene Guenon ( 1886-1951)، در سال 1912 میلادی به ارشاد یک صوفی مسلمان سیّار سوئدی، مسلمان شد و از آن پس نام شیخ عبدالواحد یحیی را برای خود برگزید. وی "جزو سه تن بنیانگذاران این مکتب و قدیمی ترین آنهاست، همو... آراء و نظرهایش بیشترین تأثیر را بر اندیشۀ دکتر نصر داشته است¨." و بدین سبب " دکتر نصر در اثر خود به نام "دانش و امر قدسی" ( Knowledge and The Sacred) که تألیف آن را هبه ای از آسمان می داند رنه گنون را فوق بشر معرفی می کند.¨"

مخالفت علمای حوزوی با علوم جدید
از این مختصر به روشنی استنباط می وشد که رنه گنون فرانسوی ِ نومسلمان و شخص استاد سید حسین نصر، با علمای متحجّر حوزوی ما در قرن اخیر مانند شیخ فضل الله نوری، آیت الله خمینی، آیت الله مصباح یزدی و صدها آخوند دیگر از دوران صفویه تا به امروز، در دشمنی با علم جدید مطلقاٌ تفاوتی ندارند.
مگر جز این است که آخوندهای ما در یک صدسال گذشته در برابر تحصیلات جدید- حتی دربارۀ تأسیس دبستانها- به مقاومت پرداختند و عوام الناس و اراذل و اوباش را برای تعطیل این گونه مدرسه ها به میدان فرستادند. در تمام موارد بهانۀ آنان چیزی جز این نبود که بچه ها در این مدرسه ها بی دین می شوند! من در این جا، فقط به چند مورد درگیریهای آخوندها با مطلق علم جدید اشاره می کنم و می گذرم:
میرزا حسن رشدیه از ملازادگان تبریز در جوانی به بیروت رفت و دبستانهای آن شهر را دید و شیوۀ معلمی را از آنان یاد گرفت و چون به تبریز بازگشت در سال 1267 هجری قمری به مانند دیگر مکتب داران مسجدی را در ششکلان گرفت. شاگردان را مانند دیگر مکتبها روی زمین نشانید با این تفاوت که در جلو شاگردان "پیش تخته" نهاد، بر خلاف دیگر مکتبها الفبا را در مدتی کوتاه به شیوۀ آسان به شاگردان آموخت، و بر تابلویی نیز نام " مدرسۀ رشدیه" را نوشت و بالای در آویخت. با آن که وی مطلقا در مدرسۀ خود چیزی از علوم جدید نمی آموخت، ملایان به بهانۀ این که تعلیم الفبا دگرگون شده است، او را از مسجد بیرون کردند. وی چند سال بعد با پول خود در مسجد شیخ الاسلام تبریز مدرسه ای دائر کرد. این بار نیمکت و تختۀ سیاه هم فراهم کرد. همین که شاگردان در آن مدرسه به درس خواندن پرداختند، بار دیگر آخوندهای شهر اظهار نارضایی کردند و روزی به تحریک آنان طلبه ها به آن جا ریختند و همۀ نیمکتها و تخته ها را شکستند و مدرسه را برهم زدند¨.
مردم در برابر این به اصطلاح روحانیون از پای ننشستند. در سال 1317 مدرسۀ دیگری به نام تربیت در آن شهر افتتاح شد. این بار نیز آخوندی به نام طالب حق که از هند آمده بود، به مخالفت با مدارس جدید پرداخت. وی بر سر منبر خطاب به مردم گفت:
گوهر گرانبهای شریعت، دست فرسودِ علم جغرافیا و زبان ایتالیا و فرانسوی شده... نگذارید عَلَمی را که نیاکان شما برافراشتند به دست این قوم فرومایه که خود را فرنگی مآب می نامند سرنگون گردد...
پس از سخنان طالب حق، طلاب و اراذل و اوباش آن مدرسه را هم ویران کردند.
چند سال بعد، بار دیگر در تبریز ملایان به غارت و ویران ساختن چند مدرسه ای که در شهر تأسیس شده بود پرداختند. این بار، عدم رضایت بازاریان را از حضور مردی بلژیکی به نام پریم در ادارۀ گمرک بهانه قرار دادند، مردم را در مسجد شاهزاده جمع کردند و آخوندی به نام سیدمحمد یزدی بر منبر رفت و گفت:
دین شما از دست رفت، در شهر مسلمان میخانه ها باز شد، در شهر مسلمان معلم خانه ها (مقصود دبستانهایی ست که به جای مکتبخانه ها تأسیس شده بود) اطفال شما را از دین به در کردند، نان و گوشت شما را سپرده به دست بیگانگان و کفار کردند... در این شهر سه چیز نباید وجود داشته باشد: میخانه، معلم خانه و مسیو پریم¨.
پس بار دیگر طلاب و اراذل و اوباش همۀ مدارس و میخانه های شهر را غارت و ویران کردند. آن گاه محمدعلی میرزا ولیعهد که مقرّش در تبریز بود، دستخطی به این شرح صادر کرد که در منابر بخوانند:
آقایان مجتمعین مسجد شاهزاده، مسیو پریم را الان روانه کردم، آنچه میخانه و معلم خانه بود قدغن کردم که هم را ببندند، متفرق شده، به دعاگویی مشغول شوید. امضاء ولیعهد¨.
در نهضت مشروطه، از یک طرف مستبدان که در رآس آنان شیخ فضل الله نوری قرار داشت، مشروطه خواهان را لاقید، لاابالی، لامذهب، منکر شریعت، و معتقد به طبیعت می نامیدند، و از جمله تأسیس مدارس دخترانه را با گستاخی تمام در شمار "اشاعۀ فاحشه خانه" قلمداد می کردند¨، و از سوی دیگر محمدعلی شاه دست در دست لیاخوف و شاپشال روسی با تأیید ضمنی شیخ فضل الله نوری و دیگر روحانیون مستبد، مجلس شورای ملی را به توپ بست و مشروطیت را با پشتیبانی آخوندها تعطیل کرد. ولی سرانجام در برابر مقاومت مشروطه خواهان شکست خورد، از سلطنت عزل گردید، و به سفارت روس پناه برد، و شیخ فضل الله نوری هم اعدام گردید. از آن به بعد تأسیس مدارس جدید به شیوۀ اروپایی رو به افزایش نهاد، گرچه ملایان از مخالفت خود در این باب دست برنمی داشتند و همچنان به تحریک عوام الناس می پرداختند.
دکتر عیسی صدیق: مخالفت روحانیون با مدارس جدید
دنبالۀ این ماجرا را از زبان دکتر عیسی صدیق بشنویم. وی نوشته است:
پس از تغییر منزل مرا به مدرسۀ کمالیه نزدیک مسجد معیّر گذاشتند. این مدرسه تحت نظر حاج میرزا یحیی دولت آبادی بود. " یک سالی در این جا به تحصیل اشتغال داشتم که روزی پدرم مرا به مدرسۀ سیدنصرالدین برد و آخوند ملاهاشم که در آن جا حجره داشت سپرد..." در حدود دو سال در آن مدرسه درس خواندم. "علت بیرون آوردن من از مدرسۀ کمالیه این بود که مردم مقدس به تبعیت از روحانیونِ عصر، رفتن به مدارس جدید را جائز نمی شمردند و آنها را باعث سستی عقیده و ایمان می دانستند." مؤسس و مدیر مدرسۀ کمالیه مرتضی خان باآن که آداب و رسوم مذهبی را دقیقا مراعات می کرد و با علما و پیشنمازان و مجتهدین محله مانند... روابط حسنه داشت... با این وصف از گزند و آزار معاندین و کهنه پرستان و متعصبین افراطی مصون نبود. در تمام کوچه هایی که به مدخل مدرسۀ کمالیه ختم می شد بر دیوارها با گچ و زغال به خط درشت نوشته بودند: مرتضی خان مدیر مدرسۀ کمالیه بابی ست. بعضی از اراذل را نیز تحریک می کردند که در موقع عبور او از کوچه و بازار کلمات زشت بر زبان آورند. یک روز هم که آن خدمتگزار فداکار به فاصلۀ چند متر مقدّم بر صف ما از مدرسه به خانه می رفت، از پشت بام مشرف به کوچه یک سینی از خاکستر بر سر او می ریختند¨.
وی بعد به کوشش یکی از خویشان برای ادامۀ تحصیل به دارالفنون می رود و در سال دوم آن پذیرفته می شود. نوشته است هر روز عصر:
پس از زنگ آخر به خانه بازمی گشتم، در بین راه مخصوصا چهارراه عباس آباد کسبه و پیشه وران متعصبی بودند که مرا می شناختند و هر روز که ناگزیر بودم از آن جا عبور کنم کلماتی که حاکی از انزجار آنها نسبت به دارالفنون و تحصیلات جدید بود به زبان می آوردند و من از ترس لب نمی گشودم¨.
او در کلاس سوم دارالفنون "هندسه فضایی، جبر و مقابله، جغرافیا، تاریخ عمومی، تاریخ طبیعی، نقشه کشی، زبان فرانسه، فیزیک و شیمی"¨ می خوانده، و به یقین در درس شیمی قانون لاوازیه را نیز خوانده بوده است، مع هذا از ادای فرایض دینی غافل نبوده، زیرا نوشته است: هر روز پس از ورود به منزل نماز می خواندم و به فراگرفتن دروس روز مشغول می شدم و زودتر شامی خورده به خواب می رفتم. دو ساعت قبل از طلوع آفتاب برمی خاستم و بقیه دروس را یاد می گرفتم. سپس به اداء فریضه می پرداختم¨...
باج دادن دو پادشاه قاجاری به روحانیون
از آنچه گذشت روشن می گردد که آخوندها به طور کلی به جز "مکتبخانه" و "مدرسۀ طلبگی"- یعنی مدرسه های سنّتی- هیچ مدرسۀ دیگری را قبول نداشتند، حتی دبستان یک کلاسۀ میرزا حسن رشدیه را در تبریز. در ضمن قدرت آنان به حدی بوده است که وقتی در اوان سلطنت ناصرالدین شاه دارالفنون افتتاح گردید، مدرسه ای که در آن علوم جدید: دواسازی، طب و جراحی، مهندسی، معدن شناسی، توپخانه، سواره نظام، و پیاده نظام، علاوه بر زبان فرانسه و تاریخ و جغرافیا و طبیعیات، ریاضیات تدریس می شد، و هفت تن معلم اروپایی – که آخوندها آنان را "کافر" و "نجس" می دانستند- استادان علوم جدید مدرسه بودند، شاه ناچار گردید برای اسکات آخوندها به باج دادن به آنها تن دردهد و دو ایرانی واجد شرایط را، یکی به عنوان "اذان گو" و دیگری را به عنوان "پیشنماز" به خدمت در دارالفنون بگمارد، تا اولی در مدرسه به موقع اذان بگوید و دیگری امامت شاگردان را در هنگام اقامۀ نماز به عهده بگیرد¨.
در دارالفنون تبریز که از آن با نام "مدرسۀ مظفری" نیز یاد شده است و در آن زبانهای فارسی، عربی، فرانسه، طب، هندسه، پیاده نظام، توپخانه، دواسازی و ریاضیات تدریس می گردیده است، نیز یک تن به عنوان "پیشنماز" از جمله حقوق بگیران مدرسه بوده است¨.
در جمهوری اسلامی، حوزۀ علمیۀ قم به مرور جانشین وزارت آموزش و پرورش می شود
بدین ترتیب ملاحظه می کنید که بین رنه گنون فرانسویِ نومسلمان و استاد سید حسین نصر فارغ التحصیل دانشگاه هاروارد، از یک طرف، و علمای حوزوی ما از طرف دیگر، در مخالفت با علم جدید تفاوتی وجود ندارد. در دو سه دهۀ اخیر نیز طالبان در افغانستان، و گردانندگان چندهزار مدرسۀ قرآنی در پاکستان¨، و نیز جمهوری اسلامی ایران هر یک به گونه ای در مخالفت با علوم تجربی و مدارس جدیدو حتی علوم انسانی در همین راه گام برمی دارند. چنان که در یکی دو سال اخیر حکومت اسلامی ایران به دو کار- به موازات یکدیگر- در همین زمینه دست زده است:
حکومت اسلامی با تمام تغییراتی که در سی سال گذشته در برنامۀ مدارس به وجود آورده است، هنوز معتقد است که سیستم فعلی آموزش و پرورش غربی ست و بر مبنای فکری سکولار بنا شده است، بنابراین باید "متحول" شود. در اجرای این مقصود "سازمان اوقاف و امور خیریۀ جمهوری اسلامی"، مدارس اسلامی با عنوان "معارف" تأسیس می کند که از مقطع ابتدایی تا دبیرستان را دربرمی گیرد. حیدر مصلحی رئیس سازمان اوقاف و امور خیریۀ ایران به خبرگزاری مهر گفته است:
"دو مدرسه در حوزۀ معارف تحت پوشش امامزاده ها تأسیس شده است و در نظر داریم با هزینۀ امامزاده ها فضای فرهنگی ویژه ای را در حوزۀ معارف به وجود آوریم. رئیس سازمان اوقاف همچنین تاکید کرده است که با آموزش و پرورش توافقی داشته ایم و در سال آینده ( 1387) تعداد زیادی از این مدارس را تأسیس خواهیم کرد...". "وزارت آموزش و پرورش طرحهای مشترکی با حوزۀ علمیه در دست اجرا دارد که بخشی از آن مربوط به برنامه ریزی در زمینۀ کتابهای درسی ست. از جملۀ این تحولات تاکید دارد که باید محتوای کتابهای درسی دختران و پسران با هم متفاوت باشد چون دخترها و پسرها با هم متفاوتند و دلیلی ندارد که آموزش و پرورش این تفاوتها را در نظر نگیرد....¨"
دیگر آن که، معاون مالی و اداری مرکز مدیریت حوزه های علمیۀ خواهران گفت:
تفاهم نامۀ واگذاری بیش از چهارهزار مدرسه در سراسر کشور به امضای مدیر حوزۀ علمیۀ قم و وزیر آموزش و پرورش رسید... در این تفاهم نامه که به امضای آیت الله مقتدایی به نمایندگی از حوزۀ علمیه و علی احمدی وزیر آموزش و پرورش رسید، چهارهزارو دویست واحد آموزشی در مقاطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان به مدت پنج سال به مراکز حوزوی واگذار می شود... پیش بینی می شود با تدوین این مقررات، گروهی از این مدارس در مهرماه سال جاری ( 1388) به حوزه های علمیه واگذار شود¨.
رهبر جمهوری اسلامی: تدریس "علوم انسانی" موجب بی اعتقادی به تعالیم الهی و اسلامی ست
در تاریخ هشت شهریور 1388، آیت الله خامنه ای رهبر حکومت اسلامی ایران، در جمع شماری از استادان، اعضای هیأتهای علمی، و رؤسای دانشگاههای ایران آشکارا به جنگ علوم انسانی در دانشگاهها رفت و اظهار داشت: "آموزش بسیاری از علوم انسانی در دانشگاهها باعث بی اعتقادی به تعالیم الهی واسلامی می شود. وی همچنین شمار استادان معتقد به جهان بینی اسلامی در دانشگاهها را کم ارزیابی کرد" و "تحصیل حدود دو میلیون نفر از سه و نیم میلیون دانشجو در ایران در رشته های علوم انسانی را مایۀ نگرانی دانست. زیرا توانایی مراکز علمی و دانشگاهها در زمینۀ کار بومی و تحقیقات اسلامی در علوم انسانی و همچنین تعداد اساتید مبرز و معتقد به جهان بینی اسلامی رشته های علوم انسانی در حد این تعداد دانشجو نیست." وی افزود:"بسیاری از علوم انسانی مبتنی بر فلسفه هایی ست که مبانی آنها مادیگری و بی اعتقادی به تعالیم الهی و اسلامی ست و آموزش این علوم موجب بی اعتقادی به تعالیم الهی و اسلامی می شود و آموزش این علوم انسانی در دانشگاهها منجر به ترویج شکاکیت و تردید در مبانی دینی و اعتقادی خواهد شد.¨"
اگر تاکنون در حکومت اسلامی، به زنان اجازه داده نمی شد در برخی از رشته ها در دانشگاهها به تحصیل بپردازند، از این به بعد زنان و مردان متساویا اجازه نخواهند یافت درشماری قابل توجه از رشته های علوم انسانی ثبت نام کنند.

استاد سید حسین نصر و خیام
برگردیم به دنبالۀ مصاحبۀ روزنامۀ اطلاعات با استاد سید حسین نصر. در این مصاحبه با تکیه بر مکتب "سنّت جاویدان"، وی به پرسشهای مصاحبه کننده دربارۀ مسائلی مانند "هدف زندگی"، "چه هدفی را می توان برای زندگی تصور کرد"،"فهم زندگی چه تأثیری در خود زندگی دارد"و ... پاسخ داده است، و آن گاه مصاحبه کننده از او پرسیده است: "به نظر شما مولانا به معنای زندگی نزدیکتر است یا حافظ؟" و "در این میان نگاه خیام نیشابوری به زندگی را چگونه ارزیابی می کنید؟" استاد در جواب سؤال مربوط به مولانا و حافظ گفته است:
مولانا عارف بزرگی ست... و در واقع انسان کامل بود. به نظر بنده مقام معنوی مولانا از حافظ برتر است. از طرف دیگر حافظ یک شاعر الهی است. من حافظ را بزرگترین شاعر فارسی زبان می دانم...
از پاسخی که استاد به سؤال دوم خبرنگار اطلاعات دربارۀ خیام داده است نمی توان به سادگی گذشت. وی در پاسخ این سؤال که نگاه خیام را به زندگی، چگونه ارزیابی می کنید، گفته است:
نظر من نسبت به خیام با خیلی از افراد فرق دارد و آن را در یک مقاله نوشته ام. خیلیها خیام را فردی شکاک می دانند. من فکر می کنم چون او به عنوان مثال گفته است:
چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی، چو هستی، خوش باش
مردم که این قبیل اشعار را می خوانند، خیال می کنند "خوش باش" به معنای لذت طلبی و لذت گرایی است و خیام مثل اپیکوریان قدیم و اپیکوریان یونان بوده. من اصلا چنین اعتقادی ندارم.باید توجه داشت که خیام چنان عالم دینی بزرگی بود که قاضی فارس نامه ای به او نوشته و از او فتوا خواسته است. او یکی از بزرگترین ریاضیدانان تاریخ است و در فلسفه نیز پیرو ابن سیناست.... در مجموع به نظر من خیام شاعری ست که زوال دنیا و گذران بودن همه چیز و نسبی بودن تمام تصورات ذهنی در مقابل حقیقت بیکران حق را به خوبی بیان کرده است. من وقتی رباعیات خیام را می خوانم، از این دید می خوانم، نه از دید یک شکاک مثل صادق هدایت که به خیام بسیار ارادت داشت. بسیاری از شکاکان و بی دینان دوران جدید به خیام گرایش فراوانی داشتند، هنوز هم دارند، چون می خواستند و می خواهند توسط او یک نوع پیش درآمد تاریخی برای جهان بینی خودشان ایجاد کنند.
استاد سید حسین نصر با نظر کسانی که خیام را فردی شکاک می دانند، یا عبارت "خوش باش" را در این رباعی:
خیام اگر ز باده مستی خوش باش
با ماهرخی اگر نشستی خوش باش
چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی، چو هستی، خوش باش
به معنای "لذت طلبی" و "لذت گرایی" می دانند و خیام را در ردیف اپیکوریان می پندارند، مخالف است. چرا؟
چون به عقیدۀ وی، خیام چنان عالم دینی بزرگی بوده است که قاضی فارس به او نامه نوشته و از وی فتوا خواسته است. و آن گاه استاد نصر به صادق هدایت و بسیاری از "شکاکان و بی دینان دوران جدید" اشاره کرده است که می خواهند با تکیه بر رباعیات خیام یک پیش درآمد تاریخی برای جهان بینی خود ایجاد کنند.
به نظر بنده هر کس، و از جمله استاد سید حسین نصر حق دارد در هر مورد، رأی خود را ولو مخالف نظر دیگران باشد اظهار کند. ولی دربارۀ این که گفته است خیام عالم دینی بزرگی بوده است و صاحب فتوا، احتیاج به ارائۀ اسناد معتبر دارد، چون تاکنون کسی از صاحبنظران در این باب سخنی نگفته است، در حالی که دربارۀ الحاد و زندیق بودن خیام، هم در گذشته و هم در روزگار ما، افراد متعددی دادِ سخن داده اند. درست است که استاد نصر در همین مختصری که از وی نقل کردم به یکی از مقاله های خود دربارۀ خیام اشاره کرده، ولی نگفته است کدام مقاله. گمان من آن است که مقصود وی مقاله ای ست که در سال 2009 با عنوان PoetScientist Khayyam as Philosopher نوشته است. آن مقاله را ندیده ام،ولو وی در آن مقاله مأخذی هم برای مدعای خود ارائه داده باشد، به دلیل عقلی نمی توان آن را پذیرفت. چرا؟ زیرا معقول به نظر نمی رسد که یکی از قاضیان فارس در جنوب ایران، از خیام، ساکن نیشابور در شمال شرق ایران- با فاصلۀ صدها فرسخ- آن هم در روزگاری که از تلفن و ای میل و امثال آن خبری نبوده است فتوا خواسته باشد، در حالی که به یقین در آن زمان دهها مفتی طراز اول در فارس وجود داشته اند.
دیگر آن که استاد سیدحسین نصر- دارای درجات فوق لیسانس و دکتری فیزیک، زمین شناسی، ژئوفیزیک، و تاریخ علم و فلسفه با گرایش علوم اسلامی از دانشگاههای معتبر MIT و هاروارد¨، بی آن که در امریکا به تحصیل اسلام شناسی پرداخته باشد و یا در حوزه های علمیۀ قم و نجف به درجۀ اجتهاد نائل آمده باشد- در یک بحث علمی، به جای آن که با مخالفان خود به صورت معقول و منطقی سخن بگوید، چرا به مانند آخوندهای متعصب، چماق تکفیر در دست کسانی را که عقیده ای جز او دارند " بی دینان دوران جدید" خوانده است.
چقدر اظهار نظر وی در قرن پانزدهم هجری قمری ( قرن بیست و یکم میلادی) در این باب شبیه است به اظهارنظر شیخ نجم الدین رازی مؤلف کتاب مرصادالعباد در قرن هفتم هجری قمری. او در کتاب خود پس از نقل دو رباعی زیر از خیام:
در دایره کامدن و رفتن ماست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
کس می نزند دمی در این عالم راست
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست؟
*
دارنده چو ترکیب طبایع آراست
باز از چه، قِبَل فکندش اندر کم و کاست
گر زشت آمد پس این صُوَر عیب کراست
ور خوب آمد خرابی از بهر چراست
خیام را سرگشته و غافل و گمگشتۀ عاطل خوانده است:
بیچاره فلسفی و دهری و طبایعی که از این هر دو مقام محرومند و سرگشته و گمگشته، تا یکی از فضلا که به نزد ایشان به فضل و حکمت و کیاست معروف و مشهور است و آن عمر خیام است از غایت حیرت درتیه ضلالت او را جنس این بیتها می باید گفت و اظهار نابینایی کرد.
یا: اما آنچ حکمت در میراندن بعد از حیات و زنده کردن بعد از ممات چه بود؟ تا جواب آن سرگشتۀ غافل و گمگشتۀ عاطل گفته آید¨.
گمان نبرید که تنها نجم الدین رازی بوده است که در هشت قرن پیش خیام را به سبب سرودن این رباعیها مورد حمله قرار داده است. خیر. مؤمنان دیگری نیز بوده اند و هستند که برای ثواب اخروی، خیام را به زبان فارسی و عربی مورد بی حرمتی قرار داده اند که از جملۀ آنهاست قاضی نظام الدین اصفهانی از شعرا و ادبای ذواللسانین قرن هفتم که رباعی "دارنده چو ترکیب طبایع آراست..." خیام را در چهار رباعی به زبان عربی جواب داده است. این کار تا روزگار ما نیز ادامه داشته است، چنان که به یاد دارم پس از شهریور ماه 1320 و حملۀ متفقین به ایران و تبعید رضاشاه از طرف دولت انگلیس به جزیرۀ موریس، که دکان دینداران بار دیگر در ایران رونق گرفت، روزنامه ای در تهران منتشر می گردید که نامش را به خاطر ندارم، در صفحه اول هر شمارۀ آن، در سمت راستِ نامِ روزنامه، یکی از رباعیات خیام چاپ می شد، و در سمت دیگر آن ، رباعیی از شاعری در ردّ رباعی خیام. ولی آنچه دربارۀ خیام و رباعیان او کاملا تازگی دارد آن است که استاد سیدحسین نصر، نه خیام، بلکه صدها هزارتن از خوانندگان ایرانی و غیر ایرانی ( پس از ترجمۀ فیتزجرالد) رباعیات خیام را در سراسر جهان که عبارت "خوش باش" را به لذت طلبی و لذت گرایی معنی می کنند "بی دین" خوانده است، آیا از استادی که ارادتمندانش از وی با عنوانهای "حکیم فرزانه" و "فیلسوف ارجمند" یاد می کنند¨، چنین اظهارنظری پذیرفتنی ست؟
مقایسه کنیم نظر استادسیدحسین نصر را دربارۀ کسانی که معتقدند خیام مردم را به خوش باشی دعوت کرده است، با اظهار نظر محمدعلی فروغی دربارۀ مخالفان خیام که وی را زندیق و کافر می دانسته اند.
فروغی، در مقدمه ای که در سال 1321 خورشیدی بر کتاب رباعیات حکیم خیام نیشابوری نوشته، ضمن اشاره به آنچه مخالفان خیام در زمینه های مختلف دربارۀ او نوشته اند، و از جمله این که برخی از رباعیاتش را دلیل بر کفر و زندقۀ او دانسته اند، این طور اظهار نظر کرده است:
کسانی که رباعیات خیام را دلیل بر کفر و زندقۀ او دانسته اند غافل بوده اند که این جستجوی حقیقت با دین و ایمان منافی نیست و چه مانعی دارد که کسی بر حسب ایمان قلبی یا دلایل فلسفی به وجود صانع مدرک یقین داشته باشد و همۀ تکالیف شرعی خود را به جا بیاورد و بگوید من از کار دنیا سردرنیاوردم یعنی حکمت کار خدا را نیافتم، بلکه اگر نگوید عجب است زیرا که فهم بشر از دریافت حکمت کار خدا عاجز است و اگر عاجز نبود، بشر نبود و اگر این اقرار به جهل و اظهار حیرانی کفر است پس چرا پیغمبر اکرم فرمود: ما عرفناک حق معرفتک؟ حق این است که آن کس که این پرسشها را می کند دیندار است زیرا معلوم می شود به حقیقتی قائل است که آن را درنیافته و می جوید... پس کسی که خیام را از جهت اظهار حیرانی در کار جهان سرزنش می کند ملتفت نیست که خود نیز چیزی درنیافته است و جهل مرکب دارد یا معنی حرفش این است که حقیقت منم. سرِ اطاعت پیش بیار و فضولی مکن و عقلی را که خدا به تو داده تا حقیقت بجویی کنار بگذار. و این در شرع حکمت و معرفت کفر است و اگر اعتراض این است که چرا به این بیان می گویی فراموش کرده است که این شعر است و لحن سخن شعری غیر از لحن تعلیم دین و فلسفه است و هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد¨.
ملاحظه می فرمایید که تفاوت ره از کجاست تا به کجا. فروغی به افرادی که خیام را کافر و زندیق می دانند با چه استدلال معقولی پاسخ می دهد، و استاد سیدحسین نصر صدها هزار تن از ایرانیان و غیرایرانیانی که فقط عبارت "خوش باش" را برخلاف عقیدۀ او، به معنی "لذت طلبی" می دانند " بی دینان دوران جدید" می خواند! و بر آنان می تازد. شگفتا، تاکنون آخوندها و "علما"ی حوزوی ما افرادی را که برخلاف عقیدۀ آنان چیزی می گفتند "کافر" و "لامذهب" و "مرتد" می خواندند و آنان را به قتل می رسانیدند، اینک این حربه را استادسیدحسین نصر، در قلب امریکا و در حالی که در زندگی روانۀ خود، در سلامت و بیماری، از تمام مزایای علوم جدید و فناوری استفاده می کند، به دست گرفته است.

استاد شعر هم می گوید
در پایان، موضوع دیگری را دربارۀ این "مصاحبه" یا "گفتگو" نباید ناگفته بگذاریم. و آن، این است که کریم فیضی خبرنگار اطلاعات، برخلاف عرف معمول خبرنگاران، به جای آن که خود دربارۀ موضوعهای مورد علاقه اش از استاد سیدحسین نصر پرسشهایی بکند و پاسخ بشنود، این مصاحبه شونده بوده است که پیش از مصاحبه، سؤالاتی را که خبرنگار باید از وی بکند، نوشته و به دستش داده است تا وی یکایک آنها را به ترتیب مطرح کند و جواب کتبی استاد را که از پیش آماده بوده است، دریافت کند.
پرسشهایی از نوع: "در دوران امر بین فیزیک و متافیزیک، زندگی تا چه حد فیزیکی و تا چه حد متافیزیکی ست؟"، "به نظر شما آیا میان زندگی و زبان رابطه ای وجود دارد؟"، "برخی با استناد به "الناس ینام" استدلال کرده اند که زندگی یک خواب است، آیا می توان این موضوع را قبول کرد؟"... نمی تواند پرسشهای خبرنگار روزنامۀ اطلاعات باشد. اینها پرسشهای دقیقی ست که استاد برای طرح نظریات خود نوشته و به دست خبرنگار داده است. اگر کسی در این باب اندک تردیدی دارد، به آخرین سؤال خبرنگار از استاد توجه نماید:
از شما بابت این گفتگو بسیار ممنونم. می ماند یک بیت شعر که می خواهم بخوانید و ختم کلام.
می خواهید شعری از خودم بخوانم یا شعر شاعران دیگر را بخوانم؟
از شعرهای خودتان بخوانید که خیلی بهتر است.
- بسیار خب. چون ذکری از مرحوم علامه طباطبایی شد و ماباایشان بحثی می کردیم، شعری را می خوانم که مبتنی بر آن بحثهاست:
دین حق را نیست حدی در ظهور
می درخشد بر من و تو همچو حور
گه پدید آید به اشکال بتان
گه تجلی می کند بر کوه نور
من شاعر نیستم، ولی گاه گاهی ابیاتی به ذهنم می آید.
بی تردید استاد سید حسین نصر که به هنرهای بسیار آراسته است، در پایان این "مصاحبه" خواسته است به همگان اعلام کند که به مانند عالمانی چون ابن سینا و باباافضل کاشانی و ... گاه گاه شعری هم می سراید و برای اعلام این مطلب، که از آن بیخبر بودیم، چه جایی بهتر از روزنامۀ اطلاعات!
محال و ممتنع است که در پایان مصاحبۀ طولانی دربارۀ مکتب "سنّت جاویدان"، به ذهن خبرنگار خطور کرده باشد که از مصاحبه شونده بخواهد یک بیت شعر برای من بخوانید!

یادداشتها:
مورخ 3324 زندگی، سنّت و تجدد"، گفتگو با دکتر سید حسین نصر، روزنامۀ اطلاعات بین المللی، شمارۀ¨
هفده تیر 1387، صفحه شش. در زیر عنوان "اشاره" آمده است: "متن این گفتگو { را} که از روزنامۀ اطلاعات {تهران} برگرفته شده است با هم می خوانیم."

¨جهانگیر شمس آوری، "دو فیلسوف در دو جهت با تجدد و بر تجدد"، ایرانشناسی، سال بیست و یک ، شمارۀ یک ( بهار 1388)، ص 28-40.
¨همان، 30.
¨همان، 37.
¨همان، 36.
¨همان، 32.
¨همان،همان.
¨احمد کسروی، تاریخ مشروطۀ ایران، انتشارات امیرکبیر، چاپ یازدهم، تهران،خرداد 1354،ص. 21.
¨تاریخ فرهنگ آذربایجان، چاپ 1332، ص. 64-66؛ تاریخ مشروطۀ ایران، ص. 31.
¨تاریخ فرهنگ آذربایجان، ص. 64-66.
¨تاریخ مشروطۀ ایران، به نقل از یکی از "لایحه های بست نشینان" ،ص. 415-416.
¨ دکتر عیسی صدیق، یادگار عمر، شرکت سهامی طبع کتاب، تهران، جلد اول، چاپ دوم، 1340، ص. 13-16.
¨همان، ص. 33.
¨همان، ص. 34.
¨همان، ص. 33.
¨حسن محبوبی اردکانی. تاریخ تحول دانشگاه تهران و مؤسسات عالی آموزشی در عصر خجستۀ پهلوی، دانشگاه تهران، 1350، ص. 317 به بعد.
¨همان.
¨مصطفی دانش، سوء استفاده از کلام خدا، خاورمیانه در کوران بنیادگرایی،شرکت کتاب،1383/2004، ص. 201-207.
¨"تحت پوشش و با هزینۀ "امامزاده"ها سازمان اوقاف "مدارس معارف" تأسیس می کند."روزنامۀ کیهان،لندن،شماره 1197، مورخ 16 تا 22 اسفند 1386، ص. 4.
¨" واگذاری چهارهزار و دویست مدرسه به حوزۀ علمیه"، مجله خواندنی، سال هفت، شماره 55، خرداد 1388، ص. 14.
¨" ابراز نگرانی آیت الله خامنه ای از آموزش علوم انسانی در دانشگاهها" به نقل ازBBC Persian ، دوشنبه 31 اوت 2009/نه شهریور 1388.
¨در ترجمۀ کتاب نیاز به علم مقدس تألیف استاد نصر، وی به این شرح معرفی شده است: "دکتر نصر در سال 1312 در تهران متولد شد. در سیزده سالگی رهسپار امریکا شد و در آنجا دورۀ دبیرستان را به اتمام رساند. سپس به مؤسسۀ فنآوری ماساچوست (MIT) وارد شد و در 1333 ( 1954) به اخذ مدرک کارشناسی فیزیک موفق شد... سپس به دانشگاه هاروارد راه یافت و در زمین شناسی و ژئوفیزیک در سال 1335 ( 1956) کارشناسی ارشد، و در تاریخ علم و فلسفه با گرایش علوم اسلامی در سال 1337 ( 1958) دکترا گرفت.
موضوعی که بسیار عجیب می نماید آن است که دکتر نصر را خانواده اش در حدود سال 1325 که جنگ دوم جهانی تازه به پایان رسیده بود، و در حالی که طفلی سیزده ساله بوده است به آمریکا فرستادند. در آن سالها بسیار بندرت خانواده های سرشناس و متمکن کودکی را در این سن و سال به اروپا می فرستادند تا چه رسد به امریکا. آن زمان را با سالها شکوفایی اقتصادی اواخر سلطنت محمدرضاشاه، که تعداد قابل توجهی از خانواده ها، فرزندان خردسال خود را برای تحصیل به اروپا و امریکا می فرستادند، نباید مقایسه کرد.گمان نویسندۀ این سطور آن است که در سال 1324 و 1325 تعداد کودکان ایرانی که در دبیرستانهای امریکا درس می خوانده اند انگشت شمار بوده است . این کودک سیزده ساله،سالهای تحصیل در مدرسۀ Peddie در نیوجرسی چگونه گذرانیده است، چه کسانی سرپرستی و هدایت او را به عهده داشته اند، و او با چه کسانی دمخور بوده است!

¨ نجم الدین رازی، مرصادالعباد، به اهتمام محمد امین ریاحی، چاپ سوم، تهران، 1366، ص. 31.
¨ " ... حکیم فرزانه و فیلسوف ارجمند معاصر جناب آقای دکتر سید حسین نصر( دامت افاضاته) درگذشت مادر ارجمندتان، سرکار خانم ضیاء اشرف نصر، نوۀ شهید بزرگوار شیخ فضل الله نوری، رحمه الله علیهما را به حضرت عالی و خانواده ارجمندتان تسلیت می گوییم... دکتر غلامرضا اعوانی، دکتر مصطفی محقق داماد، دکتر شهین اعوانی، ... سید محمود دعایی." به نقل از روزنامۀ اطلاعات بین المللی، شماره 1380، مورخ اول 1386.
¨محمد علی فروغی، رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مقدمه و حواشی به اهتمام محمدعلی فروغی و دکتر غنی، تهران، 1321، ص. 12 و 13.

دیگر انشاءالله گربه هست گفتن بس است/ شتر دیدی ندیدی بس است

2009-10-04T10:41:00.000-07:00

چند نکته با شاهزاده رضا پهلوی: در ادبیات فارسی این واژه وارداتی بازجویان ِ " موضع ام مشخص هست" یعنی چه؟ این چه ارج گذاشتن به زبان فارسی است که تقلید وار از هر واژه غلطی استفاده می کنید/ در ضمن در همین مملکت امریکا آیا دست درازی به واژه دموک...راسی یعنی هر شخص امریکایی می تواند هر نوع پرچمی را انتخاب کند/ دریغ دریغ که شما از ایران دور افتاده اید

قابل توجه ایشان و دفتر البته به نام "میهن" شان که نگاهی به مقاله "اسید ابول" بیاندازند. همراهی با جماعت غارتگر سرزمین ایران یعنی معاونت در "جهل". سید تراشی تقلبی و نه غوره شدن نه مویز گشتن یکباره می شود " مارکتینگ" غربی و تبلیغ رنگ بجای "خرد". دو صد گفتار چو یک کردار نیست.... شاید متن ها سخنرانی و نامه ها را همان دفتر می نویسد... وگرنه دستبند سبز بستن و روزه گرفتن کجایش با اندیشه و خرد سرو کار دارد

کدام فرزند کوروش/ به کوروش کوروش گفتن که دهان شیرین نمی شود. این چه فرزند کوروشی است که حتی نشان سرزمین و پرچم آن دیار را هم در این بزنگاه به حربه دموکراسی و مقبول افتادن زیر پامی گذارد/ سر را از زیر برف بیرون بایست آورد...

حرف آخر

2009-09-14T12:42:00.000-07:00

گاهی با خودم فکر می کنم شاید تجرباتی که داشته ام مرا اینچنین در برابر جمهوری اسلامی به ايستادگی فرامی خواند... با خودم می گويم نکند هموطنان تصور می کنند این موجود عجب سنگ دل و پر رو هست که به هر بازی که لحظه ای دلخوشی برای جماعت سوداگر زمانه فراهم می کند هم دلخوش نمی کند... نه هموطنان. نه. من چند چهره بازی ای از این شيادان تغذیه شده از گنداب قرنها خفقان و سرکوب و ریا دیده ام که نه با لچک مدعیان زبان مردم گشته دلم خوش می شود نه با شیفتگی رفراندوم بازي جماعت البته در خارج نشين و نه با سیاه بازي های گنجی سروش کروبی و دیگرانشان..... و دلم پر درد است از این باصطلاح هموطنانی که صدایی دارند و اينطور سرگرم بازی هایی شده اند که سی سال بلای خانمانسوز جمهوري اسلامی را چون حلوا دور سر خود چرخانده اند.... خاستگاه من و نوع نگاه وفکرم با نازنينانی عجین شده که جان پاکشان را بدور از هر ادعاي حزب و دسته و گروهی در راه راستي و آزادگی نهادند. در کنار اینان زالو صفتان را نیز دیده ام و بدتر از آنان کنج عافیت خزیدگان آسته برو آسته بیای داربست قدرت زمان شده را... با خودم می گويم اگر حیوانی چون خر یکبار پایش در چاله ای رود دیگر از آن مسیر و راه گذر نخواهد کرد چه رسد به شوق و میل ورضا صد بار پايش را در همان چاله گذارد و دریغ از فرزندان آدم نما که اين چنین کثافت جمهوری اسلامی را به گلاب تریبون هایشان و همراهی با جو و نسیم مماشت گرشان آلوده تر مي کنند که بیچاره مردم و زخم دیدگانی که به انتظار خود سقط شدن این بلا سالها جان شیرین را تلخ نموده اند....

هموطنان سعیدی سیرجانی تنها پدر من نبود. عشق به آن آب و خاک و مردمانش او را عجين با مردمان آن سرزمین نمود. آمد حرفهايش را در نامه های سرگشاده بيان داشت به همين خارج نشينان هم نکات را گفت اما این شیادان دغلباز نه تنها درک و شعور خواندن و شنیدن حرفهاي او را نداشتند که قشنگ یاد گرفتند چگونه برای سالهای ديگر عمر این ضحاک زمان را بیشتر نیز گردانند. قتل عزیزی را دیدم که همین باصطلاح صاحبان احزاب و مثلا مبارزین با جمهوری اسلامی با سکوت خویش و با نخ چرخانی تیم مصدقی و توده ای مهر تاییدی بر خزعبلات کیهان نهادند... من و درد من و واقعیتی که در جان دلم هست نمی تواند ساحل امن نشينان دفتر و دستک درست کن را ببیند و قبول داشته باشد جمهوری اسلامی را مشتی آخوند می چرخانند و بس.... زخم و عتاب و شداد بازجو را دیدم دست درازی ناشر و وزیر ارشاد را دیدم و بدتر از همه تهديد ها مسخره بازي ایرانی نمایان البته " اپوزیسیون فعال" در خارج را این چند سال شاهدش هستم..... مدتی پيش دل رنجه از این همه شیادی براي بودن در کنار دوستان جوانم شوق حرکت به ایران را داشتم و تصور می کردم آخرین تلاش را نیز صورت بده. وارد جمع آفت زده همین ایرانیان در خارج نشين شو و مگر این تنۀ به خواب رفته را به حرکتی آوری ... دیدم چنان تارهای عنکبوتی ناگسستنی تنیده شده که شیادان البته در لباس احترام و زبان ریزی نسبت به نویسنده آزاده آن سرزمین سرت را با پنبه می برند... دیدم اینها برای برنامه و کار دیگری اینجا گسيل گشته اند و در پي نگاهداري و داربست صفتی از دست درازی به منافع و شعور مردم ایران سالهاست ارتزاقی برای خویش ساخته اند و اگر از تلویزیون خودشان و در میان جمع خودشان بروی و نوشته قبله عالم گشته شان چون عباس آقای میلانی را بخوانی که ای جماعت حالیتان هست چه می گوید یکباره عقربه ها می چرخد و از ترس در رفتن تاري از این شبکه جهل و ریا سن زیاد کردگان صادراتی گسیل می شوند تا مبادا بر اعتبار نداشته امثال چنین افرادی لطمه ای وارد شود.... دیدم و چشیدم زهر جامعه ای که بجاي خواندن پرسیدن با به به گفتن دیگران مقلد وار گسیل می شوند و امر بر خودشان مشتبه نیز مي شود....
سخن را کوتاه کنم... امروز هم که می بینم تارنماهای گوناگون شده اند بلندگو جنایتکارانی چون گنجی کروبی و موسوی ... آهي می کشم که وای از عوام مدعی اندیشه و خرد...

بازي خاتمی را یادتان رفت؛ نوشته های مشق سیاه کنی اکبر گنجی را يادتان رفت؟ یادتان رفت سر تاسر این رج زدنها برای من ِ پدر کشته پاسخی و نه اشاره ای نیافتم که رهگشا به بازیگران اين جنایت باشد مگر یک حقیقت که همه گسيل اند که مبادا بازی از دست رژیم بدر افتد و چه بهتر که فردی از خودی هايشان البته به افشاگریها بپردازد! افشاگری شاید برای شمای دل خوش کرده جاي امن نشسته بود برای من نبود. و همین شماها بودید که در بوق و کرنا از بازجوي جواز روزنامه گرفته گاندی مسلمان ساختید! نویسنده زندانی ساختید مگر جنایات فراموش شود... و امروز نیز با انتشار مشق سیاه کروبی به جای بيان آنچه این جنایتکار کرد و گفت در همان البته مجلس اش! به پخش این مشق سياه ها دل خوش کنید و در بوق و کرنا باز بدمید که به به اينها به جان هم افتاده اند و افشا گري می کنند.....

بیدار نمی خواهید شوید میل خودتان اما با دو سه بلندگو قرق کردن نه من را و نه ديگر دلسوختگان را نمی توانید رنگ کنید.... امروز سه بار متن همین باصطلاح افشاگری را خواندم و باز خواندم... چه نکته اي پنهان بود که روشن شده بود؟؟؟ عینا نامه نوشتن از آن البته استاد ! شفا بگیر تا سروش که انگار مد روز شده و حالا که بایست بت اعظم فرو ریزد راه تغذیه بت زادگان مبادا بهم خورد و از قافله سودجویان قدمي عقب بمانند! بعد هم خبر مي آید آی مردم چه نشسته اید جان خانواده رفسنجانی در خطر است! فرزندان سروش در خطرند! و یکباره مي بینی عجب فرزند خلف دباغ که ملقب به فلسفه اخلاق!! نیز گشته حالا سفره های افطاری اش کمکی با مشکل روبرو شده!! آي مردم من که مردم شما حالیتان هست؟

پرسیدید راستی وقتی خمینی مرد دیگر چه نيازی به ولی فقیه ديگر بود؟ پرسیدید کروبی مسئول کشتار جوانان به نام جنگ البته مقدس را چگونه دارند رنگش می کنند و به عنوان افشاگر به خوردتان مي دهند؟ آی بینوا مردم که در سانسور و خفقان هستند و بدا به ساحل امن نشینان رهبر تراش تقلبی.
با اژدیهاکي که از بدنۀ خودش برایتان همه رقم البته مخالف نما ساخته هست دیگر این بازی تکراری را لطف کنید و اجرا کننده اش نگردید.

بر کشندگان پدر و رقصندگان بر خونش و موازی تراشان داربست جمهوري اسلامی لحظه ای آرام نخواهم گرفت

سایۀ سعیدی سیرجانی

مشکین قلم؟

2009-09-09T09:07:00.001-07:00

ماندم چه عنوانی بر این چند خط بگذارم دیدم از هذیانهای سروش البته متفکر اسلامی نام نهاده شده توسط مجله تایمز لندن تا مهاجران خو کرده به حقوق بازنشستگی و فرش قرمز انداز درگیر البته با کار فرهنگی فاصله ای نیست! تثبیت مینی مالیستی سی سال به رضا خو کردگی قومی "جزیه پرداز"...همانا دو سر عبای این نکبت هزار وچهارصد و اندی ساله را همینها نگاه داشته اند مبادا " بیداری" ای رقم خورد و عوام کالانعام به یاد آنچه که در بالاخانه بکر و ناب محمدی! گشته نگاه داشته اند افتند و موارد مصرف غیر تعبدی اش....بگذریم. می خواستم از شاهکار البته هنری ناب ِ البته " ایرانیان" در خارج مقیم گشته بگویم. شاهرخ مشکین قلم. سخن را کوتاه کنم که خود بخوان روزگارِ تلخمان را. این صحنه مبادا یاد حرکات جوانک خردسال در فیلم و کتاب بادبادک ران بیاندازدتان که برای ذوق هیجانی طالبان به افغان زده لذت از صافی اسلامی گشته را رقم می زد.. که چه نشسته ایم که امریکا کجا و افغانستان کجا... همان فاطمه سلطانهای فی فی گشته سفره انداز لس آنجلس طی الطریق نموده اند و اصلا اقیانوس و تاریخ و زمان را در ایمان ناب عهد صغر جا انداخته شان کوچکترین خللی وارد ننموده و همان حرکات را یک روز با نذر و نیاز ادامه داده اند ، وقت البته شریفشان را روزی به تشییع "اسلامی گشته بنیاد ایمانی" پیکر بی جان از مسلمانی گریزانی صرف نموده اند و روزگاری درد " واجوانک مسلمان در یوسی ال اِ یشان" تلویزیونهای لاریجانی را پر صدا نمود... یکباره درد سبز بازی خواب شب و راحت روز را ازشان درربود و به جنگ شیر و خورشید به بهانه البته جنبش سبز موسوی! پرداختند ... تا امروز که جواز " اسلامی" رقص البته هنرمند "ایرانی " شان که از خسرو و شیرین و گردآفرید آغاز کرده بود را بعد از گذشت کوته زمانی خیس خوردن در بنیادهای البته " فرهنگی" رو نما می گردانند!چشم و دل عوام کالانعام سانفرانسیسکو نشین البته " ایرانی" روشن! که یک روز بی تفاوت از سخنرانی نماینده رفسنجانی هستند و چند شب بعدش یکپارچه متحد البته برای " ایران" می شوند و باز چند شب بعد فراموشکار بازی ها شوق زدۀ دیدار جوانان مستان خوان البته " ممنوع البرنامه در ایران" اما راحت جواز خروج گرفته می شوند و حسن ختام یا باب الافتتاح بازی دیگر همین شنبه دارند به نظاره رقصنده ای می روند که همین چند روز پیش در لس آنجلس به صوت اذان می رقصید!چقدر دو رویی چقدر وسط زمین و آسمان در جا زدن و چه اندازه بی هویتی. چه با پشتکار قوم اسلام عزیز در کار است که با میل و رغبت مسلمان گشتگی البته " هنرمندان" را جلوی چشمانتان بیاورد که یادتان رود جزیه چه هست و چه ها بر از این اسلام بر ایران چنگ انداخته سیرگشتگان می گذرد....دوستان مقیم سانفرانسیسکو و هموطنانی که دلخوش مرکز فرهنگی ایرانی راه انداخته شده اید این بلای "از دست دادن حس شنوایی دیداری بویایی " را به چه بهانه ایی می خواهید توجیه کنید؟ دسترسی به تلویزیونهای لاجوردی سنگر گرفته در لس آنجلس که برایتان آسان است، یوتیوب هم لبریز از این صحنه هاست... جز نام ایرانی اجراهای رقص این البته هنرمند کدام قسمت حرکات "ایرانی" بود؟ کدام حرکت البته گردآفرید " سالسا حرکات" ایرانی بود؟ کدام توجیهی را برای این حرکات با اذان دارید جز هر آنچه بنیاد البته ایمان می دهد را بخورید و دلمشغول تشویق البته " هنر ایرانی" خود را بکنید...یادمان باشد اگر رییس جمهوری تازه امریکا آمد و یادی از "خیام" کرد مبادا این تصویر خام در ذهن متبادر شود که آنچه دکان مسلمانی است را خیام شکسته.... اگر قرار است به نام خیام برنامه ای اجرا شود حتما بایست از صافی کنترل و نظارات وزارت ارشاد حی و حاضر در خاک پاک البته شیطان بزرگ صورت گیرد. آنهم دیگر با جواز احترام از نوع " کیهان هوایی، اطلاعات برای ایرانیان خارج از کشور" به البته اسلام عزیز!یادم هست سال هزار وسیصد و هفتاد بود و آقای علی تجویدی سر پیری و معرکه گیری راه انداخت. نوار صدایش را آورد که دارد قرآن را با صوت می خواند... پدر تا همان دقیقه نخست را شنید بر او شورید که تجویدی این حرکات چیست؟ آن هم در این روزگار ... دنبال چه جواز گرفتنی هستی که اینگونه کارنامه هنری خودت را خراب می کنی....... و می بینم همین داستان تکرار و باز تکرار می شود انگار نه انگار ایرانیان به میل و رضا اسلام نیاوردند. انگار نه انگار از خون مردمان گرگان جماعت سر بر آسیاب نچرخاندند... انگار نه انگار این سی سال همان بلا تکرار نشد... بس است این ریا. اسلام دست دراز به جان و مال و فرهنگ ایران شد. روحیه ایرانی بود که این همه سال با شیخ و زاهد درافتاد. دریغ و درد که از ریشه جداماندگان مدعی "ایرانی" بودن سرگرم رواج این دست درازی به نام فرهنگ اسلام هستند. کدام " فرهنگی" را اسلام داشته که من ایرانی از آن بی خبرم..... دوستان سانفرانسیسکو نشین حواستان هست؟

برنامه ای هفتگی در رادیو طلوع

2009-09-03T22:23:00.000-07:00

دوستان؛ هموطنان

پنجشنبه شبها به وقت تهران از ساعت ده ونیم تا یازده و نیم

میز گردی یک ساعته

در رادیو طلوع

www.tolooradio.com

برنامه آمد انجام شود که سرور را قطع کردند!

هنوز تاریخ و زمان روشن نیست مگر سرور مطمئن پیدا شود

اعتبار تاریخ روزگار ما

2009-08-25T10:46:00.000-07:00

حضور دو بانو، به پاس دوستی و مهر اعتبار تاریخ این روزگار ماست:

http://www.youtube.com/watch?v=Nyap7PGhFBM

نوشته ای از مهشید امیرشاهی

2009-08-15T15:40:00.000-07:00

کاروان اکبر

نوشتهٌ مهشید امیرشاهی

(این مقاله برای سایت ایران لیبرال نوشته شده است و نقل آن فقط با ذکر منبع و نشانی آزاد است.)

من گاه از خودم می پرسم چگونه می شود مردمی که درسی خوانده اند و انتظار می رود هرّ را از برّ تشخیص دهند، دنبال آدمی کم مایه به راه می افتند و نه فقط بر خطاهایش چشم می پوشند، به او میدان جولان هم می دهند؟ مثال خمینی را نمی زنم چون هم زیاده روشن است و هم تکرار مصائبش زیاده دردناک. مثال کوچک تری را نقل می کنم:
وقتی جلال آل احمد، آخوند زادۀ طالقانی، از ده به شهر آمد و عرق خور شد، عده ای این مطلب را به حساب آزادگی و شعور اجتماعیش گذاشتند. کسی هم به روی خود نیاورد که پدر ملایش این حضرت را به عراق عرب فرستاد تا منبر نشین شود، اما حضرتش از نیمه راه برگشت و دید توده ای بازی در تهران سهل تر از عربی یاد گرفتن در نجف است. هنگامی که میان چند صاحب فکر سیاسی در زمرۀ انشعابیون بُر خورد، گروهی این موضوع رابه حساب آزادیخواهی و شعور سیاسیش گذاشتند. کسی هم متعرض این نکته نشد که حزب توده گرچه شهرتکی برای او به عنوان قلم زن دست و پا کرده بود ولی متفکر سیاسی نمی شناختش وگرنه او هم آماج دشنام هایی می شد که نثار خلیل ملکی و انور خامه ای شد.
در نتیجه جمعی، که در میانشان درس خوانده کم نبود، آل احمد را به عنوان مخالف رژیم جلو انداختند، باد در آستینش کردند، در محافل دانشگاهی زبانش شدند و پشتش سینه زدند. حتی رجوع این مرد به اصل آخوندیش و یا کج فهمی های بارزش از مسائل سیاسی سبب نشد که "سینه زنان" در بارۀ نسبت شعوری که به او داده بودند تجدید نظری کنند. حتی کمتر کسی به عیوب نوشته هایش پرداخت یا به غلط های ترجمه اش. اوضاع بر همین منوال بود تا انقلاب...

از بخت بد تاریخ مکرر شده است و گویا حالا نوبت اکبر گنجی است که پس از سال ها خدمت صادقانه به جمهوری اسلامی چند سالی است مخالف خوان شده است و جلو دار سینه زنان حرفه ای که گنده اش می کنند و هندوانه زیر بغلش می گذارند. منصفانه در اینجا باید اضافه کنم، گرچه ندانستن زبان و کمی دانش از وجوه مشترک اکبر گنجی و جلال آل احمد است، مقایسه این دو شأنی به اولی می دهد که سزاوارش نیست.
من در این نوشته طبعاً قصد انتقاد از اکبر گنجی را ندارم که روزنامه نگاری است با تحصیلات ناچیز و موقعیتش را مدیون مصیبت دیدگی و اعتصاب غذا و البته تبلیغاتی ست که در همه جا برایش انجام گرفته است. شبهه ای هم در باب توان تحلیل گری او ندارم تا جایی برای گله باقی باشد. انتقاد من در اینجا متوجه کسانی است که سبب شده اند گنجی را یابو چنان بردارد که از تعیین نوع پرچم تا تعریف جنایت علیه بشریت را یک تنه بر عهده بگیرد بی آنکه اطلاع تاریخی در بارۀ اولی داشته باشد یا سواد حقوقی در مورد آخری. ایراد به کسانی وارد است که از او نماد مخالفت با رژیمی را ساخته اند که در واقع نمی خواهد عوضش کند، به ذات اسلامیش دلبسته است، خمینی اش را قبول دارد و ادعایش "ساختن دمکراسی است از پائین"! (بدون در دست داشتن دولت!) شکایت من از دانشگاهیان و روشنفکران سیاسی ساکن امریکاست است، که مترجم و بازاریاب و مدیر روابط عمومیش شده اند و حرف هایش را به ایرانی و فرنگی می قبولانند.
اکبر گنجی اخیراً دست به نامه نگاری با صاحب منصبان جهانی گذاشته است با سرعتی که می تواند مایۀ رشک رقعه نویسان حرفه ای مسجد شاه باشد! من به دو نامۀ اخیر او اشاره می کنم: یکی خطاب به کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (با امضاهای ایرانی)، دیگری خطاب به دبیر کل این سازمان (با امضاهای فرنگی). در نامۀ اول یک ادعای محوری وجود دارد: «... امضا کنندگان ...، کارنامهٌ زمامداران سیاسی ایران را مصداق روشن جنایت علیه بشریت» می دانند؛ و دو تقاضا: به احمدی نژاد اجازۀ ورود به مجمع عمومی سازمان ملل داده نشود، و «شورا[ی امنیت] پروندهٌ سران رژیم را به عنوان "جنایت علیه بشریت" ... به دادگاه بین المللی کیفری ارسال نماید.»
مشکلات کار روشن است – آنچه روشن نیست این است که چگونه این مشکلات از دید امضا کنندگان پنهان مانده است:
اول اینکه جنایات حکومت اسلامی بر تعاریف موجود و معمول از "جنایت علیه بشریت" به آسانی منطبق نیست. احتمالاً تنها جنایات رژیم که با این اتهام می تواند محکمه پسند باشد آزار مستمر بهائیان است و کشتار زندانیان سیاسی در سال شصت و هفت، که هم جمعی است و هم به طور سیستماتیک و به دلایل مذهبی یا ایدئولوژیک انجام گرفته است. اما لابد نامه نگار خوش ندارد به آنها بپردازد چون هر دو به زمان خمینی و دستورات خمینی برمیگردد. در ضمن اصرار به اینکه با برچسب "جنایت علیه بشریت" به چند سردمدار جمهوری اسلامی حمله شود هم ظاهراً برای این است که عنوان پر طمطراق است و دهن پر کن، وگرنه جنایات دیگر رژیم هم در حد دعوای موجر و مستأجر یا اختلافات خانوادگی قلمداد نمی شود – هم چشمگیر است و هم قابل تعقیب. ولی بسیاری (مثل آقای گنجی) این عبارت را به نیت تأثیر گذاری به کار می برند و چنان نا به جا (مثل نامۀ مورد بحث) که اصل قضیه در معرض لوث شدن قرار می گیرد.
دیگر اینکه راه ندادن یک رئیس دولت به سازمانی جهانی که کشورش در آن عضویت دارد و به رسمیت هم شناخته شده است چه مفهومی دارد؟ مگر سازمان ملل "دیسکوتک" یا کلوب گلف است که به تصمیم دبیر کل هر کس را خواستند راه بدهند و هرکس را نخواستند نه؟ راه ندادن به احمدی نژاد مستلزم این است که ایران را از عضویت در سازمان ملل خلع کنند. این کار نه فقط آسان نیست، فایده اش هم نامعلوم است. گیریم چنین کاری انجام شود – کمکی به مردم ایران می کند؟
تقاضای احالهٌ پرونده به دادگاه بین المللی کیفری، ظاهراً از محکومیت عمرالبشیر الهام گرفته شده است که متأخرتر از آن است که نیاز به توضیح مفصل داشته باشد، فقط به اختصار یادآوری می کنم که حتی در مورد سودان، که وزنه ای به سنگینی ایران نیست، داستان اعلام جرم، هم در ابتدا در محافل حقوقی بین المللی واکنش هایی برانگیخت، و هم در نهایت گرچه جنجال به پا کرد ولی نتیجه ای نداد.
در جایی از این نامه آمده است: «از جهانیان و سازمان های بین المللی می خواهیم که از حقوق انسانی مردم ایران دفاع کنند». مقصود از این دفاع چیست؟ می توان از جهانیان و سازمان های بین المللی خواست از مبارزۀ مردم ایران پشتیبانی کنند ولی دفاع از حقوق آنها یعنی چه؟ اگر مقصود احقاق حق است این امر فقط بر عهدۀ خود ایرانیان است. اگر ما مدعی هستیم که صاحب حق حاکمیتیم می بایست مسئولیتی را نیز که با این حق همراه است بپذیریم. غرض از این حرف ها ظاهراً دخالت نیروی نظامی از خارج هم نیست – چون امضا کنندگان نامه در ابتدای متن سنگشان را واکنده اند که با حملهٌ نظامی مخالفند – پس لابد طالب قیمومتند، منتها این بار به دنبال قیّم فرنگی می گردند تا شیک تر از خامنه ای باشد!
این طور به نظر می رسد که انگیزهٌ نگارش نامه این توّهم است که مشکل وجود نظام اسلامی را می توان با تظلّم و در دادگاه حل کرد. خیلی صریح باید تذکر داد که خیر، چنین چیزی ممکن نیست. ایران نیاز به تغییر نظام سیاسی دارد و تغییر نظام سیاسی هر کشور کار مردم آن است نه کار دادگاه و محکمه.
برویم سر نامۀ دوم تا خوانندگان تصور نکنند آن نوع ساده لوحی که اسباب دلمشغولی من است در انحصار ایرانیان است. در اینجا عده ای از صاحب نامان جهانی بر متن پیشنهادی گنجی صحه گذاشته اند ولی دقتشان در خواندن متن بیش از گروه اول نبوده است. امضا کنندگان این نامه، که خطاب به دبیر کل سازمان ملل متحد است، خواستار «تشکیل یک کمیتۀ حقیقت یاب به منظور بررسی فرایند رأی گیری، شمارش آرا و اعلام نتایج موارد تقلب و دستکاری در آراء مردم» شده اند. ولی چند خواست بلافاصله شان اینهاست: «اعمال فشار به دولت ایران جهت ابطال انتخابات تقلبی... [اعمال فشار به دولت] برای برگزاری انتخابات آزاد ...[اعمال فشار به دولت برای] به رسمیت شناختن حق مردم...در اعتراض... به نتایج انتخابات اخیر... به رسمیت نشناختن دولت کودتایی احمدی نژاد...»
در اینجا باید پرسید پس علت وجودی کمیتۀ حقیقت یاب چیست؟ چون متقاضیان کمیته با خواست های بعدی نشان می دهند که کل حقیقت را خود در چنگال دارند، از حالا تصمیم گرفته اند که این کمیته به چه «حقایقی» باید برسد بنابراین بهتر است خودشان بی واسطه اقدام کنند! به علاوه این «فشار»ی که می گویند باید بر رژیم وارد شود از چه طریقی است؟ جنگ نیست، تحریم هم نیست – بسیار خوب، چیست؟ خامنه ای را بخوابانند و فلکش کنند؟ یا احمدی نژاد را وادارند صد بار بنویسد: «غلط کردم»؟....
در ابتدای مقاله گفتم مشکل اصلی این نیست که چرا چنین مطالب سستی از طرف اکبر گنجی منتشر شده است. از این قبیل نوشته ها ماهی چند عدد از سوی گروه های مختلف ایرانی پخش می شود و محل اعتنا هم نیست. آنچه در این مورد مهم است این است که چگونه مردمی که از آنها توقع دقّت و اطلاع می رود، ناگهان زیر چنین متونی را، گویی نخوانده، امضا می کنند. نکته قابل تأمل فقط همین است – چون نه تنها اصولاً این امر منطقی به نظر نمی رسد، مایهٌ نگرانی نیز هست – چون ردی از همان نوع عوامگرایی را بر خود دارد که در انقلاب پنجاه و هفت از روشنفکران مملکت دیدیم و ثمره اش را چشیدیم.

برای آگاهی هموطنان

2009-08-13T21:27:00.000-07:00

جلسه استماع در کمیته روابط خارجی کنگره، 22 ژولای 2009-08-09

موضوع: ناآرامی های ایران و سیاست های ایالات متحده

سخنرانان: عباس میلانی، کریم سجاد پور، سوزان مالونی، مایکل روبین، پاتریک کلاسون

http://www.carnegieendowment.org/files/0722_transcript_sadjadpour_hearing.pdf

خشت اول چون نهد معمار کج...

2009-08-13T21:26:00.001-07:00

این روزهای خودنمایان بلندگوبدست برای هر گونه کنترل نمودن شکستِ در سدِ خفقان مردم با مظهر اپوزیسیون تراشی ها آغاز گشت ...این میان دلسوزی آدمخواران چند دهۀ تاریخ سرزمینمان بهتر بگویم "چگین ها" که امروزه با شیادی قصد غصب البته انقلابی همه صداهای مخالف را دارند عجیب یاد صحبتهای هندوی پیر را برایم زنده نمود. این گفته ها را از مقالۀ " با طوطیان هند" در کتاب " ای کوته آستینان" نوشته علی اکبر سعیدی سیرجانی برایتان نقل می کنم:

... چندر پیر با حوصله پرحرفی هایم را تحمل می کند و پس از پایان گرفتن توضیحاتم سئوال تازه ای مطرح می کند بمراتب بدیهی تر از سئوال نخستین که:-بفرمایید ببینم بعد از انقلابی که در کشور شما به نتیجه رسید، آیا ملت انقلابی و زمامداران فعلی به فکر تهیه قوانین باب طبع جامعه افتاده اند یا خیر؟جوابش معلوم است که البته، و در همان سال اول مجلس قانونگزاری تشکیل دادند و هم اکنون قوانین مصوب مجلس اسلامی بر کران تا کران ایران حاکم است.پیر هندو با شنیدن این اعتراف، بار دیگر سری به علامت تصدیق فرو می آورد و می پرسد:- خوب، اگر درین حال و هوایی که مملکت قانون دارد، آنهم قانونی مورد قبول قاطبۀ مردم و کسانی که بر سر کارند که به اجرای دقیق آن قانون متعدند، اگر مقام مسئولی پیدا شد و خطاب به گروهی که بخشنامه هایش را نپذیرفته اند، بجای استفاده از قوانین مصوب مملکت و استمداد از مسئولان اجرای قانون و دستگاه قضایی کشور،به تهدید پرداخت که از مردم خواهد خواست تا انقلابی رفتار کنند و دخل معترضان را بیاورند، معنی اش جز این است که کاری با قوانین و دستگاههای اجرایی ندارد، آنها را نامناسب و بی خاصیت می داند و خلق را به طغیان و قیام می خواند؟>چاره ای جز تصدیق ندارم، اما سئوالم این است که کدامین مقامی بدین حربه متوسل شده است. پیرمرد قطعه ای از روزنامه ای فارسی از کیف بغلی اش بیرون می کشد و پیش چشمم می گیرد، که بخوان و ببین وزیربهداری دولت جمهوری اسلامی ایران چگونه طبیبان کشورتان را تهدید کرده است که از ملت خواهد خواست تا انقلابی با آنان رفتار کنند.ماجرا مربوط است به مصاحبه وزیر قبلی بهداری درسال گذشته، ظاهرا جناب وزیر دستورالعملی به پزشکان داده است و تنی چند از چشم سفیدان و خیره سران این فرقه غرولندی کرده اند و وزیر عصبی مزاج برآشفته است که اگر چنان نکنند خلایق را دعوت به اقدامی انقلابی خواهد کرد. موضوع در نظر من عادی تر و ساده تر از آن است که محل اعتنایی باشد، اما مرد هندو سفت و سخت مته را روی خشخاش گذاشته است و اصرار دارد که: این عبارت یعنی مردم را به قانون شکنی دعوت کردن و قیام علیه حکومت و درهم ریختن نظام حاکم. و با استشهاد به مطالب بی اهمیتی از این دست قصد انتقامی دارد که شش سالی پیش از این بمناسبتی گفته بودم "شما هندی ها مردم عجیب و غریبی هستید، همه تان مظهرالعجایبید"، و اینک دم گرفته است که:- شما ایرانی ها مظهرالعجایبید، علمای طراز اول مذهبتان پیشوای مشروطه خواهی می شوند و هوادار نظام قانونگزاری به شیوۀ فرنگ، در میدان مرکزی پایتختتان همدستان مرد مجهول الهویۀ خارج از مذهبی اعلم علمای زمان را بردار می کشند و جماعتی از به اصطلاح شیعیان پای دارش هلهله می کنند. فرزند همین مجتهدی که در راه نگهداری نظام شریعت سرباخت، هوادار دوآتشۀ مشروطه و آزادی می شود، و فرزند او غلم ِ الحاد کمونیستی برمی دارد. هنرمند موسیقی دانتان رییس شکنجه گران عهد رضاشاهی است و مطبوعترین خوانندۀ روزگارتان عضو ساواک آریامهری. جلاد بیرحمی که در رژیم شاهنشاهیتان سالها رییس ساواک و عامل مستقیم خفقان و استبداد بوده است از فرستندۀ عراقی مردم را به آزادی خواهی و قیام علیه استبداد دعوت می کند، و علیامخدره ای که مظهر قساوت و توطئه و جنایت است در مجمع حقوق بشر به حال ستم دیدگان و در کند و زنجیر پوسیدگان اشک همدردی می ریزد و مرشد آزادی خواهی و مبارزِ با استبدادتان زیر لایحۀ امنیت اجتماعی امضاء می گذارد. جوانانی که در کشور اسلامی خودتان درس خوانده اند رها از قیود مذهبی به هزار فسق و فجور آلوده می شوند و پسر بچه هایی که به آمریکا می فرستید پس از ده بیست سالی اقامت در دیار کفر به صورت مسلمانهای دوآتشه ای برمی گردند آنهم با چه خجت دینی و تعصب مذهبی. آستین پاره های یقه چرکینتان خسم سوسیالیسم اند و شاهزاده های سرمایه دارِ غرق ناز و نعمتتان هوادار کمونیسم. طلبۀ از تجف آمده تان فکلی دوآتشه می شود و مهندس الکترونیک خوانده تان مبلغ مذهبی . نویستذه آزادی خواهتان مأمور سانسور جراید از آب درمی آید و سرگروهبانتان نویسندۀ پژوهشگر آزادی خواه، و بالاخره از همه مضحک تر و حیرت انگیزتر اینکه در بحبوحۀ عربده جوییهای فرمانروای غراق و هجوم عراقیان بر شهرهای جنوبی کشورتان و لگذکوبِ اجساد قطغه قطعۀ هموطنان خوزستانیان، در ناف روزهایی که خون غیرت باید در عروق هر ایرانی بجوشد، دوآتشه ترین ناسیونالیستهایتان سایه نشین عطفِ دامن همین دیکتاتور عراق می شود و از همان رادیویی میهن پرستان ایرانی را به طغیان و قیام می خواند که شب و روز گویندگان عربش عربدۀ قادسیۀ صدام می کشند و نژاد ایرانی را مجوس و پست و فرمایه می خوانند. شما ایرانیها مظهر العجایبید یا ما هندیها؟ بله، صاحب؟پیر هندو به خیال خودش نقطه ضعفی پیدا کرده است و بی آنکه نفسی تازه کند دم گرفته است که: سعیدی صاحب، انصاف کجا رفته است ما هندیها مظهرالعجایبیم یا شما ایرانیها که یک روز " رییس و مجلس و فایده" را تبدیل به "فرنشین و کنگاشستان و هوده" می کنید و روزی دیگر دانشجویان رشته های فیزیک و ریاضی را به خواندن قصاید امروالقیس و متنّبی وا می دارید. ما مظهرالعجایبیم یا شما ملتی که با همان شور و ولعی به تماشای صحنۀ کذایی جشن هنر در خیابان زند شیراز هجوم می برید که برای تماشای مراسم سنگسار کردن زناکاران در شهر کرمان. ما مظهرالعجایبیم یا شما که هر سی سال یک بار جشن نوروز و عزای عاشورایتان قاطی می شود، ما مظهرالعحایبیم یا شما مردمی که در کاخهای هوس انگیز مصادره ای وِرد زهد و تقوی گرفته اید، ما مظهرالعجایبیم یا شما امّتی که فیلسوق سرشناستان در پاسخ حریف به قسم قرآن متوسل می شود که هر چه دربارۀ هگل گفت مزخرف است. ما مظهرالجایبیم یا شما ملتی که از ولایت طوستان هم امام غزالی بیرون می دهید و هم فردوسی. ما مظهرالعجایبیم یا شما مردمی که جوانانتان در فاصله ای کمتر از یک سال از دانسینگ ها به مجالس تعزیه رو می کنند و بجای پپسی و کوکا شربت شهادت می نوشند. ما مظهرالعجایبیم یا شما ملتی که از یکسو دانشمندان و متخصصانتان آوارۀ اقالیم غربتند و استقلال فرهنگیتان گوش عالم را کر کرده است. قبول کن دوست عزیز که شما مظهرالعجایبید نه ما هندیها. ...

سه نوشته و یک سروده:ازشکوه میرزادگی، الاهه بقراط،حسن داعی وهادی خرسندی

2009-08-13T14:04:00.000-07:00

برگرفته از:
www.iranbbb.org
و

www.asgharagha.com

چند سوال از اکبر گنجی
نوشته: حسن داعی
اکبر گنجی در مقاله جدید خود و با لحنی آمرانه خطاب به هموطنان خارج از کشور میگوید: "از همین لحظه به طور شفاف و به صراحت تمام اعلام می کنیم: اول- شعار کمپین "جنایت علیه بشریت" به شرح زیر است: جنگ؟ نه. تحریم اقتصادی؟ نه. محاکمه ی سران رژیم به جرم "جنایت علیه بشریت" ؟ آری. دوم- نماد کمپین "جنایت علیه بشریت"، سبز سبز است و ما هیچ پرچمی، جز نماد سبز بالا نخواهیم برد."1
در اینجا چند سوال ساده که به ذهن من و بسیاری دیگر از هموطنان رسیده را فهرست وار بیان میکنم تا درصورتیکه ایشان ضرورتی به پاسخگوئی دید، اقدام فرمایند:
• منظور اکبر گنجی از "کمپین جنایت علیه بشریت" کدام است و رابطه آن با جنبش سبز در خارج و داخل چیست؟ به بیان دیگر، ایشان دقیقا سخنگوی کدام جریان و کدام دسته از ایرانیان است؟ پاسخ به این سوال از این جهت ضروری است که در جریان اعتصاب غذای نیویورک که به ابتکار گنجی و دوستانش برگزار شد، حمید دباشی یکی از سخنگویان این حرکت، در مصاحبه روز 22 جولای با بی بی سی گفت: "ما به نمایندگی از طرف همه ایرانیان خارج از کشور در اینجا هستیم.... مردم ایران از اوباما هیچ توقعی ندارند جز اینکه فقط ناظر باشه."2چه کسی به ایشان یا حمید دباشی اجازه نمایندگی از طرف همه ایرانیان خارج از کشور را داده و مردم ایران به چه طریق درخواست خود برای بیطرفی اوباما را به ایشان اطلاع داده اند؟
اکبر گنجی در مصاحبه ایکه دو روز پیش با یکی از تلویزیون های چپ آمریکا بنام Democracy Now داشت، ضمن اشاره به کمپین جدید خود و اعتصاب غذای نیویورک، با تحریم اقتصادی مخالفت کرد. بلافاصله پس از این مصاحبه، سایت وابسته به تریتا پارسی، با تیتر درشت نوشت: "اکبر گنجی: اپوزیسیون مخالف تحریم است"3
آیا اکبر گنجی سخنگوی اپوزیسیون جمهوری اسلامی است؟ اگر گنجی خود را نماینده جنبش سبز در خارج از کشور میداند، مشکل بازهم بیشتر میشود. همانظور که میدانیم، محسن مخملباف به نمایندگی از طرف میرحسین موسوی در پارلمان اروپا سخنرانی کرد و از غرب خواست تا جمهوری اسلامی را هم تحریم سیاسی و هم تحریم اقتصادی کند. بنابراین، مواضع گنجی با مخملباف از زمین تا آسمان متفاوت است. بنابراین باید پرسید که ایشان سخنگوی چه کسی در خارج از کشور است؟
اگر میزان شرکت کنندگان در اعتصاب غذای نیویورک را معیار سنجش قرار دهیم، با وجود دهها اعلامیه و بیانیه و با اینکه هنرمندان محبوب ایرانی نیز درآن حضور یافته و برخی از ستارگان هالیوود نیز ازآن حمایت کردند، کل شرکت کنندگان در این گردهم آئی از چند صد نفر تجاوز نمی کرد. تعداد خبرنگاران و نمایندگان رسانه هائی که برای پوشش این حرکت در این سه روز به محل اعتصاب آمدند، بیشتر از تعداد کسانی بود که یا اعلامیه اعتصاب غذا را امضاء کرده یا از آن حمایت کرده بودند. آیا این محبوبیت ناچیز در میان ایرانیان خارج از کشور به اکبر گنجی جسارت بیاناتی چنین آمرانه و بازی کردن نقش سخنگوی ایرانیان خارج از کشور را میدهد؟ ناگفته نماند که محبوبیت گنجی در میان روشنفکران بین المللی بسیار بیشتر از مقبولیت ایشان در میان ایرانیان است.
• ایشان در نامه خود به سازمان ملل و در مقالات و سخنرانی های مکرر، بارها و بارها از جنایات این حکومت سخن گفته اند. شهرت اولیه اکبر گنجی نیز بخاطر شهامت ایشان در افشاگری علیه هاشمی رفسنجانی بود. اگر گنجی روزی بعنوان شاهد یا شاکی در مقابل دادگاه بین المللی قرار گرفت تا علیه جنایات حکومت ایران سخن گوید، آیا حاضر است در مورد جنایات دهه اول انقلاب که سیاه ترین دوران جمهوری اسلامی است سخنی بر زبان آورد؟
در اینصورت، آیا بهتر نیست که قبل از رسیدن به دادگاه فرضی که سالها از آن فاصله داریم، اکبر گنجی یکبار برای همیشه در مورد این بخش از جنایات رژیم ایران سخن گوید و در مورد نقش روح الله خمینی، دوستان دوم خردادی خویش و بخصوص نقش خودش در این جنایات مخوف سخن گوید؟ آیا مردم ایران محرم تر از قضات دادگاه بین المللی نیستند؟ آیا می توان نقش رهبری جنبش را بازی کرد و گذشته خود و دوستان خود را از مردم پنهان نمود؟ آیا میتوان بعنوان شاکی در این دادگاه حضور یافت ولی در بخش هائی از این جنایات شریک بود؟ کمترین انتظار از گنجی این است که ایشان ضمن بازگشائی دوران سیاه دهه شصت، به نقش مستقیم خود و دوستانش اعتراف کرده و از قربانیان این دوره وحشت و ترور (نسل های کنونی و آینده مردم ایران و همچنین مردم منطقه خاورمیانه و جهان اسلام و همه ساکنان کره خاکی که از بنیادگرائی و تروریسم این حکومت صدمه دیده اند) طلب بخشش نماید.
• اکبر گنجی با تحریم اقتصادی علیه حکومت ایران مخالف است. این عقیده ایشان است و برخی دیگر از هموطنان نیز با ایشان هم عقیده اند. آیا ایشان فقط با تحریم اقتصادی مخالف است یا با دادن امتیاز از طرف غرب به حکومت آخوندی نیز مخالفت میکند؟ خود ایشان در سخنرانی معروف خود در شورای روابط خارجی آمریکا، از غرب خواست که برای حل مسئله اتمی، جمهوری اسلامی دست از غنی سازی بردارد و در مقابل، غرب نیز تضمین های امنیتی به جمهوری اسلامی بدهد.4 منظور ایشان از این تضمین ها چیست؟ آیا این امتیاز دادن به جمهوری اسلامی نیست؟ کدامیک بدتر است، تحریم های نفتی که سختی هایی برای هموطنان بوجود میآورد یا تضمین های امنیتی که عمر حکومت را افزایش داده و سختی های طولانی تری را نصیب ملت میکند؟
اکبر گنجی معتقد است که غرب نباید به تحریم نفتی این حکومت اقدام کند. جای این سوال باقی است که آیا حراج سرمایه های مردم ایران، نابود کردن ذخیره های کشور و صرف پول آن برای دستیابی به بمب اتم، تروریسم، رشد بنیادگرائی در منطقه، خرج صدها میلیون دلار برای لابی در آمریکا و در یک کلام تلاش برای بقای حکومت ، خیانت به نسل های کنونی و آینده کشور نیست؟ ضرر کدامیک برای مردم بیشتر است، تحریم نفتی یا بنزینی و سختی های ناشی از آن یا ادامه فروش نفت و کمک به بقای این حکومت؟
• اکبر گنجی در بسیاری از سخنرانی ها و مقالات خویش، با حمایت دولت ها و محافل غربی و بخصوص آمریکایی از جنبش مردم ایران یا کمک احتمالی به هر گروه اپوزیسیون مخالفت کرده است. کافی است به فعالیت های تریتا پارسی و لابی رژیم در کنگره آمریکا نگاه کنیم تا استفاده آنان از نوشته های گنجی در این زمینه را بطور مکرر مشاهده نمائیم. آیا این دستور العمل یعنی حرام بودن دریافت کمک از محافل غربی، شامل خود گنجی و دوستان ایشان نیز میشود یا خیر؟ در اینجا بطور مشخص از ایشان درخواست میکنم که برای شفافیت و پاسخگوئی به هموطنان، لیست افراد، بیناد ها و سازمانهائی که در چند سال گذشته به ایشان کمک مالی و سیاسی کرده اند را به اطلاع مردم ایران برسانند. آنانی که در آمریکا زندگی و فعالیت سیاسی میکنند بخوبی واقفند که شفافیت در مورد روابط سیاسی و مالی، از پایه ای ترین اصول دموکراسی و صداقت با مردم است.
• سیاست اصلی آمریکا در سی سال گذشته، پرهیز از سرنگونی رژیم و بجای آن، حمایت از جناحهای باصطلاح مدره یا اصلاح طلب حکومتی در ایران بوده است. بدین ترتیب، جناح موسوم به دوم خرداد از دوازده سال پیش تا کنون مورد حمایت مستقیم آمریکا و اروپا قرار داشته است. بنظر آقای گنجی آیا این مقوله نیز جزو دخالت آمریکا در امور ایران محسوب میشود و باید محکوم شود یا اینکه فقط باید آن بخش از دخالت های آمریکا را محکوم کنیم که متمایل به سرنگونی حکومت ایران است؟ آیا کمک آمریکا به حفظ و بقای این حکومت، یعنی حمایت از یک جناح حکومتی در ایران، دخالت در سرنوشت ایران و ایرانیان هست یا خیر؟
• بسیاری از همکاران و متحدان اکبر گنجی، منجمله برخی از برگزار کنندگان اعتصاب غذای نیویورک کسانی بوده اند که در چند سال گذشته تحت نام مبارزه با جنگ و تحریم، مشغول کمک به جمهوری اسلامی، فریب و جذب گروههای صلح طلب آمریکا و همچنین دروغگوئی به افکار عمومی در مورد ماهیت حکومت ایران و برنامه هسته ای آن بوده اند. این افراد ضمن کمک به بقای این رژیم قرون وسطائی، باعث شده اند که جمهوری اسلامی چهار سال برای برنامه اتمی اش وقت بخرد. لیلا زند یکی از رهبران این نوع فعالیت های بظاهر صلح طلبانه در آمریکاست که در مقاله چند روز پیش خود به لابی و کمک به حکومت ایران و شخص احمدی نژاد اعتراف میکند:5
"در چند سال گذشته، ما اینجا در آمریکا، از آقای احمدی نژاد و سیاست های وی از هر طریق ممکن که فکر میکردیم به مردم ایران کمک کند حمایت کردیم. ازآنجا که ما انتخاب مردم ایران (انتخاب احمدی نژاد بعنوان رئیس جمهور) را محترم می شمردیم، طی چهار سال گذشته به مقابله با هر حرکت غیر منصفانه و توهین کننده ای که علیه ایشان بعنوان ریئس جمهور منتخب ایران بود برخاستیم.
ما برای حمایت از احمدی نژاد تظاهرات براه انداختیم. با سناتورها و نمایندگان کنگره ملاقات کردیم تا از ایران و رئیس جمهورش و سخنرانی های وی دفاع کنیم. ما مقالات زیادی در دفاع از وی نوشتیم بخصوص هنگامیکه وی در سال 2007 در دانشگاه کلمبیا رفت و مورد حمله بی ادبانه رئیس دانشگاه کلمبیا قرار گرفت. هنگامیکه وی سال بعد به آمریکا آمد و با لاری کینگ در تلویزیون سی ان ان مصاحبه کرد برایش دست زدیم. ما برای وی یک جلسه دیدار بسیار محترمانه با بسیاری از گروههای صلح طلب برگزار کردیم تا دیالوگ را ترویج دهیم.
ما دلمان میخواست که همه بدانند که ما از سیاست های تهدید آمیز آمریکا علیه ایران حمایت نمی کنیم. ما با احمدی نژاد بعنوان رئیس جمهور ایران به گفتگو نشستیم. ما همه این اقدامات را فقط به این خاطر که به آقای احمدی نژاد مربوط میشد انجام دادیم بلکه ما در کنار کسی نشتستیم که رئیس جمهور یک کشوری است که مردمش مورد تهدید قرار گرفته اند. ما این کار را برای هر ایرانی که در داخل کشور است انجام دادیم زیرا ما هوش و انتخاب ایرانیان (انتخاب احمدی نژاد بعنوان رئیس جمهور) را محترم می شماریم.”
نظر اکبر گنجی در مورد لابی چهار ساله دوستان و متحدان سیاسی اش برای کمک به جمهوری اسلامی چیست؟ آیا این گونه دخیل بستن به آمریکا برای برداشتن فشار از روی جمهوری اسلامی وطن پرستانه است؟ آیا آندسته از محافل و بنیادهای آمریکائی که حامی این لابی باصطلاح ضد جنگ و تحریم هستند، همانهائی نیستند که در این سالها از اکبر گنجی حمایت کرده اند؟
پاورقی:
1. مقاله اکبر گنجی در سایت اخبار روز http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=23200
2. مصاحبه تلویزیونی حمید دباشی با بی بی سی http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/07/090722_ir88_hunger_strike_ny.shtml
http://niacblog.wordpress.com/2009/08/12/ganji-opposition-opposes-economic-sanctions/#comment-2986
4. مقاله اکبر گنجی به انگلیسی http://bostonreview.net/BR32.3/ganji.html
5. مقاله لیلا زند به انگلیسی http://forpeace.net/blog/leila-zand/irans-crisis-does-it-feel-velvetنوشته: حسن داعی http://www.iranianlobby.com/ بیشتر بخوانید :اینجا،اینجا و اینجا

این خبر را با ای -میل ارسال کنید و یا در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید:
a2a_linkname=document.title;a2a_linkurl=location.href;a2a_onclick=1;a2a_show_title=1;

توجه: استفاده از مطالب ایران ب ب ب فقط با ذکر ماخذ آزاد می باشد.
چند سوال از اکبر گنجی

----------------------------------------------------------------------------------------------

ولی فقيه و سلطان ،دمکراسی
الاهه بقراط
اکبر گنجی در آخرين مقاله خود «دمکراسی و ديکتاتوری پرچم» با اشاره به اينکه هيچ انقلابی به دمکراسی منجر نشده است، به انقلاب اکتبر روسيه استناد می‌کند. ولی در کجا و چه زمانی، آن هم از سوی رهبران انقلاب اکتبر از جمله لنين ادعا شده بود که انقلابشان برای رسيدن به «دمکراسی» بوده است؟! انقلاب روسيه در راه آنچه مدعی‌اش بود پيروز شد: ديکتاتوری پرولتاريا! همانگونه که انقلاب اسلامی، دست کم به ادعای بنيانگذار و رهبران کنونی‌اش به هدف خود رسيد: حکومت اسلامی! مگر اينکه ادعا کنيم هدف آنها برقراری دمکراسی بوده است که به شکست انجاميد! آيا اکبر گنجی، خودش سی سال پيش با هدف دمکراسی در انقلاب شرکت جسته بود که به آن نرسيد؟! نه اکبر گنجی، و نه هيچ کدام از کسانی که در انقلاب شرکت داشتند، هيچ درکی از دمکراسی به آن مفهومی که امروز ممکن است داشته باشند، نداشتند. آنهايی که اتفاقا دمکراسی را می‌شناختند در انقلاب شرکت نکردند!! آنها مخالف انقلاب بودند! خوب دقت کنيد! انقلاب اسلامی برای رسيدن به دمکراسی نبود که بعدا در دستيابی به آن شکست خورده باشد! اين انقلاب از ظن اسلاميست‌ها برای حکومت اسلامی بود! پيروز هم شد! از ظن کمونيست‌ها برای حکومت کمونيستی مشابه چين و شوروی بود! که شکست خورد. از ظن خيلی ها نيز برای «آزادی» بود که البته هر کس نه آزادی ديگری، بلکه فقط «آزادی» خودش را از آن درک می‌کرد. ********************* دمکراسی را هدف خود قرار نداده بود. يکی برای ديکتاتوری پرولتاريا بود و ديگری برای حکومت اسلامی. در مورد ايران، اتفاقا آن هايی که دمکراسی را می‌شناختند، در انقلاب شرکت نکردند! آيا خود گنجی سی سال پيش برای دمکراسی انقلاب کرده بود که به آن نرسيد؟!جنبش آزادی‌خواهی ايرانيان از جنبش مشروطه به اين سو نه تنها همواره از سوی حکومت‌ها، بلکه از سوی انواع و اقسام «روشنفکران» يا تخطئه و تحريف شده و يا، اگر بخواهيم خوش‌بينانه بينديشيم، عملا در همراهی ناخواسته و ناديده اين «روشنفکران» با سرکوبگران آزادی به بيراهه کشيده شده است. نقش اين «روشنفکران» در انقلاب مشروطه و پس از آن، موضوع بررسی بسياری از پژوهشگران بوده است. درباره بررسی تاريخی اين نقش در انقلاب اسلامی و پيامدهای آن، از جمله رويدادهای امروز، می‌بايست منتظر گذشت زمان ماند، ليکن نمی‌توان در برابر تحريف و تفرقه‌، که آن هم اگر بخواهيم خوشبينانه بينديشيم، ظاهرا نادانسته و از شناخت اندک است، سکوت کرد.به نظر من، بايد از اينکه افراد از محدوده انديشه‌های مذهبی و سياسی ايدئولوژيک به شناخت دمکراسی می‌رسند، نه تنها استقبال کرد بلکه به آنها ياری رساند تا دمکراسی را آنگونه درک کنند که واقعا هست. نه اينکه آن را به روش و عادت سابق و بنا به سنت ايدئولوژی های سياسی و مذهبی به يک انديشه و مکتب محدود تبديل کنند و در آن نيز به خودی و غيرخودی بپردازند.در اين ميان تأملات اکبر گنجی و تحولات فکری و فردی وی که گاه بيشتر به انشاهايی درباره فوايد و مشخصات دمکراسی شبيه است ، معمولا با تحريف‌هايی نيز همراه است که اخيرا و از جمله در مقاله اخيرش «دمکراسی و ديکتاتوری پرچم» به جداسازی (تفرقه) نيز آراسته شده است. راست اين است که انتقال يک فرد از يک انديشه محدود و متعصب به يک انديشه ديگر، ولی هنوز محدود و متعصب، ممکن است يک تحول مثبت به شمار آيد، ليکن الزاما به معنی درک و پذيرش تفکر دمکراتيک و عمل به آن نيست. اين محدوده جديد فکری ممکن است وسيع‌تر از محدوده پيشين باشد، ولی هنوز با گستره تفکر دمکراتيک، به آن معنی که در غرب تجربه می‌شود، بسيار فاصله دارد. اگرچه واژه «دمکراسی» ترجيع‌بند نوشته‌های گنجی است، ليکن به نظر می‌رسد وی برای درک و عمل به آن هنوز بايد بياموزد و در فرصت کافی به مطالعه و بررسی متون و مقايسه جوامع بپردازد. به نمونه‌هايی از آنچه به نظر من تحريف به شمار می‌روند، توجه کنيد:در ايران ولی‌فقيه حاکم است نه سلطانيک: اکبر گنجی مدتهاست از نظام و رژيم ولايت فقيه به عنوان «نظام سلطانی» نام می‌برد. حال آنکه اين نامگذاری از نظر علمی و عينی بی‌اساس و بی‌معنی است. از نظر عينی بی‌اساس است زيرا در ايران نه سلطنت وجود دارد نه سلطان! بر ايران حکومت اسلامی حاکم است. در اين حکومت اسلامی، ولی فقيه است که قدرت را در انحصار خود دارد و از سوی زمين و آسمان، خدا و مردم، خود را «رهبر» جامعه می‌داند و طرفداران و معتقدانش وی را «واجب‌الاطاعه» می‌شمارند. به چه دليل بايد نام اين حکومت را که يک حکومت دينی است عوض کرد و آن را «نظام سلطانی» خواند؟! به چه دليل بايد بر شخص اول آن نام ديگری نهاد و به جای «ولی فقيه» از واژه «سلطان» استفاده کرد؟! اين تعويض اساسا چه کمکی به درک و شناخت حکومت و ساختار آن می‌کند؟! جز آنکه نام آنچه را واقعی است تغيير می‌دهد و اتفاقا با اين کار نظام جمهوری اسلامی و ولی فقيه را از نظر دور و آن را لاپوشانی می‌کند. اين نامگذاری در زبان‌های ديگر نيز برای توضيح نظامی که بر ايران حاکم است نه تنها کاربرد ندارد بلکه سبب اغتشاش می‌شود. از نظر علمی بی‌اساس و بی‌معنی است زيرا حکومت دينی ولی فقيه با حکومت دنيوی سلطان از بنياد تفاوت دارد. ولی فقيه قدرت مذهبی و سياسی را در خود گرد آورده است. حال آنکه سلطان و کسی که سلطنت می‌کند، تنها حامل قدرت دنيوی است و در کنار وی همواره روحانيانی قرار دارند که حامل قدرت مذهبی هستند. اگر کسی از محمدرضا شاه زير عنوان «سلطان» نام ببرد، واقعيت را تحريف نکرده است. محمدرضا شاه از زمانی که به جای سلطنت شروع به حکومت کرد، به سلطان تبديل شد. در کنار وی روحانيانی قرار داشتند که نماينده قدرت مذهبی و الاهی در جامعه به شمار می‌رفتند. همان گونه که نظام سلطنتی، يک حکومت دينی نبود، اين حکومت دينی نيز يک نظام سلطانی نيست. همان‌گونه که محمدرضاشاه و شاهان پيش از وی را نمی‌توان ولی فقيه ناميد، اين ولی فقيه را نيز نمی‌توان سلطان خواند مگر آنکه قصد تحريف واقعيت و گمراهی مخاطبان در ميان باشد و يا هدف اين باشد که جمهوری اسلامی و ولی فقيه و دين و روحانی را با تداعی و جا انداختن کلمات «نظام سلطانی» و «سلطان» از زير ضرب خارج کرد. به راستی مردم در اين روزها عليه «نظام سلطانی» و «سلطان» است که به خيابان‌ها ريخته‌اند يا عليه حکومت دينی و ولی فقيه؟!انقلاب روسيه و انقلاب اسلامی برای دمکراسی نبوددو: اکبر گنجی در آخرين مقاله خود «دمکراسی و ديکتاتوری پرچم» با اشاره به اينکه هيچ انقلابی به دمکراسی منجر نشده است، به انقلاب اکتبر روسيه استناد می‌کند. ولی در کجا و چه زمانی، آن هم از سوی رهبران انقلاب اکتبر از جمله لنين ادعا شده بود که انقلابشان برای رسيدن به «دمکراسی» بوده است؟! انقلاب روسيه در راه آنچه مدعی‌اش بود پيروز شد: ديکتاتوری پرولتاريا! همانگونه که انقلاب اسلامی، دست کم به ادعای بنيانگذار و رهبران کنونی‌اش به هدف خود رسيد: حکومت اسلامی! مگر اينکه ادعا کنيم هدف آنها برقراری دمکراسی بوده است که به شکست انجاميد! آيا اکبر گنجی، خودش سی سال پيش با هدف دمکراسی در انقلاب شرکت جسته بود که به آن نرسيد؟! نه اکبر گنجی، و نه هيچ کدام از کسانی که در انقلاب شرکت داشتند، هيچ درکی از دمکراسی به آن مفهومی که امروز ممکن است داشته باشند، نداشتند. آنهايی که اتفاقا دمکراسی را می‌شناختند در انقلاب شرکت نکردند!! آنها مخالف انقلاب بودند! خوب دقت کنيد! انقلاب اسلامی برای رسيدن به دمکراسی نبود که بعدا در دستيابی به آن شکست خورده باشد! اين انقلاب از ظن اسلاميست‌ها برای حکومت اسلامی بود! پيروز هم شد! از ظن کمونيست‌ها برای حکومت کمونيستی مشابه چين و شوروی بود! که شکست خورد. از ظن خيلی ها نيز برای «آزادی» بود که البته هر کس نه آزادی ديگری، بلکه فقط «آزادی» خودش را از آن درک می‌کرد.کشف حجاب اقدامی پيشروانه بودسه: اکبر گنجی به گونه‌ای از شکست انقلاب‌ها در رسيدن به دمکراسی سخن می‌گويد که انگار نه انگار خودش آن چنان که خود گفته است سالها در دايره سياسی و عقيدتی سپاه پاسداران به فعاليت ايدئولوژيک و اقناعی جهت اثبات «جمهوری اسلامی، نه يک کلمه کمتر، نه يک کلمه بيشتر» اشتغال داشت. او هم چنين در سفارت جمهوری اسلامی در ترکيه در کنار منوچهر متکی وزير امور خارجه کنونی در دولت احمدی نژاد به دختران پاداش صد دلاری می‌داده تا حجاب بر سر و بر تن کنند. اين سخنان برای افشاگری نيست زيرا چيزی برای افشا در آن وجود ندارد. بلکه برای بيان اين واقعيت است که کسی که تا ده پانزده سال پيش هنوز نمی‌دانسته پوشش اختياری يکی از حقوق مسلم هر انسانی است، نمی‌تواند رضاشاه را سرزنش کند که چرا هفتاد سال پيش درباره کشف حجاب به نظر جامعه مراجعه نکرد! (مقاله «موازنه قوای رژيم و دموکراسی خواهان، وضعيت رژيم: سرنگونی؟ فروپاشی؟») خود گنجی نه هفتاد سال پيش، بلکه تا همين چند سال پيش به آن رأی منفی می‌داد! گنجی کشف حجاب را که صد گام به پيش بود در کنار حجاب اجباری که هزار گام به پس است قرار می‌دهد و نقشی را که کشف حجاب در رشد و آگاهی زنان ايران داشت، تحريف می‌کند. اگر حکومت اسلامی حجاب را با زور به زنان ايران تحميل کرد، رضاشاه با کشف حجاب به خواست آن بخش از زنان جامعه پاسخ داد که پيش از قانون کشف حجاب، و پيش از آنکه وی اقدام به اين کار کند، خود پوشش سياه از روی بر گرفته بودند. بهتر است گنجی در اين مورد به منابع مربوط به جنبش زنان مراجعه کند. من به عنوان يک زن ايرانی نه تنها از نظام سلطانی رضا شاه برای کشف حجاب و از نظام سلطانی محمدرضا شاه برای حق رأی بانوان و برداشتن سدهای سياسی و اجتماعی از برابر تحصيل و ترقی زنان سپاسگزارم، بلکه از سلطانی چون مظفرالدين شاه نيز به اين دليل که فرمان مشروطيت را امضاء کرد، سپاسگزارم. ولی هر چه می‌گردم، نمی‌توانم موردی بيابم که به خاطر آن از نظام جمهوری اسلامی (و نه سلطانی) و ولی فقيه‌اش (و نه سلطان) سپاسگزار باشم! اين است که اگر انقلاب مشروطه با وجود «انقلاب» بودن توانست از جمله به دليل ترقی‌خواهی مشروطه‌خواهان به کسب بخشی از حقوق دمکراتيک ايرانيان بيانجامد، ليکن انقلاب اسلامی نمی‌توانست به دمکراسی منجر شود چرا که رهبران و مدافعان و کارپردازانش از قماش خودکامگان ايدئولوژيک و دينی بودند.مخاطب فراخوان اعتصاب غذای نيويورک ظاهرا همگان بودند نه يک «گروه خاص»چهار: و اما اعتصاب غذای نيويورک. در اعلام آن اعتصاب از «کمپين جنايت عليه بشريت» خبری نبود. آن اعتصاب نيز به نام اين کمپين فراخوان نداد. بلکه در بيانيه‌ای که منتشر شد چنين آمده است: «ما امضا کنندگان اين نامه از تمامی هموطنان مقيم آمريکا دعوت می کنيم که برای اعلام حمايت خود از جنبش سبز مردم ايران، و نيز اعلام همبستگی با بازداشت شدگان اعتراضات هفته های اخير در ايران در تاريخهای ياد شده به اين همايش اعتراضی در برابر مقر سازمان ملل متحد بپيوندد، و سفير و صدای رسای هموطنان خود در اين روزهای حساس و دشوار باشند». در اينجا صحبت از هيچ گونه محدوديت و هيچ «گروه خاص» که گنجی اخيرا از آن نام می‌برد نيست. ظاهرا اين ضرورت که به پشتيبانی همه نياز هست، درک شده بود. اما گويا محدوديت‌ها به علاقمندان و مراجعه‌کنندگان به طور شفاهی اطلاع داده شده بود. سخنان گنجی در اين مورد، تحريف واقعيتی است که هنوز جوهر بيانيه‌اش خشک نشده است. فراخوان اعتصاب برای پشتيبانی فراگير داده شد. ولی بعد که محدوديت‌های صورت‌گرفته با اعتراض روبرو گشت، اکبر گنجی بر اساس درک کژش از دمکراسی، ترجيح می‌دهد آن را به يک «گروه خاص» منسوب کند که حق داشت رنگ و پرچم و شعار خودش را داشته باشد و هر کس هم نخواست، می‌خواست نيايد!آيا فراخوان اعتصاب از طرف يک حزب مانند حزب جمهوريخواه و يا دمکرات در آمريکا بود که گنجی جلسه‌ها و فراخوان‌های آنها را مثال می‌زند؟! پس چرا فراخوان به اسم آن حزب و يا «گروه خاص» داده نشد تا مخاطبان تکليف خود را بدانند که نمی‌توانند با پرچم و رنگ و شعار خود به مهمانی آن «گروه خاص» بروند؟! آيا در اين صورت آن «گروه خاص» می‌توانست «تمامی هموطنان مقيم آمريکا» را به حرکت در آورد و به خود جلب کند؟! اگر صحبت بر سر دعوت از «تمامی هموطنان مقيم آمريکا» بود، پس چگونه می‌توان «وحدت عمل» را همچون ولی فقيه به «وحدت کلمه» کاهش داد و سلطان‌مآبانه مانع حرف و پرچم و نماد ديگران شد؟!کارزار «جنايت عليه بشريت» متناقض گذار مسالمت‌آميز به دمکراسی است درباره ادعاهای ديگر اکبر گنجی درباره جنبش سبز و مردم ايران و گروه‌های مختلفی که او آنها را غيرخودی می‌شمارد، حرفی نمی‌توان گفت جز آنکه بايد صبور بود تا زمان و واقعيت همان گونه که نظربازی‌های موهوم را که اتفاقا با عنوان‌هايی چون «واقعگرايی» و «عملگرايی» و «رئال پليتيک» و «تحليل مشخص» تزيين می‌شدند، باطل اعلام کرد، اين تعصب و عناد جديد را نيز که بر خود نام «دمکراسی» نهاده است، در بوته آزمايش بگذارد.حال، آخرين پاراگراف مقاله «دمکراسی و ديکتاتوری پرچم» را بخوانيد. اکبر گنجی که ديگر سلطان‌مآبانه به «ما» تبديل شده است، معلوم نيست از سوی چه کسانی خطاب به چه کسانی می‌گويد: «ما از حقوق شما و هر فرد و گروه ديگری دفاع می‌کنيم. به نظر ما شما حق داريد تجمعات اعتراضی برگزار کنيد و پرچمی را که نماد ملی به شمار می‌آوريد، بالا بريد. درخواست ما از شما اين نيست که از حقوق ما دفاع کنيد، در خواست ما از شما، فقط و فقط اين است که پرچم خود را به ما تحميل نکنيد. تجمع ما را به نام خود ثبت نکنيد. نماد ما سبز است. اگر مردمی که در ايران در حال مبارزه‌اند، نمادشان سياه بود، نماد ما هم سياه می‌شد. برای اينکه ما از جنبش آنان که در ايران در حال مبارزه‌اند، حمايت می‌کنيم. اگر دمکراسی را قبول داريد، بگذاريد ما تجمع خاص خود داشته باشيم. شما آزاديد در تجمعات خود پرچم شير و خورشيد را بالا بريد، ما هم بايد آزاد باشيم در تجمعات خودمان نمادی را که دوست داريم، بالا بريم.»آيا کسی به اکبر گنجی نگفته است که همين کسانی که وی آنها را غيرخودی‌ می‌شمارد، در دفاع از حقوق انسانی او دست به اعتصاب غذا زدند؟ اين هنوز خيلی پيش از آن بود که اکبر گنجی به فضيلت دفاع از حقوق ديگران و هر فرد و گروه ديگری نائل آيد. همه، از هر گروه و حزبی، با پرچم‌های خود بدون اينکه «گروه خاص» و «تجمع خاص» خويش را داشته باشند، برايش «تجمعات اعتراضی» برگزار کردند. گمان نمی‌کنم کسی نه آن زمان و نه اين زمان به اين فکر بوده باشد که بخواهد پرچم خود را به اکبر گنجی تحميل کند. دليلی برای اين کار وجود ندارد. واقعا چه کسی خواسته «تجمع خاص» اکبر گنجی را به نام خود «ثبت» کند؟ چه کسی خواسته مانع «تجمع خاص» او شود؟! چه کسی خواسته نماد اکبر گنجی را که يک روزی چون حجاب اجباری «سياهِ سياه» بود و حالا «سبزِ سبز» شده است از او بگيرد؟ آيا اين همه فقط در پاسخ اين نيست که برخی به محدوديت‌هايی که در اعتصاب غذای نيويورک اعمال شده، اعتراض کرده‌اند چرا که فکر می‌کردند «تمامی» آنها مخاطب آن فراخوان هستند و نه يک «گروه خاص» و يا افرادی که بايد به آن «گروه خاص» تمکين کنند؟ اکبر گنجی خط و مرز «گروه خاص» و «تجمع خاص» خود را با به کار بردن ضمير «ما» که در پايان اما فقط به نام وی امضاء شده است، چنين ترسيم می‌کند:«از همين لحظه به طور شفاف و به صراحت تمام اعلام می کنيم:اول- شعار کمپين "جنايت عليه بشريت" به شرح زير است:جنگ؟ نه تحريم اقتصادی؟ نه محاکمه سران رژيم به جرم "جنايت عليه بشريت" ؟ آریدوم- نماد کمپين "جنايت عليه بشريت" ، سبز سبز است و ما هيچ پرچمی، جز نماد سبز بالا نخواهيم برد.سوم- تمامی افرادی که با اين شعارها موافقند، می توانند در اين کمپين شرکت کنند.»اينکه اين شيوه از «همبستگی با جنبش سبز مردم ايران» تا چه اندازه پاسخ مناسب به اکبر گنجی خواهد داد، موضوعی است که تجربه نشان خواهد داد. ولی درست همين‌ جا تناقض انديشه اکبر گنجی بيش از هميشه به نمايش گذاشته می‌شود. «گذار مسالمت‌آميز به دمکراسی» که جايگزين مکتب پيشين اکبر گنجی شده است، گذشته از اينکه اين گذار به مثابه بهترين و پسنديده‌ترين شکل گذار به دمکراسی، ممکن باشد يا نباشد، با نام و هدف اين کمپين يعنی «جنايت عليه بشريت» در تناقض قرار دارد. نخست بگويم که نام کمپين، دست کم در زبان فارسی غلط است و يک واژه کم دارد و اکبر گنجی بايد زحمت بکشد و يک کلمه مناسب بر آن بيفزايد چرا که «کمپين جنايت عليه بشريت» يعنی کمپين يا کارزاری که عليه بشريت جنايت می‌کند! همانطور که «کمپين يک ميليون امضا» يعنی کمپينی که يک ميليون امضا جمع می کند. يا «کمپين قانون بی‌سنگسار» که برای قانون بی‌سنگسار مبارزه می‌کند. تناقض را اما در پرسشی و اشاره‌ای تجربی مطرح، و تأمل درباره آن را به خوانندگان واگذار می‌کنم:در جايی که جنايت عليه بشريت انجام می‌گيرد، چگونه می‌توان مدعی گذار مسالمت‌آميز به دمکراسی شد؟! تجربه نشان داده است هر آنجا که دست در کاران رژيمی به اتهام جنايت عليه بشريت محاکمه شده‌اند، هرگز گذار مسالمت‌آميز به دمکراسی صورت نگرفته است، و هر آنجا که گذار مسالمت‌آميز وجود داشته است، هرگز زمامدارانش به اتهام جنايت عليه بشريت محاکمه نشده‌اند! تجربه‌های عملی گذار به دمکراسی به مراتب فراتر از احکام ولايت فقيهانه و نظرات سلطان‌مآبانه کسانی هستند که آنچه را به ديگران اتهام می‌زنند، خيلی ساده می‌توان به خودشان بازگرداند. شايد ايران همان گونه که در تجربه جمهوری اسلامی منحصر به فرد بود، اين بار نيز تجربه‌ای يگانه را از سر بگذراند. کسی چه می‌داند؟ جالب است آنها که قاطعانه حکم می‌دهند، اگرچه در نقش آموزگار دمکراسی فرو می‌روند، ولی درست مانند ولی فقيه و سلطان، هرگز سؤال ندارند! حقيقت همواره با آنهاست: چه مکتبی باشند، چه طرفدار دمکراسی!
نویسنده: الاهه بقراط

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ديکتاتوری حذف با رنگ دموکراسی، درباره نوشته اکبر گنجی
ديکتاتوری حذف با رنگ دموکراسی، درباره نوشته اکبر گنجی، شکوه ميرزادگی
اين متن خطاب يا جوابی به آقای اکبر گنجی نيست، چرا که ايشان "فقيه وار" سخن می گويند و عادت به خواندن و شنيدن مطالب "کافران" را ندارند، و فقط نوعی رمزگشايی چند مورد از قسمت های مختلف مطلب اخير ايشان است؛ مطلبی که با اشاره به مواردی کاملاً درست در زير نام دموکراسی آغاز می شوند اما، زيرکانه، به حذف پرچم و حتی حذف مردمانی مخالف با عقيده ايشان در تظاهرات خارج از کشور می انجامند. در عين حال در راستای تصحيح اظهار نظرهای غلطی که ايشان، دانسته يا نادانسته، در مورد قوانين مردمان کشورهای متمدن در ارتباط با پرچم، يا تظاهرات، و يا همراهی و همگامی با جنبش های مردمی بيان داشته اند کوشش شده است ۱. ايشان مقاله ی خود «دموکراسی و ديکتاتوری پرچم» را با مساله پرچم شروع کرده اند و، به طور غير مستقيم، همه ی تقصيرها را به گردن آن انداخته اند و می گويند پرچم رسمی و ملی ايرانيان در حال حاضر پرچم جمهوری اسلامی است و بر اين اساس نتيجه می گيرند که: «اگر روزی گذار ايران به دموکراسی محقق شد، در آن روز مردم حق دارند که از طريق همه پرسی پرچم ملی خود را انتخاب کنند»؛ و اضافه می کنند که يک نمونه ی چنين کاری در کشور کانادا انجام شده است: تعيين پرچم ملی از طريق رفراندم و، «بنابر اين، هيچ گروهی نبايد پرچمی را که خود پرچم ايران به شمار می آورد، به عنوان پرچم ملی به ديگران تحميل کند. در شرايط دموکراتيک، هر کس قادر خواهد بود پرچمی را به عنوان پرچم ملی پيشنهاد کند، اما تصميم گير نهايی، مردم ايران اند که با رأی خود پرچمی را بالا خواهند برد.» ايشان با اين استدلال، در واقع بدون آن که متوجه باشند، حقانيت پرچم شير و خورشيد را ثابت می کند. يعنی، اگر به گفته ی ايشان، انجام يک همه پرسی دموکراتيک تنها راه حل قانونی تغيير پرچم يک کشور است، بهتر است بفرمايند که در جمهوری اسلامی کی و کجا برای تغيير پرچم و برداشتن شير و خورشيد و گذاشتن طرحی محجور بجای آن همه پرسی صورت گرفته است؟ و از آنجا که تغيير پرچم و رسمی شناختن پرجم کنونی بدون رفراندوم ملت و فقط به خواست بخشی از سردمداران حکومت جمهوری اسلامی و با زور انجام شده، ما می توانيم به حق و درستی ادعا کنيم که پرچم ما هنوز پرچم شير و خورشيد است. بهانه ی ديگر آقای گنجی، برای تاييد پرچم جمهوری اسلامی، اين است که: «کشورهای دنيا همه اين پرچم را به رسميت می شناسند». ولی آيا به رسميت شناخته شدن چيزی يا کسی از جانب دولت های دنيا برای آن حقانيتی غير قابل ترديد می آورد؟ اگر چنين باشد ماجرای رياست جمهوری احمدی نژاد چه می شود که بسياری از کشورها آن را به رسميت شناخته اند و حتی دبير کل سازمان ملل نيز به ايشان تبريک گفته است؟ آيا ما معترضين به تقلبی بودن رياست جمهوری ايشان بايد همه ی بساط مان را جمع کنيم و خفه شويم و فرياد نکنيم که اين حکومت يک حکومت کودتايی و غاصب است؟ آيا نه اينکه حق ملی و حقوق بشری هر ملتی فراتر از هر مصلحت انديشی سياسی است؟ اگر آقای گنجی اين حق را نديده گرفته و با به رسميت شناخته شدن رياست جمهوری احمدی نژاد از جانب دولت های دنيا دست از اعتراض به کودتای او و ولی فقيه برداشتند ما هم دست از اعتراض به کودتايی فرهنگی که طی آن بدون اين که رای ما را در نظر بگيرند پرچم ما را تغيير دادند برخواهيم داشت.۲. ايشان در بخش ۱-۲ مطلب خود پرچم شير و خورشيد را متعلق به سلطنت طلب ها يا مجاهدين دانسته اند و می گويند: «البته ممکن است برخی از ايرانيانی که سلطنت طلب نيستند هم اين پرچم را به دليل قدمت آن پرچم ملی به شمار می آورند، اما تفکيک اين دو از يکديگر دشوار است»! اما در جای جای مطلب به اين نکته اشاره کرده اند که دست گرفتن چنين پرچمی خطرناک است چون جمهوری اسلامی با سلطنت طلب ها و مجاهدين مخالف است. در واقع اين نوع اظهار نظر ـ اگر عمدی در آن نباشد ـ ناشی از سهوی خطرناک است. ابتدا اينکه از سخن ايشان می توان نتيجه گرفت که، نه تنها مجاهدين و سلطنت طلب ها و پادشاهی خواه ها، بلکه همه ی آن «برخی ايرانيان» علاقمند ديگر ـ که در ميان شان از سوسياليست ها و جبهه ملی ها و انواع جمهوری خواهان لاييک و حتی مذهبی ها وجود دارند ـ نبايد جرأت اين را داشته باشند که پرجم ملی ايران را در دست بگيرند چون، در اين صورت، در ايران همه را به سلطنت طلبی و مجاهدی نسبت می دهند و مردم را آزار می دهند. ايشان اصلاً به روی خودشان نمی آورند که اين هزارها بازداشتی و زندانی و شکنجه ديده و صدها کشته شده، قبل از آن که پرچمی در دست گرفته باشند، يا اتفاقاً بخاطر پارچه ی سبزی که در دست داشته اند، و قبل از اينکه مردمان در سراسر دنيا برای آن ها به پا خيزند و دست به تظاهرات بزنند، مورد خشم حکومت قرار گرفته اند. پس برحذر داشتن مردم از دست گرفتن پرچم ربطی به آن کشتار ها ندارد. نوشته ی روزنامه ی کيهان عليه خود ايشان ثابت کننده ی آن است که اينگونه احتياط ها بهانه است و حتی شخصی مثل ايشان که مسلمانی مومن هستند، هميشه به نظام جمهوری اسلامی باور داشته اند، و اعلام هم کرده اند که کسی حق آوردن پرچم به دم و دستگاه ايشان را ندارد، از اتهام های ناروا و دريافت ناسزا در امان نيست و، در نتيجه، حرکات و حمايت های ايشان هم می تواند باعث درد سر مردم داخل کشور شود. پس اين ماجرای پرچم جز يک بهانه چيست؟۳. ايشان در بخشی از مطلب خود که به دموکراسی می پردازد می نويسند: « در نظام های دموکراتيک هر گروه و دسته ای مجاز به فعاليت به صورت سازمان يافته و با پارچه ی رنگينی است که نماد آن گروه خاص است. به همين دليل، گروه های ورزشی، نمادهای خاص خود را دارند. گروه های سياسی و احزاب هم دارای نمادهای خاص خود هستند. آزادی فعاليت جمعی، و داشتن نماد خاص، مقتضای دموکراسی است».اين سخن کاملاً درست است، اما به شرطی که گروهی در ميان باشد که رسميت داشته، اساسنامه اش مشخص بوده و نماد سبز يا سرخ يا زرد و بنفش خود را به ثبت رسانده، و رهبر و اعضايی داشته باشد؛ سخنگويی رسمی داشته باشد و اعلام کند که تنها کسانی می توانند به اين گروه بپيوندند که سبز بپوشند، مخالف نظام جمهوری اسلامی نباشند، و پرچم ملی شان هم پرچمی باشد که جمهوری اسلامی تعيين کرده است. اين کار با گفتن يک فرد، يعنی آقای گنجی که سخنگويی بدون جواز جنبشی را بر عهده گرفته اند نه رسميت پيدا می کند و نه می تواند قابل اجرا باشد.درعين حال، جنبش سبز، که سبزی آن در تضاد با پرچم شير و خورشيد يا هيچ پرچم ديگری نيست و در هيئت اپوزيسيون سياسی حکومت به راه افتاده، اگر چه رنگ سبز خود را به نشانه ی پشتيبانی از يکی از کانديداهای رياست جمهوری گرفته است، اما اکنون و هنوز هيچ رهبر و عضو ثبت شده و اساسنامه ای ندارد. حتی، برخلاف آقای گنجی ، افراد ديگری که می توانند سخنگوی آن باشند و عملا بيشترين تلاش ها را در خارج از کشور برای کانديدای خود (که آقای موسوی باشد) به کار برده اند ـ يعنی افرادی چون آقای دکتر سازگارا يا آقای محسن مخملباف ـ بارها اعلام کرده اند که «جنبش از مساله ی شخص آقای موسوی گذشته و شکلی همه گير پيدا کرده و متعلق به همه ی ايرانيان است». در عمل هم، با نگاهی به ليست زندانيان و کشته شدگان و مطالب نوشته شده در اين مورد به وسيله ی نويسندگان و روزنامه نويس هايی از گروه های مختلف در سراسر دنيا، نشان از حضور انواع تفکرها در اين جنبش داشته و به ما می گويد که اين جنبش مختص گروه خاصی نيست، و هر فردی با عقايد راست يا چپ و يا موافق «نظام جمهوری اسلامی» يا مخالف آن حق دارد در اين جنبش شرکتی کاملاً فعال داشته باشد، و آقای گنجی هم نمی تواند از نظر قانونی (حداقل در کشورهايی با قوانين دموکرات) مانع آن ها شود؛ و ايرانيان حق دارند و يا می توانند در هر کجای دنيا نه تنها پرچم شير و خورشيد، که پرچم سرخ و يا سفيد و هر رنگی را که دوست داشته باشند، بياورند و بر دست هاشان هم هر رنگی که دوست دارند ببندند. کما اين که با نگاهی به تظاهرات خيابان های ايران می بينيم که، پس از خطبه ی خونين نماز جمعه ی ولی فقيه و کشتار مردم به وسيله ی حکومت جمهوری اسلامی، رنگ سبز همانقدر مورد استفاده قرار گرفته که رنگ سياه و سفيد. و اگر آقای گنجی فکر می کنند که مردم در ايران از ترس ماموران حکومت سبز نمی بندند بايد اين را هم بپذيرند که استفاده از رنگ سبز در جنبش سبز و در خارج از کشور همانقدربرای کسانی که می خواهند (به قول ايشان به ايران رفت و آمد کنند و سياسی نباشند!) خطرناک است که گرفتن پرچم شير و خورشيد. پس حق نيست که بيهوده مردم را بترسانيم، تا پرچم سه رنگ را رها کرده و فقط پرچم سبز ايشان را به دست بگيرند.۴. و اما ايشان در همين بخش «دموکراسی» مطلب شان مثالی کاملاً بی ربط را مطرح کرده و نوشته اند: «به عنوان مثال، در آمريکا احزاب دموکرات و جمهوری خواه، نماد های خاص خود را دارند. اين مقتضای دموکراسی است. حال در عالم خيال يک صحنه را به تصوير کشيد. حزب دموکرات اجلاس حزبی برگزار کرده است. افراد حزب جمهوری خواه به اجلاس وارد می شوند و پارچه های نماد حزب خود را در اجلاس دموکرات ها بالا می برند. دموکرات ها به آنها می گويند اين اجلاس ماست، شما چرا پارچه ای را که نماد حزب شماست، در اجلاس ما بالا برده ايد؟ جمهوری خواهان در پاسخ می گويند: شما اگر نگذاريد ما نماد مقبول خود را در برنامه ی شما بالا بريم، اثبات می شود که شما ديکتاتور هستيد.»آقای گنجی البته حق دارند که پس از سه سال زندگی در خارج از ايران ـ اندکی در اروپا و مدت بيشتری در آمريکا ـ متوجه نباشند که در جلسات حزبی و کمپين های انتخاباتی اين احزاب نه تنها همه می توانند، علاوه بر نماد آن حزب، پرچم خاص ملی خودشان را هم بالا ببرند، بلکه اکثريت قريب به اتفاق اشخاص سرشناس سياسی هر دو حزب و احزاب منفرد هم هميشه پرچم ملی آمريکا را بر سينه ی خود زده اند. (و بيهوده نيست که پرچم آمريکا يکی از پرفروش ترين کالاها در اقتصاد آمريکا است). در عين حال، اين جلسات سياسی درون حزبی يا کمپين های انتخاباتی با تظاهرات خيابانی کاملا متفاوت اند و مردمان در تظاهراتی که در خيابان ها برگزار می کنند ـ از، مثلاً، تظاهرات گسترده عليه جنگ گرفته تا تظاهرات زنانی که برای به دست آوردن حق سقط جنين به خيابان آمده اند ـ هر کسی می تواند با هر پرچم و نماد و رنگی بر سر و سينه و دست خود در اين تظاهرات شرکت کند، حتی اگر که فراخوان اين تظاهرات را حزب يا گروه يا دسته ای خاص داده باشند. مردمان آشنا به دموکراسی ِ اين کشورها اعلام نمی کنند: «کسی حق ندارد سبز بپوشد، يا زرد؛ پرچم ايالت کلرادو را بياورد يا ايالت نيويورک را»؛ ولی معمولاً مردمانی که مخالف يک تظاهرات خيابانی هستند يا به محل نمی روند و يا در چند قدمی آن ها می ايستند و تظاهرات خودشان را برگزار می کنند. (البته، برخلاف برخی از هموطنان ما، بدون کتک کاری و ناسزا و تهمت و افترا؛ و با آرامشی مدنی). ۵. اما در ارتباط با تظاهراتی که در شهرهای مختلف جهان بوسيله ی ايرانيان برپا شده است، بايد بياد داشت که اکثر اين تظاهرات از سوی افرادی علاقمند به سرزمين شان بوده و بيشتر (تا آنجا که من ديده و خوانده و شنيده ام) به خاطر حمايت از تظاهرات بر حق مردمان ايران و در اعتراض به بازداشت و شکنجه و کشته شدن هموطنان شان انجام شده است. در همه ی اين تظاهرات نيز، تا وقتی سر و صدای امثال آقای گنجی در نيامده بود، مردمان با رنگ ها و پرچم ها و شکل ها و شمايل های رنگارنگ به تظاهرات رفته اند و کسی هم به آن ها چيری را تحميل نکرده است؛ چرا که ـ بر اساس همان دموکراسی که ايشان مرتب از آن نام می برند ـ کسی حق ندارد به مردم بگويد که فقط در صورتی می توانند در تظاهراتی عمومی شرکت کنيد که از فلان رنگ استفاده نمائيد يا فلان پرچم را همراه بياوريد يا نياوريد. من، بی آن که مثل آقای گنجی مدعی باشم اکثريت مردمی که به تظاهرات می روند علاقمندند که جمهوری اسلامی بماند يا نماند، می توانم بگويم که به طور قطع در بين شرکت کنندگان در هر تظاهراتی هم از موافقين نظام جمهوری اسلامی حضور دارند و هم از مخالفين آن، و ـ پس ـ نه تنها آقای گنجی که هيچ شخص ديگری (با توجه به معنای دموکراسی) حق ندارد برای کل اين مردم در سراسر خارج کشور برنامه ی «چه بپوش و چه بگو» تعيين کند. ۶. ايشان در جايی می فرمايند «جنبش سبز ايران، نه سلطنت طلب است، نه به هيچ گروه ديگری تعلق دارد. اتصال اين جنبش به گروهی خاص، نه تنها هيچ کمکی به اين جنبش نمی کند، بلکه بهانه ی سرکوب را در اختيار رژيم قرار می دهد.» و نيز، در همان پاراگراف، می گويند: «چهره های شاخص اين جنبش بارها و بارها ارتباط اين جنبش با گروه های ياد شده را به صراحت تمام انکار کرده اند». حال، اگر جنبش به گروه خاصی ربط ندارد چطور ايشان فقط گروه های مورد نظر خود را انکار می کنند؟ همه آشکارا می دانند که اين جنبش به هيچ کس ربطی ندارد و متعلق به مردمی است که در ايران مقابل توپ و تفنگ ايستاده اند و در زندان ها تن به شکنجه و تجاوز و مرگ می دهند. همه می دانند که همانقدر آقای گنجی خارجه نشين بر اين جنبش حق دارد که ديگر خارجه نشين ها و همانطور که بستن اين جنبش به هر گروهی تقلب است جدا کردن آن از هر گروهی که نام ايرانی بر خود دارد نيز تقلبی بززگتر بشمار می رود.۷. آقای گنجی می گويند: «نکته ی ظريف ديگری هم وجود دارد. اگر آنها که در داخل کشور زندگی می کنند، حاضر نباشند با جمهوری اسلامی بجنگند و کشته شوند تا اين رژيم سرنگون شود، چه بايد کرد؟ آيا راهی جز آن وجود دارد که آمريکا يا اسرائيل از طريق حمله ی نظامی رژيم را سرنگون سازند تا معتقدان به سرنگونی برای اداره ی کشور به ايران باز گردند؟» و من هم فکر می کنم که نکته ی ظريف تر ديگری نير وجود دارد که آقای گنجی به عمد آن را نديده می گيرند، و آن اينکه اگر مردم ايران نخواهند با جمهوری اسلامی بجنگند و نخواهند کشته شوند اما جمهوری اسلامی دست از سر آن ها بر ندارد و (همچون اکنون بازداشت کند، شکنجنه کند و به زندان بياندازد، تجاوز کند و بکشد) چه بايد بکنند؟ آيا نبايد خواستار برکناری چنين حکومتی ضد مردمی باشند؟ و آيا نبايد، در خارج از کشور، ما که از موهبت آزادی برخورداريم حداقل همان شعارهايی را تکرار کنيم که مردم در کوچه و خيابان های ايران فرياد می کنند؟ حال اگر آنها فرياد سرنگونی جمهوری اسلامی سر داده اند تکرار شعارشان بوسيله ی ما به معنای آن است که ما می خواهيم آمريکا يا اسراييل به ايران حمله ی نظامی کند؟ آخر اين چه منطق و استدلال پوسيده و تهمت مکرر است که طرفداران نظام اسلامی چندين و چند سال است به ما می بندند؟ چرا اصرار شما برای حفظ حکومت اسلامی که مسلماً منجر به اتمی شدن آن و يا نابودی کشور بخاطر آن خواهد شد عاقلانه است اما اصرار ما برای يافتن راهی که موجب برکناری جمهوری اسلامی باشد آب به آسياب جنگ انداختن است؟۸. در خاتمه چون آقای گنجی در اين سه سال گذشته مرتب «خارج کشوری، خارج کشوری» می کنند و تصورشان اين است که خارج کشوری بودن ايشان با خارج کشوری بودن ما خيلی فرق دارد، به نظرم می آيد که ايشان حتما نمی دانند که بيشتر ايرانيان خارج کشور (يعنی بخش وسيعی از اين افراد، چه مهاجر و چه تبعيدی) بخاطر زندگی در کشورهای دموکراتيک حداقل با چيزی به نام «حقوق بشر» آشنا شده اند و از جوان و پيرشان همگی، در همه ی اين سی ساله، از هر زندانی و شکنجه شده ای در جمهوری اسلامی حمايت کرده اند، و به دفاع از هر حرکت اعتراضی مردم در داخل ايران برخاسته اند. ايشان اگر سری به سازمان های حقوق بشر بزنند ليست هزارها هزار شکايت را در آنجا خواهند ديد. يا اگر سری به اينترنت بزنند و نام هر زندانی در ايران را جستجو کنند پتی شنی را برای نجات او پيدا خواهند کرد. اين کارها از سه سال قبل که آقای گنجی به خارج آمده اند شروع نشده و سی سال است که ادامه داشته. حتی اگر نام خود آقای گنجی هم به وسيله ی همين خارج نشين ها مطرح نشده بود هنوز تعداد کسانی که ايشان را می شناختند بيش از تعداد تيراژ اولين کتاب ايشان نبود. من و ما خارجه نشين ها برای ايشان هم پتی شنی تهيه کرديم و هم ماه ها برای آشنا کردن مردم جهان با وضعيت شان وقت گذاشتيم. پتی شنی که امضاهايش خيلی خيلی بيشتر از آن نامه ای بود که بعدها دوستان اصلاح طلب ايشان با جمع آوری پول و با پرداخت ۱۱۰ هزار دلار در نشريه ای آمريکايی منتشر نموده و برايشان تبليغ کردند. ايشان حتما نمی دانند، يا ترجيح می دهند که ندانند، چه کسانی صاحب اين هزارها امضايی بودند که ما برای نجات ايشان از شکنجه و زندان جمع کرديم. در ميان اين امضا کنندگان پادشاهی خواه ها، کمونيست ها، جبهه ملی ها، چپ ها و راست ها، هنرمندان، تجار، روشنفکر ها و متخصصين، يعنی پير و جوان خارجه نشين، با هر نوع عقيده و مذهب و سياستی حضور داشتند. و از آنجا که ما امضا کنندگان، مثل هميشه و بر خلاف ايشان، در يک امر، يعنی «باور به حقوق بشر» مشترک بوديم به هنگام امضای حمايت از ايشان دست مان نلرزيد. با اين که بيشتر ما به خوبی می دانستيم که آقای اکبر گنجی از قلب جمهوری اسلامی برخاسته و حتی اگر مخالفتی با ولايت فقيه يا آقای رفسنجانی داشته باشد کلاً موافق و حتی مدافع نظام اسلامی است، اما از آنجايی که باور داشتيم هيچ انسانی را نبايد به دليل عقيده و مرامش زندانی و شکنجه کرد؛ ديگر برای ما فرقی نمی کرد که عقيده ی ايشان چيست. چرا که ما مذهبی نبوديم تا افراد را به مسلمان و نامسلمان، دوزخی و بهشتی، کافر و غير کافر تقسيم بندی کنيم و درد کافر و لامذهب را درد ندانيم. ما و من، برای کارگران اتوبوس رانی تهران هم پتی شن نوشتيم، برای شخصيت ارزشمندی چون اسانلو هم پتی شن درست کرديم که صد و هشتاد درجه تفکرش با آقای گنجی فرق می کند. برای زنان زندانی که برای تغيير قوانين زن ستير جمهوری اسلامی هر ماه يکی دو تاشان در زندانی بوده و هستند نيز مرتب پتی شن نوشته و پتی شن امضا کرده و آن را به مراجع جهانی فرستاده ايم. در اوايل انقلاب برای افسرانی که دسته دسته در جمهوری اسلامی شکنجه شده و کشته شدند اعتراض کرديم، در دهه ی ۶۰ برای قتل عام مجاهدين و کمونيست ها خود را به در و ديوار زديم و با همه ی مراجع بين المللی نامه نگاری کرديم. آن وقت ها ماهيت جمهوری اسلامی مثل اکنون برای همگان روشن نبود که نشريات خارجی هم با ما همزبانی کنند. پس در تنهايی رنج می برديم اما با عشق می دويديم. من و ما برای ماندلاها، برای ايرلندی ها، برای عراقی ها و فلسطينی ها، برای افغان ها و بهايی ها هم صف اعتراض می بستيم. برای ما اعتراض به هر بی عدالتی از جانب هر کسی هم وظيفه است و هم عشق. حالا آقای گنجی به ما می گويد چون پرچم مان با پرچم ايشان فرق دارد حق اعتراض به کشتار بچه هايمان در ايران را نداريم؟ آن هم مايی که پرچم مان را از آن رو دوست داريم که برآمده از همان فرهنگی است که خورشيد مهروش و روشنايی بخش اش در قلب هامان به جای نفرت عشق می پراکند. ما خارجه نشين ها همچنان و اکنون نيز برای همه ی زندانيان عقيدتی تظاهرات می گذاريم و پتی شن می نويسيم، حتی برای آنها که نمی دانيم چه عقيده و مرامی دارند. من به عنوان يک جمهوری خواه مستقل و سکولار، و بسيارانی چون من حتی نمی پرسيم که آنها که در زندان اند طرفدار آقای موسوی اند يا آيت الله کروبی، طرفدار شاهزاده رضا پهلوی اند يا هوادار دکتر مصدق ؟ چپ اند يا راست؟ مسلمان اند يا کافر. سال ها زيستن در فضای جاری دموکراسی و درک حقوق بشر حداقل به ما آموخته است که از ميان فرهنگ مان آنچه هايی را بيرون کشيم که هموزن انسان متمدن باشد و وقتی می گوييم «اگر از اين سر دنيا تا آن سر دنيا خاری به انگشت کسی رود آن انگشت من است» به راستی درد خاری را که ديکتاتوری هايی چون جمهوری اسلامی بر جان مردمان فرو می کند در اعماق جان مان حس می کنيم.من می فهمم که از سراسر متن آقای اکبر گنجی بوی تماميت خواهی قلدرمآبانه برمی خيزد و ايشان می کوشند تا با محدود کردن کل جنبش رنگارنگ و ضد ديکتاتوری مردم ايران آن را به تصاحب انحصاری خود در آورده و در انتها از انحلال حکومتی که اهميت خود ايشان بوجود آن بسته است جلوگيری کنند. در اين راه پرچم و احتياط برای جان مردم و کنترل شعارها جملگی بهانه بنظر می رسند.اما نه آقای گنجی، و نه هيچ کس ديگری، قادر است که در کشورهای متمدن نيز نوع ديگری از حکومت «فقيه وار» راه بياندازد. ايشان البته که می توانند به فکر خودشان و پرچم اسلامی شان و تلاش برای رسيدن به قدرت و حکومت شان در ايران باشند؛ اما هرگز نمی توانند ما را که برای بچه هايمان، برای نجات فرهنگ مان، و برای نجات حقوق بشری مان تلاش می کنيم و زبان مان زبانی متمدنانه است به بهانه های غير منطقی خفه کنند.

شکوه ميرزادگی

-------------------------------------------------------------------------------------------------
شيخ کجرو! شير ما بهتر ز خرچنگ شماست
کجروي، خرچنگوار، البته فرهنگ شماست!
هادي خرسندی

خداناشناسم اگر این خداست

2009-08-10T12:01:00.000-07:00

http://www.zandiq.com/pandiq/0000000113.shtml

سروده علی اکبر سعیدی سیرجانی در هزار و سیصد و سی و چهار

http://sarbazekuchak.blogspot.com/

2009-08-09T13:47:00.001-07:00

http://sarbazekuchak.blogspot.com/

where are you President Obama?

2009-07-28T20:04:00.000-07:00

Did the U.S of A give the green light signal to this brutal attack?

http://www.youtube.com/results?uploaded=d&search_query=ashraf+city&search_type=videos

کدام تحول؟

2009-07-26T21:54:00.000-07:00

خانم سرشار عزیزدقایقی پیش بازپخش سخنان شما را در مورد اکبر گنجی گوش گرفتم. از شما بانوی روزنامه نگار و راست گو درخواستی دارم.بیان کردید که دل شما همیشه با اکبر گنجی بوده و از رنجی که خانواده اش کشیده و از زندان و اعتصاب غذایش نه تنها شما بلکه جهان خبردار هست. این فرد تحول کرده . به عنوان شخصی که از درون خود این سیستم متحول گشته به او مهر می ورزید.پرسش من تکرار آنچه خبرگزاریها می خواهند بخوانیم و بشنویم نیست. صحبت شما با فرج سرکوهی هم برایم تازگی ندارد. در اینجا به عنوان یک هموطن پرسشم را پاسخ می خواهم. نه تکرار آنچه می خواهند بشنویم و پذیرا باشیم.چه تحولی این فرد نموده که ستایش برانگیز بوده؟کدام تحول؟ ایشان هم از فضای "خودی" استفاده نموده و امتیاز مجله گرفته و به عنوان صاحب مجله در جمهوری اسلامی در سالهایی که می بایست روزنامه نگاران خودی در میدان باشند قد علم نمود. ایشان به خبرسازانی که همین امروزش موسوی را رهبر اپوزیسیون می نامند به نویسنده زندانی ارتقا مقام نمود. بعد هم به عنوان رکورد شکن اعتصاب غذایی که البته روزنامه نگاران خواستند من و شما پذیرایش باشیم بیش از هفتاد روز اصلا غذا نخورد! بعد هم راحت و آسوده از درون رژیم به روسیه تشریف فرما شدند که قلم طلایی را از دولت روسیه بدست گیرند. البته یادمان نرود ایشان در مکانی که بودند ، البته زندان، به نشر مانیفست! پرداختند. و عجیب این مانیفست به عنوان سند و قباله آزادیخواهی مدتها سرزبان همان روزنامه نگارانی بود که در تبعید بایستی زیر این علم حالا سینه می زدند. بعد هم مشرف شدند و در بزنگاههای پرتگاه پرونده تحریم جمهوری اسلامی یا برنامه اتمی سخنرانیها نمودند. پس به نماینده صادراتی ارتقا مقام فرمودند.راستی یادم رفت. وقتی ایشان به البته زندان افتادند قرار بود نهضت آزادی به این بهانه جنبش دانشجویی را هم همراه کند. و باز همانها که بایست من و شما حرفهایشان را پذیرا باشیم ادعاها کردند که بله شهامت کرده از عالیجناب سرخپوش گفته. صدبار نوشته را خواندم و هیچ نکته ای یا چراغ روشن بخش راهی ندیدم. نگو قرار بود بازی خاتمی و البته اصلاحات! در وزارت اطلاعاتشان صورت پذیرد... پس سناریو و مقدمه سازی می بایست اجرا می شد. خانم سرشار عزیز، مرا روشن کنید. ایشان و امثال سروش، حقیقت جو ، ابراهیم یزدی، مسعود بهنود، علیرضا نوری زاده، باند خاتمی چه "تحولی" یافته اند که من نوعی از آن غافلم؟تصور می کنم آنقدر مرا بشناسید که بدانید نه می خواهم زجر کسی را ببینم نه نیز دست درازی بوقلمون صفتان را به قدرت سیاسی . اقلا به تردید من که این جملات را از زبان شما شنیده ام خاتمه دهید و روشن کنید که ایشان جز ارتقا منصب به چه تحولی نایل گشته اند که من و هموطنان دیگر از آن بیخبریم. سپاس
دلت گر به راه خطا مایل است
ترا دشمن اندر جهان خود دل است

دریغم آمداز همین شیادی سه روز پیش یادی نشود. ایشان درحالیکه دارد می گوید: گفتیم هیچ پرچمی نیاورند ... بالا ی سرش دکل پرچمی نصب هست و به آن پارچه بزرگ سبز رنگی آویزان. این هم شتر دیدیم ندیدیم؟!! نمی دانم با چه زبانی می توانم از شیادان و داربستان قدرت بگویم. آخر این باصطلاح روشنفکران ساکن ممالک قانونمند نمی دانستند که در جایی که می شود به راحتی به دیوان جنایات بین المللی برای سرکوب خیابانی اعتراض برد چه جای اعتصاب غذا یی جلوی سازمان ملل می تواند معنی داشته باشد که جمهوری اسلامی زیر سئوال نرود. تحریم نشود. ای دریغ. همین

رفراندوم؟ کدام موضوع

2009-07-26T17:35:00.000-07:00

با تجربه تاریخ صدساله سرزمینمان و سوءاستفاده از واژه "رفراندوم" به هموطنانی که گروهی برای "رفراندم پس از سرنگونی با نظارت سازمان ملل برای تعیین نوع نظام" را تشکیل داده اند اینگونه نوشتم: رفراندوم آری یا نه به رژیم یا نوع نظام راه گشای فردا نمی باشد. پس از سرنگونی رژیم، انتخابات مجلس تنظیم قانون اساسی با نظارت سازمان ملل برگزار خواهد شد. قانون اساسی و نوع حکومت را این مجلس تعیین خواهد نمود.

حقوق بشر از نوع جمهوری اسلامی و حضورش در سانفرانسیسکو

2009-07-23T20:27:00.001-07:00

دوستی محبت کرد و سخنرانان جلسه البته حق بشری آخر ماه جولای در سانفرانسیسکو را برایم فرستاد پیوست سه ایمیل دریافتی از سه هموطن گرانقدر می باشد

Have you seen this: http://norcal4iran.com/?page_id=2
Who is this one: Firuzeh Mahmoudi (United4Iran)?

Speakers & Performers
SPEAKERS
Banafsheh Akhlaghi (Amnesty International)
Reza Mohajerinejad (18 Tir Student Activist)
Persis Karim (San Jose State University)
Masoud Sepand (Poet)
Bahram Moshiri (Historian & TV Programmer)
Masiah Alinejad (Journalist)
Turaj Zaim (on behalf of Kourosh Zaim)
Mark Leno (CA State Senator)
Parviz Ghelichkhani (Footballer/Arash Magazine)
Rev. Cecil Williams (Glide Memorial)
Ziba Karbasi (Poet)
Firuzeh Mahmoudi (United4Iran)
San Francisco Supervisor Ross Mirkarimi
Abbas Milani (Standford University)
Tim Paulson (San Francisco Labor Council)
Tom Ammiano (CA Assembly Member)
Reese Erlich (Writer)

سایه جان. عجیب ولی واقعی... وخب البته زیبا کرباسی - طرفدار کمونیسم از گروه همیشه برانداز منصور حکمت- و عباس میلانی - طرفدارکمونیسم چین تا مدل آخوند خاتمی بالاخره دست در دست هم با یه عده دیگه که دقیقا می دونم براشون ایران بعد از فلسطین مطرح می شه... معجون زنده کشی هستند

sayeh Jaan,
I am so disgusted with these nonsense, Amnesty International and Mr.Azizi,
and Amnesty International :
Banafsheh Akhlaghi, Haleh akhlaghi, Susan Al Mansour, These people shamelessly were attorneys hired to go from US defending Islamic Republic in Laheh.
Susan Al mansour and Haleh Akhlaghi and her husband were hard working paid attorneys for the idiots and banafsheh tried to get into US immigration prisons to represent refugees without pay to inform the regime as how Iranians were escaping the border .it makes me sick. I do not want to call them human. but they are there to stop human rights not protecting it.

تندیس " اسلامی" شده ندا آقاسلطان در سانفرانسیسکو

2009-07-23T09:13:00.000-07:00

مبادا بگویید اسلام کجایش با حقوق بشر سازگاری دارد که زهی خیال باطل! وقتی جماعت البته چپ سنتی با کمک دیگر داربستان رژیم جمهوری اسلامی جایزه حقوق بشر را از آن جمهوری اسلامی نمود و سیده عبادی با اعلام اینکه اسلام و حقوق بشر با هم ضدیتی ندارند این جایزه را تقدیم حضور خاتمی ، طراح قتل های سیاسی و وزیر ارشاد جمهوری اسلامی و در آخر هم رییس جمهور محبوب داربستان با پنبه سر بر جمهوری اسلامی، نمود بایست شاهد دفن خوانندگان ممنوع الصدا به صورت اسلامی باشیم و قربانی جوان سال را با حجاب اسلامی در سانفراسیسکو مشاهده نماییم!
مبادا ایرانی باشد که شهادتین را نگوید. مبادا ایرانی باشد که مسلمان نشده باشد و مبادا ایرانی باشد که جرات ایستادن در برابر رژیم جمهوری اسلامی را داشته باشد.

باز هم چشمان هموطنان به خواب ناز رفته البته تظاهرکننده در همین سانفرانسیسکو خواب هست

همین.

جماعت ختم انعام بگیر مدرن

2009-07-21T23:13:00.000-07:00

متاسفانه امت مستقر در امریکا همچنان در پی مد هستند و این روزها تظاهر " حقوق بشری" خوب آش نذری شده است

از چندین هموطن پرسیدم می دانید سایت " یونایتد فور ایران" را چه کسی یا کسانی به راه انداخته اند و پشت سر این تظاهرات در سانفرانسیسکو چه کسانی هستند/ متاسفانه جز همان تبلیغی که در این سایت شده هیچ یک خبری نداشت

تنها تماسی که در سایت هست باوجود اینکه درخواست کمک و حمایت روی خود سایت شده است ایمیل شخصی به نام "هادی قائمی " است.

این شخص در زمانی که خاتمی جلاد و برنامه ریز قتل های سیاسی و خمیر کننده کتابهای سعیدی سیرجانی به امریکا سفر کرد و میت رامنی ورودش را ابدا خوش آمد ندانست به دفاع از این شیاد قرن پرداخت. این هم اصل مطلب:

http://www.boston.com/news/local/articles/2006/09/09/romneys_accusation_on_khatami_disputed/

بس کنید این عزاداریهای مسخره و شام غریبان گرفتن های شیادانه را

2009-07-19T10:18:00.000-07:00

چرا این همه مدعی حقوق بشر و سازمانهای همراه کننده با سوار شدن بر سر خیزش مردم سخنی از شکایت به دیوان جنایی بین الملل نمی برند.

دوستان این نشانی:

http://www.icc-cpi.int/Menus/ICC/Contact

چه آشی دارند می پزند؟

2009-07-18T21:48:00.000-07:00

دوستان ماجرا چیست؟ می خواهند چه مدت مانند این سه هفته وقت بخرند؟ می خواهند چه را جایگزین چه نمایند که اینطور جو سازی می کنند؟ حمله اتمی به پایگاه اتمی از طرف اسراییل شوخی بردار نخواهد بود. اما صبر تا کجا؟ بهتر بگویم اسم جمهوری اسلامی دیگر نخواهد ماند. اما چه برگی پس از اینها خواهد بود... نگران تکرار لویی جرگه با حضور تمای داربستان پنجاه ساله بایست بود

من و تو در تبعید بایست رودر روی داربستان سی سال رژیم جمهوری اسلامی بایستیم

2009-07-18T19:56:00.000-07:00

ایرانیان داخل با قدرت پرستان چنگ به قدرت زده و ایرانیان در تبعید با معامله گران و داربستان این سی سال جمهوری اسلامی بایست رو در رو بایستند